Το Πανεπιστημιακό Άσυλο και ο Γρυσπολάκης

by

Κάτω τα χ�ρια από το άσυλο, ούτε βήμα πίσω.

Οι καθηγητές πανεπιστημίου πλασάρονται στην κοινωνία μας ως μια από εκείνες τις συνομοταξίες των «επιτυχημένων», άξιων θαυμασμού ανθρώπων. Και θα έπρεπε άλλωστε, αφού υπό κανονικές περιστάσεις οι καθηγητές πανεπιστημίου θα έπρεπε να αποτελούν πνευματική πρωτοπορεία σε μια κοινωνία, όχι με την έννοια της εξουσίας αλλά με την έννοια της προσφοράς πολύτιμης γνώσης και κατεύθυνσης. Στην κοινωνία όμως που ζούμε οι καθηγητές πανεπιστημίου (εκτός κάποιων φωτεινών εξαιρέσεων) μόνο πνευματική πρωτοπορεία δεν αποτελούν. Και δεν είναι τυχαίο αυτό. Για να γίνεις καθηγητής πρέπει να γλύψεις τόσους κώλους, να κάνεις τόσους τεμενάδες, να υποκύψεις σε τέτοια συμφέροντα και να παίξεις τέτοια βρώμικα παιχνίδια, ώστε όταν θα τα καταφέρεις, θα απέχεις πολύ από έναν απλό υπηρέτη της επιστήμης με μόνη αποστολή να μεταλαμπαδεύει τη γνώση στους συνανθρώπους του. Οι πρωταθλητές στο γλύψιμο και στην οσφιοκαμψία γίνονται λοιπόν καθηγητές. Όσοι αρνούνται να υποκύψουν – και συνήθως είναι οι αξιότεροι – κάνουν κάτι άλλο στη ζωή τους. Δεν περιγράφω κάτι καινούργιο – όσοι περάσαν από φοιτητές το γνωρίζουν πολύ καλά. Δεν περιγράφω επίσης κάτι που δε συμβαίνει σε άλλους κοινωνικούς τομείς – σε μια κοινωνία που κινείται με όρους εξουσίας μια τέτοια κατάληξη είναι αναπόφευκτη.

Το πανεπιστημιακό άσυλο είναι μια κατάκτηση των λαών της δυτικής Ευρώπης των τελευταίων 50 χρόνων, η όποια γρήγορα διαδόθηκε με παραλλαγές σε όλο τον κόσμο. Ιδεολογικό του κέντρο έχει την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών μέσα στο χώρο των πανεπιστημίων, αδέσμευτη, κάποτε μόνο από την κρατική, τώρα βέβαια και από την ιδιωτική εξουσία. Η δικαιολόγηση του ασύλου ως κοινωνικού θεσμού, που δεν δωρήθηκε αλλά κερδήθηκε από την εξουσία, προκύπτει από την αναγκαιότητα της επιστήμης, της τέχνης και της παιδείας, ως των πιο σημαντικών φορέων πολιτισμού μιας κοινωνίας, να αναπτύσσονται αυτόνομα με μοναδική αναφορά την υπηρεσία στον άνθρωπο. Οι λόγοι που γέννησαν το άσυλο, παράλληλοι με αυτούς που γέννησαν τη δημόσια δωρεάν παιδεία, δεν εξέλειψαν, αντίθετα στις μέρες μας γίνονται πιο πιεστικοί. Τα πανεπιστήμια ως φορείς της κοινωνίας, όπου διαδίδεται η γνώση, πρέπει να είναι χώροι ελευθερίας και δημιουργίας, χώροι αμφισβήτησης των κραταιών θεσμών και χώροι γέννησης ιδεών που μελλοντικά μπορεί να γίνουν πλειοψηφικές, αν δείχνουν το δρόμο για μια καλύτερη κοινωνία. Στην ιδεατή του μορφή το άσυλο μπορεί να αποτελέσει σοβαρή απειλή για την εξουσία. Στην παρούσα φάση το άσυλο αποτελεί απλώς εμπόδιο στην ιδιωτικοποίηση των πανεπιστημίων και γι’ αυτό χτυπιέται.

Ο κ. Γρυσπολάκης είναι καθηγητής πανεπιστημίου και επομένως σύμφωνα με τις αξίες που μας πλασάρονται είναι «επιτυχημένος». Είναι μάλιστα ο «επιτυχημένος» των «επιτυχημένων», καθώς είναι εδώ και κάποια χρόνια πρύτανης του Πανεπιστημίου Κρήτης. Ας δούμε τις θέσεις του κ. Γρυσπολάκη για το θεσμό του πανεπιστημιακού ασύλου – είναι απλές και λακωνικές. Μετά τα επεισόδια στην τελευταία φοιτητική πορεία και παίρνοντας μέρος στον καθιερωμένο τηλεκανιβαλισμό πάνω στο σώμα του ασύλου από τα κραταία μμε ο κ. Γρυσπολάκης εθεάθη σε γνωστό δελτίο ειδήσεων να δηλώνει ότι έχει πάει τρεις φορές στο χώρο του Πολυτεχνείου και έχει δει και τις τρείς αυτές φορές να γίνεται διακίνηση ναρκωτικών, που οφείλεται στην ατιμωρησία λόγω του ασύλου. Σίγουρα βέβαια με βάση τον ορθολογικό τρόπο σκέψης του πρύτανη, για τη διακίνηση ναρκωτικών που γίνεται στην ομόνοια, σε όλη την πόλη και στη χώρα ολόκληρη το άσυλο φταίει. Αν το καταργήσουμε, θα μειώθει ραγδαία η κατανάλωση κόκας, οι μπάτσοι θα σταματήσουν να πουλούν πρέζα ή να καλύπτουν πρεζέμπορους και θα φτιαχτούν αμέσως παντού κέντρα αποκατάστασης, για να αντιμετωπίζονται επιτέλους οι εξαρτημένοι άνθρωποι ως ασθενείς και όχι ως εγκληματίες.

Ο κ. Γρυσπολάκης δεν είπε κάτι καινούργιο, παπαγάλισε απλώς αυτά που είχε δηλώσει επίσης τηλεοπτικά πριν από περίπου ένα μήνα ο κ. Βουλγαράκης. Την υπακοή στην εξουσία την έχει μάθει καλά ως καθηγητής πανεπιστημίου, αλλιώς βέβαια δε θα γινόταν πρύτανης. Η αισχρή πάντως προπαγάνδα από τα κραταιά μμε, χωρίς την προβολή μιας λογικής φωνής περί του αντιθέτου, δείχνει ότι το άσυλο έχει μπει για τα καλά στο στόχαστρο της εξουσίας, και ελλείψει λαϊκής αντίδρασης γρήγορα θα ξηλωθεί, για να ανοίξει το δρόμο για την πλήρη ιδιωτικοποίηση των πανεπιστημίων και την ιδιώτευση των φοιτητών. Αλλιώς δε θα εκφράζονταν δημοσίως τόσο ηλίθια επιχειρήματα που μόνο στόχο έχουν να τρομάξουν μικροαστικές συνειδήσεις με τον μπαμπούλα των ναρκωτικών.

Υπάρχουν πολλοί λόγοι που ο κ. Γρυσπολάκης εκφράζει τέτοια άποψη για το θέμα του ασύλου και είναι όλοι ιδιοτελείς. Ο πιο σημαντικός όμως είναι ότι καιρό τώρα οι φοιτητές οργανώνονται εναντίον του κάτω στην Κρήτη και ξεσκεπάζουν, ενίοτε και με δυναμικές ενέργειες, τις ασχημονίες και τα σκάνδαλά του σχετικά με τη διαχείριση του πανεπιστημίου και δε τον αφήνουν να λυμαίνεται ελεύθερα το δημόσιο χρήμα. Μόλις όμως καταργηθεί το άσυλο, μπουν παντού κάμερες και σεκιουριτάδες, βάλουμε και 5-6 ιδιωτικές επιχειρήσεις στο χώρο του πανεπιστημίου να τα παίρνουμε πιο χοντρά και φέρνουμε κάθε τρεις και λίγο τους μπάτσους μέσα, δύσκολα θα μπορούν να μου κουνηθούν οι φοιτητές – σκέφτεται ο κ. Γρυσπολάκης. Είναι πραγματικά εντυπωσιακή η ταύτιση των επιδιώξεων της κρατικής εξουσίας για την πάταξη της διακίνησης των ελεύθερων ιδεών και των εστιών αντίστασης στα πανεπιστήμια με τα ιδιωτικά συμφέροντα, μικρά, τύπου Γρυσπολάκη, και μεγάλα, για την οικονομική εκμετάλλευση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Και τα δύο πάντως έχουν κοινό στόχο : την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

Υ.Γ. Η αναφορά με απαξιωτικούς όρους στους καθηγητές πανεπιστημίου έχει μόνο στόχο το παρόν καθηγητικό κατεστημένο τύπου Γρυσπολάκη και τους λόγους που το γεννούν και διαχωρίζει τους καθηγητές, που σε πείσμα των καιρών στέκονται στο ύψος τους με αξιοπρέπεια, και ευτυχώς είναι αρκετοί.

Advertisements

2 Σχόλια to “Το Πανεπιστημιακό Άσυλο και ο Γρυσπολάκης”

  1. rodia Says:

    Και να σκεφτείς ότι με την κατάργηση της καθηγητικής έδρας περίμεναν ότι θα καταργηθούν οι (εντός εισαγωγικών) «αυθεντίες», που αποτελούσαν παλιά μια ελάχιστη μειονότητα στο κατεστημένο των σοφών καθηγητών.
    Σήμερα, με την οργάνωση των τμημάτων, αντί για εκδημοκρατισμό της έδρας, όπως ήταν το ζητούμενο, φτάσαμε στη σκοτεινή περίοδο των καθηγητών/διεκπεραιωτών, κοινωνικώς ανερχομένων με κάθε μέσο και καρακιτς προβολή.

  2. Ψηφιακά Οχυρωμένος Says:

    Άψογος.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: