Κάθε άνθρωπος έχει τα κολλήματά του. Εγώ έχω με τη μουσική. Και εσχάτως με τη Νατάσσα, τη μεγαλύτερη γυναικεία φωνή τα τελευταία είκοσι χρόνια στο Ελληνικό τραγούδι. Τον μόνο Έλληνα καλλιτέχνη που υπάρχει σήμερα και μπορεί να ενώσει σε ένα ενιαίο βίωμα τον τελευταίο σκυλά με καδένες με τον χειρότερο εστέτ κουλτουριάρη. Ελπίζω όταν θα πέσουν για καλά τα φώτα της δημοσιότητας πάνω της, να μην τη χάσουμε στον αστερισμό του τίποτα, έτσι και αλλιώς δεν έχει ανάγκη από τίποτα και κανέναν. Αντί για ευχές λοιπόν ένα τραγουδάκι της.
Από τους Ολυμπιακούς αγώνες του 2004 μοιάζουν να έχουν περάσει δεκαετίες. Η κληρονομιά τους όμως είναι ακόμη εδώ, για να τους θυμίζει. Τέτοια κληρονομιά είναι φυσικά το σύστημα παρακολούθησης C4i και οι δεκάδες κάμερές του, που βρίσκονται εγκατεστημένες στους δρόμους των πόλεων και πρόκειται να αυξάνονται με το χρόνο. Τέτοια επίσης κληρονομιά είναι το σκάνδαλο με τις υποκλοπές στη Vodafone, το οποίο φυσικά έχει μπεί στο δικαστικό αρχείο. Ανεπιβεβαίωτες φήμες μάλιστα μιλούν για γενικευμένη και παρά το νόμο παρακολούθηση όλων των τηλεπικοινωνιακών δικτύων της χώρας πριν και κατά τη διάρκεια των αγώνων από τις Ελληνικές και τις αμερικάνικες μυστικές υπηρεσίες και εν γνώσει κρατικών παραγόντων, μετά τη λήξη των οποίων οι ΗΠΑ απλώς συνέχισαν την επιτήρηση χωρίς να δώσουν λογαριασμό στους “δικούς” μας, οπότε και έσκασε το Vodafoneγκέιτ.
Τεχνολογία και Κοινωνίες – Μια Σχέση Αλληλεπίδρασης
Η σχέση ανάμεσα στην τεχνολογία και τις κοινωνίες είναι μία σχέση αλληλεπίδρασης. Από τη μία οι κοινωνίες εξελίσσουν τεχνολογίες ως μέσα για την επίτευξη σκοπών και από την άλλη η χρήση των τεχνολογιών από τους ανθρώπους συντελεί σε κοινωνικές αλλαγές. Εξαιτίας όμως του ότι οι σημερινές κοινωνίες είναι ιεραρχικές και διαστρωματωμένες, τόσο η επιλογή των σκοπών, που υπηρετεί η τεχνολογία, όσο και οι κοινωνικές αλλαγές, που συντελούνται, καθορίζονται σε μεγάλο βαθμό από τα εκάστοτε κυριαρχικά σε αυτές συμφέροντα. Συνεπώς, η τεχνολογία ως μέσο επίτευξης σκοπών και ως μοχλός κοινωνικής αλλαγής αποτελεί αναγκαστικά ένα κρίσιμο πεδίο πάλης για τα κοινωνικά κινήματα στο δρόμο προς την κοινωνική απελευθέρωση.
Η σύγχρονη ανθρώπινη δραστηριότητα φέρνει τη φύση στα όριά της σε όλα τα επίπεδα. Από την αλλαγή του κλίματος η μέση θερμοκρασία του πλανήτη υπολογίζεται ότι θα ανέβει ως το 2100 από 1,1 μέχρι 6,4 C, ενώ η στάθμη της θάλασσας ήδη ανεβαίνει κατά 3 – 3,5 mm το χρόνο. Από την ανθρωπογενή υποβάθμιση του φυσικού κόσμου 30.000 είδη έμβιων οργανισμών τον χρόνο, δηλαδή τρία την ώρα, εξαφανίζονται, ενώ ήδη το 80% των δασών του πλανήτη έχει αποψιλωθεί. Εξαιτίας της άμετρης οικονομικής μεγέθυνσης οι σημερινοί ρυθμοί κατανάλωσης απαιτούν πόρους που αντιστοιχούν σε 1,3 πλανήτη γη. Εάν δε όλοι οι άνθρωποι ακολουθούσαν τον δυτικό τρόπο ζωής, θα χρειαζόμασταν πέντε έως επτά τέτοιους πλανήτες. Ανεξαρτήτως του πως θα ανταποκριθούμε στο πρόβλημα, οι πιθανότητες πλέον να βυθίσουμε αυτόν εδώ τον πλανήτη, στον οποίο ζούμε, είναι μία στις τρεις. Προφανώς κάτι ή καλύτερα όλα πρέπει να αλλάξουν
“Φαντάσου έναν κόσμο, στον όποιο κάθε ένας άνθρωπος στον πλανήτη έχει ελεύθερη πρόσβαση στο σύνολο όλης της ανθρώπινης γνώσης.”
Jimmy Wales, Ιδρυτής της Wikipedia
Το περιστατικό
Κατά τη διάρκεια παρουσίασης του καινούργιου της βιβλίου σε χώρο των Εξαρχείων η γνωστή συγγραφέας Σώτη Τριανταφύλλου δέχεται αυγά από παρευρισκόμενους. Το συμβάν σχολιάζεται ευρέως στα ΜΜΕ ως ζήτημα περιστολής της έκφρασης και φασισμού (βλ. ενδεικτικά 1, 2, 3).
Οι αιτίες
Η κ. Τριανταφύλλου, αρθρογραφώντας σε πλείστα έντυπα των ΜΜΕ, έχει εκφράσει συγκεκριμένες απόψεις (βλ. ενδεικτικά 1, 2).
Η γνώμη μου
Δεν θα εξετάσω εδώ αν οι απόψεις της κ. Τριανταφύλλου είναι ορθές ή λανθασμένες. Θα πάρω μάλιστα ως αφετηρία ότι οι απόψεις της είναι σωστές. Ούτε και θα αναφερθώ στη δημοσιότητα, που έδωσαν στο θέμα τα ΜΜΕ, αποκρύπτωντας παντελώς τις αιτίες για τις οποίες η γνωστή συγγραφέας δέχτηκε τον προπηλακισμό. Αυτό που αποκλειστικά με ενδιαφέρει είναι αν τέτοιες πρακτικές είναι ωφέλιμες για το κίνημα και αποδεκτές στην κοινωνία.
Οι περισσότεροι από εμάς θα συμφωνήσουμε στη γενική θέση ότι η γνώση και η τέχνη αποτελούν δημόσια αγαθά υψίστης σημασίας για τις κοινωνίες. Δεν είναι μόνο τα χαρακτηριστικά της μη-αποκλειστικότητας και της μη-ανταγωνιστικότητας που κατατάσσουν τη γνώση και την τέχνη στην κατηγορία των δημόσιων αγαθών αλλά και η κεντρική τους σημασία για το παρόν και το μέλλον της ανθρωπότητας.
Μολονότι στην θέση αυτή ομνύει και η συντριπτική πλειοψηφία των “ειδικών” περί του θέματος, ακόμη και αυτών που χαράσσουν τις σύγχρονες πολιτικές, σήμερα η διεθνής κοινότητα διαχειρίζεται τη γνώση και την τέχνη όχι ως δημόσια αλλά ως εν δυνάμει ιδιωτικά και υπό εμπορευματοποίηση αγαθά. Έτσι, η διακυβέρνηση της γνώσης στην ψηφιακή εποχή, όπου η πρόσβαση οποιουδήποτε σε οποιοδήποτε ψίγμα αυτής είναι πλέον τέχνικα δυνατή, βαίνει στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση, την με κάθε τρόπο καταστολή μίας τέτοιας δυνατότητας.
Από τον Μάιο του 2008 διέρρευσε στην ιστοσελίδα wikileaks το σχέδιο μίας διεθνούς πολυμερούς σύμβασης υπό διαπραγμάτευση και με τον τίτλο “Anti Counterfeiting Trade Agreement” (ACTA). Οι αρχικές μυστικές διαπραγματεύσεις για τη σύμβαση αυτή ξεκίνησαν το 2006 ανάμεσα στις ΗΠΑ, την ΕΕ, την Ελβετία και την Ιαπωνία. Ακόμη και σήμερα οι διαπραγματεύσεις, στις οποίες παίρνουν μέρος πλέον περισσότερα κράτη, γίνονται εν κρυπτώ.
1ας Χρόνος από την Εξέγερση
Οι πολιτικές εκδηλώσεις σε όλη τη χώρα με αφορμή τον ένα χρόνο από την εξέγερση του προηγούμενου Δεκέμβρη, το εύρος, ο παλμός, η ποιότητά τους αλλά και η συμμετοχή μεγάλων κοινωνικών κομματιών σε αυτές, δείχνουν ένα πράγμα. Το πνεύμα του Δεκέμβρη είναι εδώ, είναι παρόν και θα παρουσιάζεται από εδώ και πέρα με όλο και πιο διευρυμένη δυναμική σε κάθε μικρό και μεγάλο κοινωνικό αγώνα. Με αυτό τον τρόπο δίνεται οριστικά τέρμα στην περίοδο της μεταπολίτευσης, η οποία έπνεε εδώ και καιρό τα λοίσθια, και μπαίνουν τα θεμέλια για μία νέα πολιτική περίοδο, αυτή της εισόδου των αυτόνομων κοινωνικών κινημάτων στα πολιτικά πράγματα του τόπου και του κλονισμού όλων των υπαρχόντων δικτύων εξουσίας.
Το Πνεύμα του Δεκέμβρη
Ο Δεκέμβρης πράγματι έρχεται από το μέλλον. Αποτελεί μία κραυγή, κυρίως της νεολαίας, για την αμφισβήτηση του υπάρχοντος. Με τον όρο υπάρχον νοείται η υπάρχουσα κοινωνική κατάσταση. Για όσους την αμφισβητούν, η κοινωνική αυτή κατάσταση φαντάζει μη βιώσιμη. Όσοι από την άλλη απορούν γιατί συνέβη ο Δεκέμβρης ή απορούν γιατί συμβαίνει οποιαδήποτε συλλογική πολιτική εκδήλωση και διεκδίκηση, καλό θα ήταν να αναρωτηθούν μήπως η βιωσιμότητα της σημερινής κοινωνικής κατάστασης είναι οριακή, αν όχι για τους ίδιους, τουλάχιστον για κάποιους.
Ο Δεκέμβρης όμως δεν αποτελεί απλώς μία άρνηση αλλά εμπεριέχει και καταφάσεις.
Μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις στη Μαδρίτη η Ευρωπαϊκή μηχανή παρασκευή αντιτρομοκρατικών νόμων πήρε, έστω και καθυστερημένα, μπροστά. Στις 15 Μαΐου 2006 ψηφίστηκε από τους θεσμούς της ΕΕ η πιο αντικοινωνική Οδηγία μέχρι τώρα, η Οδηγία 2006/24/ΕΚ για την παρακράτηση δεδομένων από τηλεπικοινωνιακές δραστηριότητες. Η Οδηγία αυτή υποχρεώνει τα κράτη – μέλη να περάσουν νόμους, με βάση τους οποίους οι εθνικοί τηλεπικοινωνιακοί πάροχοι θα παρακρατούν το σύνολο των δεδομένων κίνησης και θέσης (όχι περιεχομένου) από τις ηλεκτρονικές επικοινωνίες όλων μας (σταθερή, κινητή, διαδίκτυο). Τα δεδομένα επικοινωνίας θα παρακρατούνται από 6 ως 24 μήνες. Τα έξοδα θα επωμισθούν οι κοινωνίες.
Πρώτη στάση η Αγγλία. Αφού οι εκεί κρατικοί αξιωματούχοι τα βρήκαν με τη βιομηχανία της διασκέδασης, δημοσίευσαν πρώτα ένα white paper με τα πορίσματά τους και μετά ένα νομοσχέδιο με μία πιο αυστηρή πρόταση από το Γαλλικό μοντέλο καταστολής της διαδικτυακής πρόσβασης και τώρα καταθέτουν και νόμο. Η διαφορά του νόμου αυτού από τον Γαλλικό Hadopi είναι ότι προβλέπει δύο αντί για τρία στάδια στη διαδικασία της καταστολής των διαδικτυακών δραστηριοτήτων, ενώ δεν προϋποθέτει μεσολάβηση δικαστικής κρίσης για την τελική διακοπή της πρόσβασης των χρηστών. Η καινοτομία αυτή είναι δυνατή υπό το Αγγλικό δίκαιο, το οποίο δεν είχε ποτέ συνταγματικώς κατοχυρωμένα αστικά δικαιώματα και ελευθερίες.
Σύντομα και δεδομένου ότι χάθηκε η μάχη στην ΕΕ, νόμοι όπως αυτοί της Αγγλίας και της Γαλλίας θα γενικευτούν στην Ευρώπη και θα περάσουν τον Ατλαντικό. Αναμένουμε τις εξελίξεις στην Ελλάδα, οι οποίες ίσως αργήσουν λίγο παραπάνω λόγω της εγχώριας συνταγματικής κατοχύρωσης του δικαιώματος πρόσβασης στην κοινωνία της πληροφορίας.
Όταν ο Σανιδάς είχε βγάλει τη διάσημη πλέον γνωμοδότησή του ως Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, ότι το απόρρητο των επικοινωνιών δεν καλύπτει τα εξωτερικά στοιχεία της επικοινωνίας (βλ. ip addresses), πολλοί είχαμε κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου. Με την επικύρωση της γνωμοδότησης Σανιδά από τον νέο ΕισΑΠ κ. Τέντε, είχα επίσης πει ότι το πάρτυ καταστολής της ελεύθερης έκφρασης στο Ελληνικό διαδίκτυο μόλις αρχίζει. Ότι δηλαδή πλέον οποιοδήποτε αστυνομικό όργανο της χώρας με μία απλή επιστολή του και επισυναπτόμενες τις δύο αυτές γνωμοδοτήσεις θα μπορεί να ζητά προσωπικά δεδομένα ανθρώπων από οποιονδήποτε τηλεπικοινωνιακό πάροχο ή διαχειριστή ιστοτόπου και να απειλεί ότι, αν δεν του δοθούν, θα τους κλείσει μέσα με αυτόφωρες διαδικασίες. Η κατάφωρη βέβαια παραβίαση του δικαίου του απορρήτου που θα σημαίνουν οι ενέργειες αυτές ίσως κριθεί θετικά από τα δικαστήρια μετά από χρόνια, μέχρι τότε όμως θα μας έχουν προκαταλάβει οι καταστάσεις.
Ομοφωνία ή Συναίνεση – Ο τρόπος λήψης απόφασης με τη σύμφωνη γνώμη όλων των παρισταμένων.
Άμεση Δημοκρατία – Ο τρόπος λήψης απόφασης κατόπιν ψηφοφορίας και επικράτησης της άποψης της πλειοψηφίας των παρισταμένων.
Συλλογικότητες & Κινήματα
Το ποια από τις δύο αρχές θα υιοθετείται ως τρόπος λήψης αποφάσεων στα κινήματα είναι ένα θέμα που ενδέχεται να έχει απασχολήσει κάθε κινηματική συλλογικότητα. Στις περισσότερες συλλογικότητες το ζήτημα λύνεται, όταν προκύπτει, και επικρατεί εκ των πραγμάτων ο κανόνας της ομοφωνίας. Η ομοφωνία έτσι εξυπηρετεί την ανάγκη για τη συνοχή της ομάδας, ενώ έχει το προσόν ότι μπορεί και αποκρύβει κάτω από το πέπλο της και τυχόν διαφωνίες, που εύλογα θα υπάρχουν, ώστε να μοιάζουν όλα μέλι γάλα. Όμως τα πράγματα δε σταματούν εκεί. Από πολλούς διεκδικείται η εφαρμογή του κανόνα της ομοφωνίας και στα κινήματα συνολικά.
Στα τέλη Σεπτέμβρη συνέβη μία σημαντική ανακατάταξη στους διεθνείς θεσμούς διακυβέρνησης της υλικοτεχνικής υποδομής του διαδικτύου, η οποία πέρασε απαρατήρητη στην Ελλάδα. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ απέσυρε το προνόμιο της αποκλειστικής της εποπτείας στη διακυβέρνηση του διαδικτύου υπέρ μίας πιο διευρυμένης εποπτείας του οργανισμού ICANN από τη διεθνή κοινότητα των κρατών.
Από δημοσίευμα του BBC μαθαίνουμε ότι ο αριθμός των Αγγλίδων, που εκτίθενται μέσω κάμερας στο διαδίκτυο, παρουσιάζει εκρηκτική άνοδο, ενώ η αγορά, που έχει δημιουργηθεί από τη δραστηριότητα αυτή, αποτιμάται πλέον σε 1 δις λίρες (με προοπτική διπλασιασμού ως το 2015).
Χαρακτηριστική είναι η ιστορία της Laureen, που δίνει στοιχεία για τις ανάγκες του ίδιου άρθρου. Μαζί με μερικές άλλες γυναίκες έχουν νοικιάσει ένα υπόγειο με δύο αίθουσες, τις οποίες έχουν διαμορφώσει κατάλληλα. Μαγνητοσκοπώντας σε πραγματικό χρόνο τους εαυτούς τους και έχοντας τη δυνατότητα συνομιλίας καθιστούν προσβάσιμες τις “υπηρεσίες” αυτές σε οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη.
Η Laureen δηλώνει ότι μπορεί να καθαρίσει μέχρι και 30 λίρες την ώρα. Ακόμη :
Πολύ λίγα έχω διαβάσει από Τ. Νέγκρι. Ό,τι όμως έχω διαβάσει ήταν τόσο δυσνόητο, που με εξόργισε. Αντιθέτως αυτό του το κείμενο, που διάβασα από το πολύ καλό μπλογκ “Κοινωνικά Κινήματα και Δίκτυα”, ήταν σαφώς πιο ευνόητο και διεισδυτικό και αξίζει να του διαθέσετε χρόνο για να το διαβάσετε :
Για όσους παρακολουθούν ακόμα το “χαζόκουτο”, πριν από ένα μήνα περίπου είχαμε την ευκαιρία να δούμε μια καταπληκτική δουλειά του Yann Arthus-Bertrand, το ντοκιμαντέρ Home του 2009. Μέσα από αεροφωτογραφίες από εκατοντάδες τοποθεσίες σε περισσότερο από 50 χώρες, ο θεατής βιώνει το εύρος και βάθος της ζωής στην Γη, καθώς και το πως η ανθρωπότητα απειλεί την οικολογική ισορροπία στον πλανήτη μας. Ελπίζω σύντομα να έχουμε την δυνατότητα να μιλήσουμε περισσότερο για αυτή την δουλειά, όπως και για τα θέματα που αυτή αναδεικνύει.
Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκε πάντως ο γράφων κόπανος όταν το είδε, ήταν ένα παλαιότερο ντοκιμαντέρ που μας έχει δώσει η εταιρία ανεξάρτητων παραγωγών Zeitgeist Films. Δραττόμενος λοιπόν την φιλοξενία του αυταδέλφου inlove, θα προσπαθήσω να δώσω μια πρόταση θέασης για αυτό το αγροτεμάχιο…
Όπως ήταν αναμενόμενο, στις 21 Οκτωβρίου 2009 το νέο υπερσυντηρητικό μετά τις Ευρωεκλογές του Ιουνίου Ευρωκοινοβούλιο απέρριψε την τροπολογία 138 του επερχόμενου πακέτου μέτρων της ΕΕ για τις ηλεκτρονικές επικοινωνίες.
Τις προάλλες μου ήρθε μία ιδέα. Δεν ξέρω αν είναι “πρωτότυπη”, είναι όμως σίγουρα ελκυστική και, αν εφαρμοστεί, μπορεί να βελτιώσει τις ζωές των ανθρώπων μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα. Μπορεί να έχει ειπωθεί ήδη στο περίπου, ωστόσο δεν έχω βρει ακόμη κάποια σχετική βιβλιογραφία. Η ιδέα είναι η εξής :
Από τη γέννησή του ως σήμερα με ελάχιστες εξαιρέσεις ο θεσμός της φορολόγησης εξυπηρετεί μία συγκεκριμένη ανάγκη των ανθρώπινων κοινωνιών. Την εξασφάλιση των απαραίτητων πόρων για την λειτουργία και την υλοποίηση των στόχων των κεντρικών θεσμών κοινωνικής εξουσίας. Ας ονομάσουμε τέτοιους φόρους λόγω του μονοδιάστατου των στόχων τους “χαζούς”.
Θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε “έξυπνους” φόρους, που να ενσωματώνουν και να προάγουν και άλλους στόχους, πολιτικής κυρίως φύσης;
Ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο από την ΠΑΣΑ για μία οικονομία περισσότερο προσανατολισμένη στον άνθρωπο.
Κράτος, κέρδος, ιεραρχίες και στον αντίποδα, ο κοινωνικός τομέας της οικονομίας
(Αναρτήθηκε στις 14/8/2009)
Η συμμετοχή στην ανάπτυξη των οργανώσεων του κοινωνικού τομέα της οικονομίας είναι ζήτημα βαθύτατα πολιτικό αλλά και ζήτημα κουλτούρας. Όταν τα πολιτικά σχήματα και η κοινωνική οργάνωση βρίσκονται σήμερα εγκλωβισμένα στα ιεραρχικά μοντέλα διοίκησης του 19ου αιώνα και σχεδόν τα πάντα που έχουν σχέση με την λήψη των αποφάσεων έχουν ανατεθεί σε γραφειοκρατικές δομές, είναι τουλάχιστον αφελές κανείς να πιστέψει ότι με αυτό τον τρόπο θα εμπνευστούν τα κινήματα για να παρέμβουν στην οικονομία με πρωτοβουλίες που θα αξιοποιούν τον κοινωνικό τομέα της οικονομίας για να καλυφθούν οι ανάγκες των πολλών.
Απέναντι στις θολές διορθωτικές προτάσεις στο «σύστημα» ή την ασαφή πράσινη ανάπτυξη, στον προβληματισμό και την δράση της Αντι-συστημικής Αριστεράς θα πρέπει να εμπεριέχονται λύσεις για το σήμερα, σε συνδυασμό με διαρθρωτικές αλλαγές που χτυπάνε τις αιτίες της κρίσης και αποδυναμώνουν τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές.
Δεν παραπέμπουμε τα πάντα σ΄ένα απροσδιόριστο «σοσιαλιστικό» μέλλον, μιας και ο κρατισμός, η κρατικοποίηση, η εθνικοποίηση των πάντων είναι στον αντίποδα της λογικής μας, που δομείται από την δυναμική συνύπαρξη, φυσικά σε συνθήκες ανταγωνισμού, τριών τομέων της οικονομίας.
• Δημόσιος τομέας, σύγχρονος και αποτελεσματικός.
• Ιδιωτικός τομέας, με κανόνες και ρυθμίσεις.
• Κοινωνικός τομέας, με λογική υπέρβασης του κέρδους ως καθοριστικού κριτηρίου.
Δεν πρόκειται για μια ξεπερασμένη στις σημερινές συνθήκες σοσιαλδημοκρατική «μεικτή οικονομία», αλλά για μια νέα οικονομική πολιτική των αναγκών και των συλλογικών αγαθών, αντι-νεοφιλελεύθερη και αντι-κρατικίστικη. Βασικό ρόλο στην διαμόρφωσή του θα παίξει η ανάπτυξη του λεγόμενου Κοινωνικού τομέα της οικονομίας.
Ο κύριος Χρυσοχοϊδης με την έπαρση της επιστροφής του στην εξουσία και με την βουλιμική διάθεση να απευθυνθεί στα συντηρητικά αντανακλαστικά έκανε ένα εγκληματικό λάθος : να χρησιμοποιήσει τα Εξάρχεια και το «θέαμα» αυτών, θεωρώντας ως μέτρο της κοινωνίας τον άνθρωπο του καναπέ, ενώ αντίθετα, τον ενεργό και συμμέτοχο ως μίασμα. Το κράτος διαμέσου της αστυνομίας πήρε θέση.
Εμείς, στον αντίποδα μιας κοινωνίας «σιγής νεκροταφείου» και ολοκληρωτικού ελέγχου και μην έχοντας άλλη επιλογή, με μεθοδικότητα και αποφασιστικότητα θα οργανώσουμε την αντίστασή μας.
Η ΚΑΤΟΧΗ των Εξαρχείων, αυτού του μητροπολιτικού κέντρου της επικράτειας, εδώ και μια εβδομάδα δημιουργεί την εικόνα ενός φρουρούμενου εβραϊκού γκέτο σε μια μεγαλούπολη της Ευρώπης, τέλη της δεκαετίας του 30.
Κυκλωμένα στρατιωτικά τα Εξάρχεια, υφίστανται τον ολοκληρωτισμό της καταστολής, ενώ οι άνθρωποι-χρήστες των Εξαρχείων, τον καθημερινό έλεγχο και τις επαναλαμβανόμενες εξακριβώσεις. Σε κάθε στενό, σε κάθε δρόμο ακόμη και στο κέντρο της πλατείας κυκλοφορούν όλες οι ομάδες της αστυνομίας.
Ακόμη κι αυτοί της ομάδας Δέλτα περνούν, κοιτάζοντας προκλητικά δεξιά κι αριστερά, βρίζοντας και προκαλώντας με έναν ανυποψίαστο και αφελή τσαμπουκά. Τα δόγματα μηδενικής ανοχής, στρατικοποίησης των μεγαλουπόλεων, οι ασάφειες περί «ασύμμετρων απειλών» και η κατασκευή του νέου τύπου «εσωτερικού εχθρού», ως ιδεολογήματα της σύγχρονης κυριαρχίας, απαιτούν την εφαρμογή τους για την εύτακτη λειτουργία της κοινωνίας των αφεντικών.
Τα Εξάρχεια μπορούν να ζήσουν χωρίς φαγητό, χωρίς νερό ακόμη και χωρίς οξυγόνο. Δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ.
Η Γαλλία του Σαρκοζί είναι η πρώτη χώρα στον κόσμο που – κατά πάσα πιθανότητα – αποκτά ειδική νομοθεσία για την επιβολή της πνευματικής ιδιοκτησίας στο διαδίκτυο. Πρόκειται για ένα νομοθέτημα που προβλέπει έναν μηχανισμό τριών σταδίων για τη συμμόρφωση παρανομούντων χρηστών και μία ανεξάρτητη διοικητική αρχή για την επόπτευσή του. Ο μηχανισμός αυτός έχει ως εξής :
Μολονότι δεν βλέπω σχεδόν ποτέ τηλεόραση, χθες πήρε το μάτι μου ότι οι δελφίνοι της ΝΔ μάλλον τα βρίσκουν για εκλογή του νέου αρχηγού του κόμματος από τη βάση, δηλαδή από τα μέλη και τους “φίλους” του κόμματος. Δεν έχουν όμως υπολογίσει κάτι. Ανάμεσά τους κατεβαίνει υποψήφιος ο Πανίκας ο Ζορό. Δεδομένου του διάχυτου σουρρεαλισμού που επικρατεί στην κεντρική πολιτική σκηνή :
ΑΠΕΥΘΥΝΩ ΚΑΛΕΣΜΑ
Σε όλους τους μπλόγκερς και τα άλλα περίεργα ζώα του διαδικτύου
Στα απανταχού τρολλς
Στους φοιτητές και την εργατιά
Στους εργαζόμενους των 400 € ως 2000 €
Στον ελεύθερο επαγγελματία και στο αφεντικό κάθε μικρής επιχείρησης
Στις παραγωγικές τάξεις
Στους ανέργους και στους απεργούς
Στους κάθε είδους αριστερούς
Στους ΠΑΣΟΚους
Σε μας τους αναρχικούς
Αλλά και στους ΝΔιτες
Γενικώς σε όλο τον καλό λαό της χώρας αυτής
ΝΑ ΓΡΑΦΤΟΥΜΕ ΟΛΟΙ “ΦΙΛΟΙ” ΤΗΣ ΝΔ ΚΑΙ ΝΑ ΨΗΦΙΣΟΥΜΕ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΨΩΜΙΑΔΗ
Γιατί :
Είναι ηγέτης
Είναι ο άνθρωπος της διπλανής μας πόρτας
Είναι Ελληνόψυχος
Είναι μάγκας και έχει ωραία γκόμενα
Είναι μάστερ των μεταμφιέσεων
Και τόσα άλλα
Γιατί :
Ο Σουρρεαλισμός είναι θρησκεία
Η ΝΔ είναι το άντρο του σουρρεαλισμού
Ο Ψωμιάδης είναι ο ήρωάς μας
Είναι η βόμβα στα θεμέλια του συστήματος
Αν βγει, θα κρατάμε την κοιλιά μας από τα γέλια
Το χουνέρι στο πολιτικό σύστημα θα γραφτεί στο Γκίνες
ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΑΠΟΧΗ ΚΑΙ ΤΕΤΟΙΑ ΑΠΟΛΙΤΙΚΑ, ΟΛΟΙ ΠΑΝΙΚΑ ΖΟΡΟ
ΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ – ΨΗΦΟ ΣΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ
Η φράση αυτή είναι τουλάχιστον εντυπωσιακή, όσο και αντιφατική. Δε θα αναλύσουμε εδώ τι ήθελε να πει ο μπερδεμένος ποιητής – πρωθυπουργός. Δεν έχει άλλωστε και σημασία. Δεν πιστεύει κανείς ότι ο πρωθυπουργός είναι αντιεξουσιαστής.
«Η διεθνής ελίτ θα συναντηθεί στην Ίστανμπουλ από τις 28 Σεπτεμβρίου ως τις 7 Οκτωβρίου, για να συζητήσει τα νέα σχέδια εκμετάλλευσης της ανθρωπότητας και της φύσης. Για αυτό το λόγο οργανώνουμε ένα εξαιρετικό πρόγραμμα άμεσης δράσης. Καλούμε στο δρόμο όποιον έχει πρόβλημα με τον καπιταλισμό και την παγκόσμια καταστροφή, που αυτός προκαλεί, και καλούμε όλους να μετατρέψουν την Ίστανμπουλ σε κόλαση για το ΔΝΤ
ΕΙΝΑΙ Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΣΤΗΝ ΙΝΣΤΑΝΜΠΟΥΛ!»
Οι δύο μεγάλες διεθνείς κρίσεις της καπιταλιστικής παραγωγικής διαδικασίας, που έχουν ξεσπάσει τους τελευταίους 20 μήνες – η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση και η διεθνής διατροφική κρίση, που αποτελεί μέρος της πρώτης, – έχουν δημιουργήσει ένα πρωτοφανές φαινόμενο αρπαγής γης αδύναμων πολιτικά και οικονομικά χωρών από το διεθνές κεφάλαιο. Συνολικά 15 – 20 εκατομμύρια εκτάρια γης, κυρίως σε Ασία και Αφρική, έχουν είτε πωληθεί είτε μισθωθεί σε μακρά διάρκεια είτε βρίσκονται σε φάση διαπραγμάτευσης για το ξεπούλημά τους σε πολυεθνικές εταιρείες. Δεκάδες δις διεθνούς κεφαλαίου έχουν κινητοποιηθεί για μία από τις σημαντικότερες επιχειρήσεις ιδιωτικοποίησης γης στην ιστορία της ανθρωπότητας. Οι περιπτώσεις αρπαγής τεράστιων εκτάσεων γης ξεπερνούν τις 100 σε όλο τον πλανήτη με τις δυναμικές αντιδράσεις των τοπικών κοινωνιών να οδηγούν αρκετές από αυτές σε ναυάγιο.
