Πολύ λίγα έχω διαβάσει από Τ. Νέγκρι. Ό,τι όμως έχω διαβάσει ήταν τόσο δυσνόητο, που με εξόργισε. Αντιθέτως αυτό του το κείμενο, που διάβασα από το πολύ καλό μπλογκ “Κοινωνικά Κινήματα και Δίκτυα”, ήταν σαφώς πιο ευνόητο και διεισδυτικό και αξίζει να του διαθέσετε χρόνο για να το διαβάσετε :
Για όσους παρακολουθούν ακόμα το “χαζόκουτο”, πριν από ένα μήνα περίπου είχαμε την ευκαιρία να δούμε μια καταπληκτική δουλειά του Yann Arthus-Bertrand, το ντοκιμαντέρ Home του 2009. Μέσα από αεροφωτογραφίες από εκατοντάδες τοποθεσίες σε περισσότερο από 50 χώρες, ο θεατής βιώνει το εύρος και βάθος της ζωής στην Γη, καθώς και το πως η ανθρωπότητα απειλεί την οικολογική ισορροπία στον πλανήτη μας. Ελπίζω σύντομα να έχουμε την δυνατότητα να μιλήσουμε περισσότερο για αυτή την δουλειά, όπως και για τα θέματα που αυτή αναδεικνύει.
Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκε πάντως ο γράφων κόπανος όταν το είδε, ήταν ένα παλαιότερο ντοκιμαντέρ που μας έχει δώσει η εταιρία ανεξάρτητων παραγωγών Zeitgeist Films. Δραττόμενος λοιπόν την φιλοξενία του αυταδέλφου inlove, θα προσπαθήσω να δώσω μια πρόταση θέασης για αυτό το αγροτεμάχιο…
Όπως ήταν αναμενόμενο, στις 21 Οκτωβρίου 2009 το νέο υπερσυντηρητικό μετά τις Ευρωεκλογές του Ιουνίου Ευρωκοινοβούλιο απέρριψε την τροπολογία 138 του επερχόμενου πακέτου μέτρων της ΕΕ για τις ηλεκτρονικές επικοινωνίες.
Τις προάλλες μου ήρθε μία ιδέα. Δεν ξέρω αν είναι “πρωτότυπη”, είναι όμως σίγουρα ελκυστική και, αν εφαρμοστεί, μπορεί να βελτιώσει τις ζωές των ανθρώπων μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα. Μπορεί να έχει ειπωθεί ήδη στο περίπου, ωστόσο δεν έχω βρει ακόμη κάποια σχετική βιβλιογραφία. Η ιδέα είναι η εξής :
Από τη γέννησή του ως σήμερα με ελάχιστες εξαιρέσεις ο θεσμός της φορολόγησης εξυπηρετεί μία συγκεκριμένη ανάγκη των ανθρώπινων κοινωνιών. Την εξασφάλιση των απαραίτητων πόρων για την λειτουργία και την υλοποίηση των στόχων των κεντρικών θεσμών κοινωνικής εξουσίας. Ας ονομάσουμε τέτοιους φόρους λόγω του μονοδιάστατου των στόχων τους “χαζούς”.
Θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε “έξυπνους” φόρους, που να ενσωματώνουν και να προάγουν και άλλους στόχους, πολιτικής κυρίως φύσης;
Ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο από την ΠΑΣΑ για μία οικονομία περισσότερο προσανατολισμένη στον άνθρωπο.
Κράτος, κέρδος, ιεραρχίες και στον αντίποδα, ο κοινωνικός τομέας της οικονομίας
(Αναρτήθηκε στις 14/8/2009)
Η συμμετοχή στην ανάπτυξη των οργανώσεων του κοινωνικού τομέα της οικονομίας είναι ζήτημα βαθύτατα πολιτικό αλλά και ζήτημα κουλτούρας. Όταν τα πολιτικά σχήματα και η κοινωνική οργάνωση βρίσκονται σήμερα εγκλωβισμένα στα ιεραρχικά μοντέλα διοίκησης του 19ου αιώνα και σχεδόν τα πάντα που έχουν σχέση με την λήψη των αποφάσεων έχουν ανατεθεί σε γραφειοκρατικές δομές, είναι τουλάχιστον αφελές κανείς να πιστέψει ότι με αυτό τον τρόπο θα εμπνευστούν τα κινήματα για να παρέμβουν στην οικονομία με πρωτοβουλίες που θα αξιοποιούν τον κοινωνικό τομέα της οικονομίας για να καλυφθούν οι ανάγκες των πολλών.
Απέναντι στις θολές διορθωτικές προτάσεις στο «σύστημα» ή την ασαφή πράσινη ανάπτυξη, στον προβληματισμό και την δράση της Αντι-συστημικής Αριστεράς θα πρέπει να εμπεριέχονται λύσεις για το σήμερα, σε συνδυασμό με διαρθρωτικές αλλαγές που χτυπάνε τις αιτίες της κρίσης και αποδυναμώνουν τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές.
Δεν παραπέμπουμε τα πάντα σ΄ένα απροσδιόριστο «σοσιαλιστικό» μέλλον, μιας και ο κρατισμός, η κρατικοποίηση, η εθνικοποίηση των πάντων είναι στον αντίποδα της λογικής μας, που δομείται από την δυναμική συνύπαρξη, φυσικά σε συνθήκες ανταγωνισμού, τριών τομέων της οικονομίας.
• Δημόσιος τομέας, σύγχρονος και αποτελεσματικός.
• Ιδιωτικός τομέας, με κανόνες και ρυθμίσεις.
• Κοινωνικός τομέας, με λογική υπέρβασης του κέρδους ως καθοριστικού κριτηρίου.
Δεν πρόκειται για μια ξεπερασμένη στις σημερινές συνθήκες σοσιαλδημοκρατική «μεικτή οικονομία», αλλά για μια νέα οικονομική πολιτική των αναγκών και των συλλογικών αγαθών, αντι-νεοφιλελεύθερη και αντι-κρατικίστικη. Βασικό ρόλο στην διαμόρφωσή του θα παίξει η ανάπτυξη του λεγόμενου Κοινωνικού τομέα της οικονομίας.
Ο κύριος Χρυσοχοϊδης με την έπαρση της επιστροφής του στην εξουσία και με την βουλιμική διάθεση να απευθυνθεί στα συντηρητικά αντανακλαστικά έκανε ένα εγκληματικό λάθος : να χρησιμοποιήσει τα Εξάρχεια και το «θέαμα» αυτών, θεωρώντας ως μέτρο της κοινωνίας τον άνθρωπο του καναπέ, ενώ αντίθετα, τον ενεργό και συμμέτοχο ως μίασμα. Το κράτος διαμέσου της αστυνομίας πήρε θέση.
Εμείς, στον αντίποδα μιας κοινωνίας «σιγής νεκροταφείου» και ολοκληρωτικού ελέγχου και μην έχοντας άλλη επιλογή, με μεθοδικότητα και αποφασιστικότητα θα οργανώσουμε την αντίστασή μας.
Η ΚΑΤΟΧΗ των Εξαρχείων, αυτού του μητροπολιτικού κέντρου της επικράτειας, εδώ και μια εβδομάδα δημιουργεί την εικόνα ενός φρουρούμενου εβραϊκού γκέτο σε μια μεγαλούπολη της Ευρώπης, τέλη της δεκαετίας του 30.
Κυκλωμένα στρατιωτικά τα Εξάρχεια, υφίστανται τον ολοκληρωτισμό της καταστολής, ενώ οι άνθρωποι-χρήστες των Εξαρχείων, τον καθημερινό έλεγχο και τις επαναλαμβανόμενες εξακριβώσεις. Σε κάθε στενό, σε κάθε δρόμο ακόμη και στο κέντρο της πλατείας κυκλοφορούν όλες οι ομάδες της αστυνομίας.
Ακόμη κι αυτοί της ομάδας Δέλτα περνούν, κοιτάζοντας προκλητικά δεξιά κι αριστερά, βρίζοντας και προκαλώντας με έναν ανυποψίαστο και αφελή τσαμπουκά. Τα δόγματα μηδενικής ανοχής, στρατικοποίησης των μεγαλουπόλεων, οι ασάφειες περί «ασύμμετρων απειλών» και η κατασκευή του νέου τύπου «εσωτερικού εχθρού», ως ιδεολογήματα της σύγχρονης κυριαρχίας, απαιτούν την εφαρμογή τους για την εύτακτη λειτουργία της κοινωνίας των αφεντικών.
Τα Εξάρχεια μπορούν να ζήσουν χωρίς φαγητό, χωρίς νερό ακόμη και χωρίς οξυγόνο. Δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ.
Η Γαλλία του Σαρκοζί είναι η πρώτη χώρα στον κόσμο που – κατά πάσα πιθανότητα – αποκτά ειδική νομοθεσία για την επιβολή της πνευματικής ιδιοκτησίας στο διαδίκτυο. Πρόκειται για ένα νομοθέτημα που προβλέπει έναν μηχανισμό τριών σταδίων για τη συμμόρφωση παρανομούντων χρηστών και μία ανεξάρτητη διοικητική αρχή για την επόπτευσή του. Ο μηχανισμός αυτός έχει ως εξής :
Μολονότι δεν βλέπω σχεδόν ποτέ τηλεόραση, χθες πήρε το μάτι μου ότι οι δελφίνοι της ΝΔ μάλλον τα βρίσκουν για εκλογή του νέου αρχηγού του κόμματος από τη βάση, δηλαδή από τα μέλη και τους “φίλους” του κόμματος. Δεν έχουν όμως υπολογίσει κάτι. Ανάμεσά τους κατεβαίνει υποψήφιος ο Πανίκας ο Ζορό. Δεδομένου του διάχυτου σουρρεαλισμού που επικρατεί στην κεντρική πολιτική σκηνή :
ΑΠΕΥΘΥΝΩ ΚΑΛΕΣΜΑ
Σε όλους τους μπλόγκερς και τα άλλα περίεργα ζώα του διαδικτύου
Στα απανταχού τρολλς
Στους φοιτητές και την εργατιά
Στους εργαζόμενους των 400 € ως 2000 €
Στον ελεύθερο επαγγελματία και στο αφεντικό κάθε μικρής επιχείρησης
Στις παραγωγικές τάξεις
Στους ανέργους και στους απεργούς
Στους κάθε είδους αριστερούς
Στους ΠΑΣΟΚους
Σε μας τους αναρχικούς
Αλλά και στους ΝΔιτες
Γενικώς σε όλο τον καλό λαό της χώρας αυτής
ΝΑ ΓΡΑΦΤΟΥΜΕ ΟΛΟΙ “ΦΙΛΟΙ” ΤΗΣ ΝΔ ΚΑΙ ΝΑ ΨΗΦΙΣΟΥΜΕ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΨΩΜΙΑΔΗ
Γιατί :
Είναι ηγέτης
Είναι ο άνθρωπος της διπλανής μας πόρτας
Είναι Ελληνόψυχος
Είναι μάγκας και έχει ωραία γκόμενα
Είναι μάστερ των μεταμφιέσεων
Και τόσα άλλα
Γιατί :
Ο Σουρρεαλισμός είναι θρησκεία
Η ΝΔ είναι το άντρο του σουρρεαλισμού
Ο Ψωμιάδης είναι ο ήρωάς μας
Είναι η βόμβα στα θεμέλια του συστήματος
Αν βγει, θα κρατάμε την κοιλιά μας από τα γέλια
Το χουνέρι στο πολιτικό σύστημα θα γραφτεί στο Γκίνες
ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΑΠΟΧΗ ΚΑΙ ΤΕΤΟΙΑ ΑΠΟΛΙΤΙΚΑ, ΟΛΟΙ ΠΑΝΙΚΑ ΖΟΡΟ
ΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ – ΨΗΦΟ ΣΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ
Η φράση αυτή είναι τουλάχιστον εντυπωσιακή, όσο και αντιφατική. Δε θα αναλύσουμε εδώ τι ήθελε να πει ο μπερδεμένος ποιητής – πρωθυπουργός. Δεν έχει άλλωστε και σημασία. Δεν πιστεύει κανείς ότι ο πρωθυπουργός είναι αντιεξουσιαστής.
«Η διεθνής ελίτ θα συναντηθεί στην Ίστανμπουλ από τις 28 Σεπτεμβρίου ως τις 7 Οκτωβρίου, για να συζητήσει τα νέα σχέδια εκμετάλλευσης της ανθρωπότητας και της φύσης. Για αυτό το λόγο οργανώνουμε ένα εξαιρετικό πρόγραμμα άμεσης δράσης. Καλούμε στο δρόμο όποιον έχει πρόβλημα με τον καπιταλισμό και την παγκόσμια καταστροφή, που αυτός προκαλεί, και καλούμε όλους να μετατρέψουν την Ίστανμπουλ σε κόλαση για το ΔΝΤ
ΕΙΝΑΙ Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΣΤΗΝ ΙΝΣΤΑΝΜΠΟΥΛ!»
Οι δύο μεγάλες διεθνείς κρίσεις της καπιταλιστικής παραγωγικής διαδικασίας, που έχουν ξεσπάσει τους τελευταίους 20 μήνες – η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση και η διεθνής διατροφική κρίση, που αποτελεί μέρος της πρώτης, – έχουν δημιουργήσει ένα πρωτοφανές φαινόμενο αρπαγής γης αδύναμων πολιτικά και οικονομικά χωρών από το διεθνές κεφάλαιο. Συνολικά 15 – 20 εκατομμύρια εκτάρια γης, κυρίως σε Ασία και Αφρική, έχουν είτε πωληθεί είτε μισθωθεί σε μακρά διάρκεια είτε βρίσκονται σε φάση διαπραγμάτευσης για το ξεπούλημά τους σε πολυεθνικές εταιρείες. Δεκάδες δις διεθνούς κεφαλαίου έχουν κινητοποιηθεί για μία από τις σημαντικότερες επιχειρήσεις ιδιωτικοποίησης γης στην ιστορία της ανθρωπότητας. Οι περιπτώσεις αρπαγής τεράστιων εκτάσεων γης ξεπερνούν τις 100 σε όλο τον πλανήτη με τις δυναμικές αντιδράσεις των τοπικών κοινωνιών να οδηγούν αρκετές από αυτές σε ναυάγιο.
Αυτές οι εκλογές είχαν κάτι το ασυνήθιστο από κάθε άποψη. Τη λυσσώδη πάλη ενός παλαιού πολιτικού συστήματος να κρατηθεί στη ζωή.
Μετά το Δεκέμβρη η περίοδος χάριτος της κοινωνίας προς το πολιτικό αυτό σύστημα έχει δραματικά τελείωσει. Μπορεί οι εκλογές να μην έλαβαν χώρα τότε αλλά τα παλιρροϊκά κύματα της εξέγερσης κλόνισαν και απονομιμοποίησαν κάθε είδος εξουσίας, έδειξαν ότι αυτή είναι φθαρτή, έδειξαν τις διαθέσιμες κοινωνικές δυνάμεις για την υπέρβαση. Ανοχή τέλος. Και οι μάσκες πέφτουν, τα πράγματα στρογγυλεύουν.
Ο Δεκέμβρης μπορεί να ήταν η συνείδηση της κοινωνίας, που ξεσπούσε. Οι ανακατανομές και οι μεταλλάξεις όμως που συμβαίνουν στο σύστημα εξουσίας έχουν κυρίως υλική βάση. Γιατί η διαφθορά, με την οποία ποτίστηκε το κοινωνικό σώμα, δεν έχει περιθώρια συνέχειας. Οι συμμαχίες μεγάλων κοινωνικών κομματιών με το σύστημα εξουσίας έτσι λήγουν. Οι επιδοτήσεις για τους αγρότες σβήνουν, οι μικρές επιχειρήσεις έπαιξαν με τις πολιτικές τους πλάτες και έχασαν τα πάντα, οι προνομιούχοι εργαζόμενοι παίρνουν σύνταξη, ο κρατικός τομέας έχει εκμηδενιστεί, τα συνδικάτα δε μαζεύουν ούτε 50 νοματαίους στο δρόμο. Τώρα η ελαστική εργασία γενικεύεται, η ανεργία μεγαλώνει, ο κοινωνικός πλούτος συγκεντρώνεται σε όλο και λιγότερους, οι κοινωνικές υποδομές του κράτους (υγεία, παιδεία κτλ) δεν υπάρχουν πια. Τώρα που η κοινωνική συναίνεση η χτισμένη πάνω στη σαπίλα του ιδιωτικού μικροσυμφέροντος τελειώνει, τώρα μιλάμε εμείς.
Οι στρατηγικές του πολιτικού συστήματος για την επανανομιμοποίησή του, όπως σιγοντάρονται από τα ΜΜΕ, είναι τουλάχιστον αστείες. Γιώργος Παπανδρέου (θεαματική επένδυση). Πράσινη Ανάπτυξη (όραμα). Έθνος (ο συνδετικός κρίκος). Ποιον κοροϊδεύουν αυτοί οι απίστευτοι τύποι, που μόνο να ράβουν κουστούμια ξέρουν. Προφανώς αυτούς που τους ψηφίζουν από συνείδηση και ελπίδα (εδώ θα γελούσαμε αλλά είναι πολλοί). Οι αυταπάτες όμως έχουν ημερομηνία λήξης.
Αυτή η σαιζόν της κεντρικής πολιτικής σκηνής θα είναι ο επιθανάτιος ρόγχος της εγχώριας σοσιαλδημοκρατίας. Στο τέλος της θα είναι σε χειρότερη κατάσταση από τη χθεσινή ήττα της ΝΔ χωρίς όμως περιθώρια επανάκαμψης και με το αξιακό της σύστημα τελειωμένο. Η ΝΔ θα επιστρέψει για να εφαρμόσει αυτό το οποίο ο (πρώην) αρχηγός της είπε προεκλογικά. Ισοπέδωση της κοινωνίας. Αν δεν έχει προλάβει να την εφαρμόσει πρώτα το ΠΑΣΟΚ. Έτσι, θα πρέπει να καταλάβουμε πλέον όλοι ότι καπιταλισμός με κοινωνικό κράτος δεν γίνεται στη σημερινή εποχή της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας και θα πάμε γι’ άλλα.
Από την 5η Οκτωβρίου και έπειτα όλα θα συνομωτούν, ώστε οι δικές μας γενιές να μπουν για καλά στην κατάψυξη. Ώστε να παρακαλάμε γονυπετείς για επιβίωση αντί να αγωνιζόμαστε για μία ζωή με νόημα. Εξ’ ού και οι ρήσεις του αρχηγού της νέας κυβέρνησης ότι πρέπει όλοι να συσπειρωθούμε, να δουλέψουμε, να εργαστούμε, να συμμετέχουμε στους νέους εθνικούς στόχους, δηλαδή να αποκτήσουν περισσότερα καγιέν τα αφεντικά μας.
Ούτε βήμα πίσω. Από την 5η Οκτωβρίου στους κοινωνικούς αγώνες. Εκεί βρίσκεται το μέλλον και η ελπίδα. Ζωή με νόημα, όχι επιβίωση.
Πάγια θέση του εδώ ιστολόγου είναι ότι τα πάντα κατακτώνται μόνο μέσα από δυναμικούς κοινωνικούς αγώνες. Επέκταση της σκέψης αυτής είναι το ότι κανένας αγώνας ποτέ δεν κερδίζεται μόνο μέσα από δικαστικές, νομοθετικές ή άλλες γραφειοκρατικές διαμάχες αλλά ότι αυτές δε μπορούν παρά να αποτελούν άλλο ένα – και μάλιστα μικρό – πεδίο αγώνα για τα μαζικά κοινωνικά κινήματα. Με άλλα λόγια οι αστικοί νόμοι είναι αποτέλεσμα ισορροπιών. Ισορροπιών στη διαπάλη ανάμεσα σε κινήματα και εξουσία. Και όχι μόνο οι αστικοί νόμοι αλλά ο,τιδήποτε έχει πολιτική χροιά στην κοινωνία. Αυτά για όσους πιστεύουν και οχυρώνονται πίσω από τον χαρτοπόλεμο των νόμων, των δικαστηρίων και του κοινοβουλίου.
Στην Ελλάδα δεν έχουμε ούτε είχαμε ποτέ κράτος δικαίου. Κράτος δικαίου δε σημαίνει δίκαιο κράτος. Κάτι τέτοιο είναι άλλωστε εξ ορισμού αδύνατο. Κράτος δικαίου σημαίνει κράτος που υπόκειται στους νόμους που το ίδιο θεσπίζει. Κάτι σαν “Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει”. Αυτή ωστόσο η κατάκτηση των κοινωνιών απέναντι στις εξουσίες δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται με απαξίωση αλλά είναι ιστορικής σημασίας και βασικός πυλώνας της αστικής δικαιοσύνης. Γιατί σε καιρούς ευνοικούς για τα κινήματα μπορεί να θεσπίζονται νόμοι ευνοϊκοί – ή τουλάχιστον πιο ευνοϊκοί – για το κοινωνικό σύνολο και την απελευθερωτική διαδικασία. Ξαναγυρίζουμε όμως στο ότι στην Ελλάδα δεν έχουμε κράτος δικαίου αλλά κράτος ταξικού χαρακτήρα ανομίας.
Έτσι λοιπόν σε χθεσινή απαντητική του επιστολή προς την Αρχή Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών οι Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου κ. Τέντες επικύρωσε παλαιότερη εγκύκλιο του κ. Σανιδά, στην οποία οριζόταν ότι το απόρρητο των επικοινωνιών δεν καλύπτει τα δεδομένα κίνησης και θέσης της επικοινωνίας. Αυτή η “γνώμη” δικαστικού οργάνου έρχεται σε αντίθεση με το σύνταγμα (άρθρο 19), την ΕΣΔΑ (άρθρο 8), το Κοινοτικό δίκαιο (Οδηγία 2002/58) και το νόμο (Ν. 3471/2006, πδ 47/2005). Αποτέλεσμα αυτών των κινήσεων που ξεκίνησαν με πρωτοβουλία της δίωξης ηλεκτρονικού εγκλήματος, η οποία εδώ μοιάζει να κυβερνά τη χώρα, είναι το ότι από εδώ και πέρα η ΕΛ.ΑΣ. και οποιοσδήποτε υπάλληλός της με μία απλή επιστολή προς τους τηλεπικοινωνιακούς παρόχους σταθερής, κινητής και διαδικτύου θα μπορούν να λαμβάνουν τα δεδομένα κίνησης και θέσης κάθε ηλεκτρονικής μας επικοινωνίας.
Όλα αυτά γράφονται για να κατανοηθεί από όλους ότι οι νόμοι αποτελούν αποτέλεσμα διαπάλης ανάμεσα στα κοινωνικά κινήματα και τις εξουσίες και όχι κάποιο θέσφατο που πρέπει να σκύβουμε το κεφάλι και να το υπακούουμε. Και όσο δεν δραστηριοποιούμαστε στα κινήματα αλλά σαν καλοί πελάτες κάνουμε το “χρέος” μας όπως την ερχόμενη Κυριακή, ο μποναμάς σε όλα τα επίπεδα θα λαχαίνει σε μας. Η ησυχία – τάξη και ασφάλεια δε θα τους περάσει.
Πολύ εμπνευσμένο. Από Φοίβο. Το άκουσα χτές. Όποιος έχει πάει, εκφράζει απόλυτα
Υβρεοπομπή
Μουσική/Στίχοι: Δεληβοριάς Φοίβος
Ανήκω κι εγώ στη σωρεία των ανθρώπων
που βλέπουν το στρατό σαν κάτι άχρηστο εντελώς
και ωστόσο διδάχτηκα και επηρεάστηκα
απ’ το τάγμα το ανέστιο των υβριστών
Υπάρχει μία σκοτεινή κοιτίδα στο Έθνος
που δύναται λεοντόκαρδα ν’ αντιπαρατεθεί
στους έξωθεν κίνδυνους, σε Φράγκους κι Αγαρηνούς
και αυτή είναι η ελληνική υβρεοποιία
Φαντάσου μια στιγμή, μιαν ολονύχτια παρέλαση
να σχίζει όλη την Εγνατία οδό
και αντί για ονόματα, διαιρέσεις σε σώματα
να ’ναι συντεταγμένη με αυτό τον τρόπο
[REFRAIN]
Τα μουνιά καπέλα, οι πάρε τ’ αρχίδια μου
οι την Παναχαϊκή μου και τα χεζοβολιά
να ακολουθούν τα παινεμένα μουνόπανα
του κώλου τα εννιάμερα κι οι γάμησέ τα
Η Ηθική είναι μία διφορούμενη έννοια. Μετά από χιλιάδες χρόνια ανθρώπινου προβληματισμού γύρω από το περιεχόμενό της δεν έχει ακόμη καταληχθεί καν αν υφίσταται και τι μπορεί αυτή να είναι.
Ιδού πως προχωράει η ανθρώπινη πρόοδος στον Καπιταλισμό. Μέσα από συγκρούσεις τεράστιων ιδιωτικών συμφερόντων μεταξύ αντίπαλων μονοπωλιακών επιχειρήσεων και πάντα αν ευνοήσει η τύχη και η πλάστιγγα γηρεί υπέρ των λιγότερο αντικοινωνικών λύσεων. Σε όλα αυτά τα παιχνίδια το κοινωνικό συμφέρον και οι διαδικτυακοί χρήστες δεν τυγχάνουν φυσικά εκπροσώπησης, γιατί, όπως είπαμε, έχουμε δημοκρατία.
Η ανταγωνίστρια Microsoft, η γαλλική κυβέρνηση, οργανώσεις πολιτών, η εκδοτική εταιρία κόμικς DC Comics (που έχει εκδόσει τον «Μπάτμαν» και τον «Σούπερμαν»), η μεγάλη γαλλική εκδοτική εταιρία Hachette, μια ένωση αμερικανών συγγραφέων κ.α. ήρθαν να προσθέσουν τις δικές τους φωνές αντίρρησης στο ογκούμενο διεθνές κύμα αντίδρασης ενάντια στη σχεδιαζόμενη από τη Google ψηφιοποίηση και online πώληση περίπου 10 εκατομμυρίων βιβλίων, μια πρωτοβουλία που έχει διχάσει τη διεθνή κοινή γνώμη.
Από την άλλη, τη Google βγήκαν να υποστηρίξουν δημοσίως η ιαπωνική εταιρία Sony (που έχει κάθε λόγο να το πράξει, καθώς παράγει την συσκευή ανάγνωσης ηλεκτρονικών βιβλίων Sony Reader), καθώς και μια ομάδα 32 αμερικανών καθηγητών νομικής και οικονομικών, σύμφωνα τα πρακτορεία Γαλλικό και Ρόιτερ.
Μετά από 49 ημέρες απεργίας πείνας. Μετά από 8 μήνες στη φυλακή χωρίς δίκη. Με την γελοία αιτιολογία ότι, αν απελευθερωθεί, θα είναι επικίνδυνος για τη δημοκρατία (εδώ συνέντευξή του όπου μιλάει για το τι αυτός θεωρεί Δημοκρατία).
Η “Δημοκρατία” τους μάλλον κινδύνεψε περισσότερο από την ανηθικότητα του άδικου εγκλεισμού ενός αθώου ανθρώπου και την ακτινοβολούσα αξιοπρέπεια του αγώνα του ζυγιάζοντας ανάμεσα σε ζωή και θάνατο και, αφού τα στάθμισε, αποφασίστηκε να αφεθή ελεύθερος.
Μπράβο στο Θοδωρή και σε όλους όσους του στάθηκαν. Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας.
Ήταν καλοκαίρι του 2007 όταν μέσα σε τρεις ημέρες εξαϋλώθηκε ο εθνικός δρυμός της Πάρνηθας Ήταν ο τόπος παρθένας φύσης, όπου είχαμε περάσει τις καλύτερες μας στιγμές. Ένα κομμάτι μας είχε για πάντα χαθεί. Κάτι είχε σκληρύνει ανεπανόρθωτα μέσα μας. Έπρεπε ωστόσο να καούν 80 άνθρωποι και εκατοντάδες χιλιάδες στρέμματα δάσους ένα μήνα μετά, για να αρχίσουμε να αντιλαμβανόμαστε το μέγεθος της παθογένειας. Οι αυθόρμητες διαδηλώσεις στο Σύνταγμα αλλά και η γενικότερη αφύπνιση ως προς τα οικολογικά ζητήματα, που ακολούθησαν, δεν στάθηκαν αρκετά για την αναστροφή της πορείας των πραγμάτων.
Δύο χρόνια μετά, το φετινό καλοκαίρι, μία πύρινη λαίλαπα έρχεται για να αποψιλώσει κάθε βλάστηση από όλη τη Βόρεια και Ανατολική Αττική. Συνολικός απολογισμός 300.000 στρέμματα δάσους καμένα. Το έργο ξαναπαίζεται. Εντούτοις, με διαφορές. Ο πρωθυπουργός δεν βγαίνει καν να επαναλάβει την ατάκα του 2007 πως ό,τι ήταν δάσος θα ξαναγίνει δάσος. Οι αυταπάτες έχουν τελειώσει. Από εδώ και μπρος ούτε τα προσχήματα δε θα τηρούνται.
Από τις ταινίες που δεν θα αρέσουν στον πολύ κόσμο, γιατί δεν έχουν φτιαχτεί με το κριτήριο της μέγιστης δυνατής αναγνωσιμότητας και άρα της κενότητας νοήματος.
Οι πατέντες (διπλώματα ευρεσιτεχνίας ελληνιστί) περιχαρακκώνουν τις ιδέες σε αποκλειστικά ιδιωτικά συμφέροντα, καθιστώντας απαγορευμένη την εφαρμογή τους (από όλους πλην του δικαιούχου) για περιορισμένο χρονικό διάστημα. Με αυτό τον τρόπο υποτίθεται πως ενθαρρύνεται η επιστημονική έρευνα, καθώς οι ιδιώτες αποκτούν οικονομικά κίνητρα για την προώθησή της.
Στην πράξη οι πατέντες καταστρέφουν την επιστημονική πρόοδο ή καλύτερα καθιστούν τις επιστημονικές εφευρέσεις προνόμιο αλλά και αντικείμενο οικονομικής εκμετάλλευσης των ισχυρών. Χωρίς πρόσβαση στην πρότερη γνώση και ανάπτυξη των ήδη υπάρχουσων ιδεών με ανάμιξή τους με νέες τα μυαλά στα οποία γενιούνται οι επιστημονικές εφευρέσεις του μέλλοντος δε μπορούν να υπάρξουν ή καλύτερα μπορούν μόνο να υπάρξουν ως εργαζόμενοι ιδιωτικών επιχειρήσεων, που θα μονοπωλούν τις αγορές στις οποίες δραστηριοποιούνται. Ακόμη και σε καθεστώς καπιταλισμού η επιστημονική πρόοδος συνεχίζει να ευδοκιμεί σε συνθήκες συνεργασίας, μοιράσματος και αλληλεγγύης με απώτερο στόχο το ευρύτερο κοινωνικό όφελος και μαραίνεται όπου επικρατεί η εμπορευματικοποίηση (βλ. διαμάχες στα πανεπιστήμια των ΗΠΑ για το θέμα).
Οι περισσότερο καταστροφικές για την πρόοδο της επιστήμης είναι κατά γενική ομολογία οι πατέντες λογισμικού. Ενώ στην ΕΕ δίνονται από την πίσω πόρτα, στις ΗΠΑ δίνονται και νομίμως, εγκυμονώντας κινδύνους για όλους και όλα πλην των μεγάλων εταιρειών. Είναι ενδεικτικο το αντικοινωνικό φαινόμενο εταιριών που έχουν μεγάλα πορτοφόλια πατεντών (που έχουν αγοράσει) οι οποίες το μόνο που κάνουν για να έχουν – και ιδιαίτερα μεγάλα – έσοδα είναι να ανοίγουν δικαστικές διαμάχες με τρίτους και να εκβιάζουν την πληρωμή τεράστιων ποσών. Οι πατέντες λογισμικού αποτελούν τη μεγαλύτερη απειλή του γερασμένου βιομηχανικού κόσμου απέναντι στην ολοένα και αυξανόμενη δημιουργικότητα της κοινότητας ελεύθερου λογισμικού, καθώς ένα απλό γράμμα – απειλή ενός δικηγόρου περί παραβίασης πατέντας μπορεί να καταδικάζει ολόκληρα εγχειρήματα ελεύθερου λογισμικού (βλ. σχετικές ιστορίες).
Όλα αυτά μου ήρθαν στο μυαλό σχετικά με αυτή την είδηση που είδα στα adsl.gr . Αφορά δικαστική απόφαση που απαγορεύει στη Microsoft να χρησιμοποιεί το Word, γιατί αυτό παραβιάζει πρότερη πατέντα μίας άλλης άγνωστης εταιρείας. Φυσικά η Microsoft είναι η τελευταία που έχει να χάσει από ένα τέτοιο σύστημα, αφού και σε αυτή την περίπτωση θα ξεμπερδέψει εξωδικαστικά με έναν συμβιβασμό ενώ σε όλες τις άλλες περιπτώσεις έχει καθηλώσει πιο αδύναμους αντιπάλους με το πορτοφόλι πατεντών που διαθέτει.
Έτσι λοιπόν ενθαρρύνεται το δίκαιο του (οικονομικά) ισχυρού σε βάρος της ανθρώπινης δημιουργικότητας και της κοινωνικής πρόοδου.
Ο οποιός διέρχεται την 34η ημέρα σε απεργία πείνας με ορατό πλέον τον κίνδυνο για την από μέρα σε μέρα αχρήστευση ζωτικών του οργάνων. Ο τελευταίος φυλακισμένος του Δεκέμβρη κρίθηκε από τους ελέω κράτους κριτές του ως “επικίνδυνος για τη δημοκρατία” και αγωνίζεται για την απελευθέρωσή του με το μόνο όπλο που του έχει απομείνει – το σώμα του :
Το κράτος σε διώκει για ποινικά αδικήματα, κακουργήματα και πλημμελήματα, και σε θεωρεί τόσο επικίνδυνο που δεν σε αποφυλακίζει με περιοριστικούς όρους. Πώς νιώθεις γι’ αυτό; «Από τις 18 Δεκεμβρίου βρέθηκα πρωταγωνιστής στο θέατρο του παραλόγου. Με συνέλαβαν στο σωρό, καθώς περπατούσα στην Ακαδημίας με τους φίλους μου. Πέντε διμοιρίες των ΜΑΤ κύκλωσαν καμιά 10αριά ανθρώπους. Αρχισα να τρέχω και δυο από αυτούς με πρόλαβαν, με πέταξαν κάτω κι άρχισαν να με κλωτσάνε στο κεφάλι ουρλιάζοντας “τώρα θα δεις τι θα πάθεις”. Δεν είχα ιδέα τι θα μπορούσα να πάθω. Τελικά, αυτό που έπαθα είναι πως βρέθηκα κατηγορούμενος για τρία κακουργήματα. Σύμφωνα με την ανακρίτρια, ήμουν τη στιγμή της σύλληψής μου έξω από τη Νομική και πέταγα μολότοφ. Η μοναδική μαρτυρία που υπάρχει γι’ αυτό είναι των δυο ΜΑΤατζήδων που με συνέλαβαν. Οταν δε η ανακρίτρια τους ρώτησε αν θα με αναγνώριζαν στο δρόμο κι εκείνοι απάντησαν θετικά, η ανακρίτρια σήκωσε το δάχτυλο, με έδειξε και τους είπε “αυτός είναι;”. Με έδωσε δηλαδή η ίδια. Φυσικά και οι ΜΑΤατζήδες… με αναγνώρισαν. Από τότε δεν με αποφυλακίζουν γιατί στην πραγματικότητα με χρειάζονται ως όμηρο. Από τους συλληφθέντες λίγοι είναι αυτοί που πήραν θέση για το Δεκέμβρη. Δεν λέω ότι ήταν υποχρεωμένοι. Εγώ πήρα θέση κι αντιμετωπίζω τα αντίποινα του κράτους».
Ο Θοδωρής Ηλιόπουλος βρίσκεται στην 32η ημέρα απεργίας πείνας.
Η κατάσταση της υγείας του χειροτερεύει μέρα με την ημέρα και οι κίνδυνοι για την ζωή του έχουν αρχίσει να διαφαίνονται.
Είναι επιτακτική ανάγκη ο Θοδωρής Ηλιόπουλος να μεταφερθεί σε χώρο νοσοκομειακής περίθαλψης. Ο Θοδωρής Ηλιόπουλος υπόκειται μόνο σε τυπικές κλινικές εξετάσεις (μετρήσεις σακχάρου, πίεσης και βάρους) ενώ είμαστε στην αναμονή για τα αποτελέσματα των, ενδεικτικών για της πορεία της υγείας του, εργαστηριακών εξετάσεων από την 3η Αυγούστου!
Η γιατρός του, ειδ. Παθολόγος Ελένη Κάκαλου κάνει έκκληση για την μεταφορά του σε νοσοκομείο. Μετά την σημερινή εξέταση του Θοδωρή Ηλιόπουλου στις Φυλακές Κορυδαλλού αναφέρει:
«Είναι πολύ μεγάλο θέμα ότι δεν βρίσκεται σε ένα περιβάλλον που να μπορεί να παρακολουθείται η πορεία της υγείας του, όταν αυτή τη στιγμή παίρνει ένα ρίσκο για τη ζωή του. Είναι πάρα πολύ αδύναμος, έχει δυσκολία να περπατήσει για να πάει μέχρι το ιατρείο, για να πάρει ένα τηλέφωνο, υποφέρει από πόνους και κράμπες. Σε λίγες μέρες από τώρα θα αρχίσει να κινδυνεύει πια και η ζωή του, όταν περίπου στο 18% απώλειας βάρους έχουν σημειωθεί θνητότητες σε ανάλογες περιπτώσεις. Ο Θοδωρής είναι παρά πολύ κοντά πλέον σε αυτό το ποσοστό!»
Η φυλακή, παραβλέποντας την σοβαρότητα της κατάστασης αρνείται να τον στείλει σε νοσοκομείο, όταν την ευθύνη για την υγεία του κρατούμενου Θ. Ηλιόπουλου έχει αποκλειστικά η Διεύθυνση των Φυλακών, όπως υπογραμμίζει ο συνήγορος του Ν. Μαβίδης.
Η Πνευματική Ιδιοκτησία υποτίθεται πως είναι ένας θεσμός για την ανάπτυξη της δημιουργικότητας. Με την παροχή οικονομικών κινήτρων η ΠΙ εμφανίζεται ότι ενθαρρύνει τους δημιουργούς στην παραγωγή πνευματικών έργων. Απώτερος στόχος είναι η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη διαθεσιμότητα πνευματικών έργων στην κοινωνία. Γι’ αυτό τον λόγο τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας υποτίθεται ότι είναι δομημένα, ώστε να επιτρέπουν στο κοινωνικό σύνολο την πρόσβαση υπό ορισμένες συνθήκες και ώστε να διαρκούν περιορισμένο χρόνο, μετά τη λήξη του οποίου το προστατευόμενο πνευματικό έργο καθίσταται κοινόχρηστό. Όλα αυτά υποτίθενται.
Πριν κάποιες ημέρες ένας χρήστης του διαδικτύου ονόματι Derick Coetzee πόσταρε στη Wikipedia ορισμένα διάσημα έργα ζωγραφικής, που είναι πλέον κοινόχρηστα γιατί τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας των δημιουργών τους έχουν παρέλθει. Ο Coetzee πόσταρε, όπως ήταν φυσικό, τα έργα αυτά στην ειδική κατηγορία εικόνων της Wikipedia, που έχουν ένδειξη κοινόχρηστου και είναι ελεύθερες προς χρήση. Αυτή όμως η ενέργεια προκάλεσε την άμεση κινητοποίηση της Εθνικής Πινακοθήκης του Λονδίνου, όπου εκτίθενται τα έργα αυτά. Οι δικηγόροι της Πνιακοθήκης έστειλαν προειδοποιητική επιστολή προς τον κ. Coetzee και ζήτησαν την αφαίρεση των συγκεκριμένων φωτογραφιών.
Πως γίνεται να απαγορεύεις σε κάποιον τη διάδοση πνευματικών έργων, τα οποία ακόμη και με τους κανόνες της αστικής δικαιοσύνης έχουν καταστεί κοινόχρηστα?
Για όσους δεν το γνωρίζουν η ΠΕΚΟΠ είναι η Παναττική Ένωση Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού, γραμματέας της οποίας είναι η Κωνσταντίνα Κούνεβα. Η ΠΕΚΟΠ λοιπόν καλεί πανελλαδικά για ανεξάρτητη εργατική συγκέντρωση στην ΔΕΘ. Έχουν φυσικά προηγηθεί διεργασίες στο κίνημα. Στη ΔΕΘ πάμε για αντεπίθεση. Ο χρόνος αυτός θα είναι ιδιαίτερα καυτός.
ΚΑΛΕΣΜΑ ΠΡΟΣ ΟΛΑ ΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΕΣ.
ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΤΑΞΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ
ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΤΟΠΑΤΕΡΕΣ ΠΟΡΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΚΑΜΑΡΑ (6μμ) ΣΤΗΝ ΔΕΘ, ΣΤΙΣ 5 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ
Ό,τι συνηθίζεται να αποκαλείται ως αστική επιστήμη αναλύει την ιστορία και τον κόσμο με βάση τον υλισμό. Σύμφωνα με την υλιστική προσέγγιση το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της ανθρωπότητας καθορίζεται από τη σφαίρα της οικονομίας. Σε αυτά τα πλαίσια η αστική επιστήμη αντιλαμβάνεται την ιστορική εξέλιξη ως ανάπτυξη των καπιταλιστικών οικονομικών σχέσεων. Έτσι, συμπεραίνεται ότι ο καπιταλισμός αποτελεί το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της ανθρωπότητας. Η προσέγγιση αυτή είναι ανιστόρητη και παράλογη, έχει δε ως μοναδικό σκοπό όχι την εύρεση της επιστημονικής αλήθειας αλλά τη διαιώνιση του υπάρχοντος. Γι’ αυτό το λόγο όταν κάτι αποκαλείται ως αστική επιστήμη συνήθως εκφέρεται ως αρνητικός χαρακτηρισμός ταυτόσημος με την έννοια της ψευδοεπιστήμης. Ωστόσο, αυτό δεν εμποδίζει την τεράστια επιρροή της αστικής επιστήμης στη σύγχρονη διανόηση.
Ό,τι έχει σχέση με την μαρξική σκέψη αναλύει την ιστορία και τον κόσμο πάλι με βάση τον υλισμό, μολονότι σε διαφορετική κατεύθυνση. Η οικονομία παίζει και εδώ τον κεντρικό ρόλο υπό την μορφή των σχέσεων παραγωγής, που καθορίζουν κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής. Ωστόσο, ο μαρξισμός – και σωστά – εντοπίζει την ιστορικότητα του καπιταλισμού και έτσι διατυπώνει τη δυνατότητά (ή καλύτερα το αναπότρεπτο) για το ξεπέρασμά του. Οι καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, που αποτελούν σχέσεις εκμετάλλευσης, αναπόδραστα θα αντικατασταθούν από τη σοσιαλιστική και τελικώς την κομμουνιστική οικονομία. Εδώ υπάρχει μία αντίφαση. Μολονότι όλη η ανθρώπινη ιστορία αναλύεται με βάση τις σχέσεις παραγωγής, κάποια στιγμή επέρχεται και εδώ το τέλος της (οικονομικής να το πούμε?) ιστορίας με τον κομμουνισμό, στον οποίο ο μέχρι τώρα τρόπος ανάλυσης της πραγματικότητας (ο ιστορικός υλισμός) δεν είναι δόκιμος αλλά έχει ξεπεραστεί.
Οι δύο αυτές κοσμοθεωρίες και η μεταξύ τους διαπάλη χαρακτηρίζουν όλη τη νεωτερική σκέψη μέχρι σήμερα και οι παραδοχές τους έχουν καθορίσει σε μεγάλο βαθμό την εξέλιξη της ανθρωπότητας στη σύγχρονη εποχή. Έτσι, σήμερα κεντρική σημασία σε οποιαδήποτε πολιτική απόφαση λαμβάνεται έχει η οικονομία, μπροστά στην οποία οι όποιοι άλλοι παράγοντες παρουσιάζονται ως δευτερεύοντες. Τελικά, η αστική ψευδοεπιστήμη από τη μία, που υποτίθεται πως περιγράφει το υπάρχον, και ο μαρξισμός από την άλλη, που ασκεί κριτική στο υπάρχον, συμβάλλουν και οδηγούν στην πραγμάτωση ενός υπό διαρκή εξορθολογισμό και βελτίωση πολιτικο – οικονομικού συστήματος με κατεύθυνση τη συνεχή υλική ανάπτυξη.
Ας υποθέσουμε ότι αποδεχόμαστε πως οποτεδήποτε στην ιστορία οτιδήποτε μέσα στις κοινωνίες έχει την τελική αιτία του στην οικονομία και έτσι θα πρέπει να ερμηνευθεί. Ας υποθέσουμε δηλαδή ότι οι οικονομικές συνθήκες έχουν πάντα την πρωτοκαθεδρία σε σχέση με άλλους παράγοντες στην παραγωγή των κοινωνικών φαινομένων. Εντούτοις, μία τέτοια υπόθεση δε στέκει. Η ιστορία της ανθρωπότητας δεν αποτελεί σύνολο απλώς αντικειμενικών παραγόντων αλλά περιλαμβάνει και υποκείμενα. Ή με άλλα λόγια σε κάθε εποχή οι άνθρωποι δεν είναι έρμαια της οικονομικής συγκυρίας αλλά υποκείμενα δράσης που μπορούν να αλλάζουν συλλογικά την ιστορία.Εκτός αυτού, πέρα από την οικονομία άλλοι παράγοντες έπαιζαν σαφώς πιο σημαντικό ρόλο σε άλλες κοινωνίες και άλλες εποχές στον καθορισμό της ιστορίας και των κοινωνικών φαινομένων. Τέτοιοι παράγοντες, όπως οι θρησκείες/ιδεολογίες, η στρατιωτική ισχύς, οι πολιτικές/οργανωτικές δυνατότητες, οι επιστημονικές/τεχνολογικές κατακτήσεις, συνδιαμόρφωναν με διαφορετικούς κάθε φορά συνδυασμούς τα κοινωνικά δίκτυα εξουσίας και τη βασική οργανωτική δομή των κοινωνιών.
