Υφέρπων Φασισμός, Αριστερή Στροφή Και Άλλες Ιστορίες

by

corto maltese

Μολονότι είμαστε φύσει και θέσει εχθρικά διακείμενοι στις εκλογές ως θεσμό που αναπαράγει το εξουσιαστικό σύστημα, στο οποίο ζούμε, θα διακινδυνεύσουμε μία ανάλυση των εκλογών της 16ης Σεπτεμβρίου, που μας πέρασε. Δε θα το κάνουμε αυτό, επειδή έχουμε άγχος να σχολιάσουμε όλο αυτό το πανηγύρι που εκτυλίχθηκε επί βδομάδες μπροστά στα μάτια μας. Έτσι και αλλιώς η στιγμή των εκλογών είναι η μόνη στιγμή κάθε τέσσερα χρόνια που οι ιδέες μας δεν παίζουν μπάλα, είναι η στιγμή που κρίνεται η διαμεσολάβηση της κοινωνίας από την εξουσία, είναι η στιγμή που οι κοινωνικοί αγώνες δήθεν αποκτούν «αντιπροσώπους» στην κεντρική πολιτική σκηνή, που επιθυμούμε να ανατρέπουμε. Από την άλλη όμως οι εκλογές αποτελούν μεταξύ άλλων κατά κάποιο τρόπο αποτύπωση των πολιτικών επιλογών μίας κοινωνίας σε μία συγκεκριμένη χρονική στιγμή και επομένως χρήζουν ανάλυσης, από την οποία μπορούν να αντλούνται εκτιμήσεις για το που πηγαίνουμε. Περαιτέρω, θέλουμε δε θέλουμε, οι εκλογές αποτελούν κεντρική πολιτική διαδικασία του συστήματος, από την οποία κρίνεται σε κάποιο βαθμό η διαχείρισή του για τα επόμενα τέσσερα χρόνια και επομένως καθορίζονται στον ίδιο αυτό βαθμό και οι ζωές μας.

Ποια κοινωνία αποτυπώθηκε λοιπόν στις κάλπες την 16η Σεπτεμβρίου; Μία όσο το δυνατόν πιο αντικειμενική ανάλυση για τις εκλογές αυτές, που δε θα θεωρεί την αριστερά (ως μήτρα ιδεολογιών και σύνολο ανθρώπων) σαν το κέντρο του κόσμου, δε μπορεί παρά να αφήνει μία πικρή γεύση στο στόμα. Και αυτό γιατί η συντηρητική στροφή της Ελληνικής κοινωνίας, που άρχισε ήδη να διαφαίνεται από τις αρχές του ’90, αποτυπώνεται σε αυτές τις εκλογές σε μεγάλο βαθμό. Έτσι, ο δικομματισμός ηττάται μόνο στο ένα του σκέλος, αυτό της σοσιαλδημοκρατίας, η οποία σε παγκόσμιο επίπεδο και πλέον και στην Ελλάδα πνέει τα λοίσθια ως διαχειριστική δύναμη του συστήματος την εποχή της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Αντιθέτως, οι παραδοσιακοί εκφραστές του Ελληνικού συντηρητισμού βγαίνουν νικητές, σχεδόν θριαμβευτές σε αυτές τις εκλογές (με την έννοια ότι επιτυγχάνουν κοινοβουλευτική αυτοδυναμία), παρ’ όλες τις αρνητικές συγκυρίες. Και αυτό γίνεται όχι απλώς για επιφανειακούς αλλά για βαθύτερους λόγους, δηλαδή επειδή τα «οράματα» και οι ιδεολογίες τους πλέον πείθουν και γοητεύουν ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας. Αυτή η εξέλιξη στην Ελληνική κοινωνία δεν είναι αποκομμένη από τη παγκόσμια παντοδυναμία του συστήματος. Η φαινομενική απουσία, τουλάχιστον για το εγγύς μέλλον, κάποιας εναλλακτικής λύσης πλην του καπιταλισμού για τις κοινωνίες και ο καθαγιασμός της ατομικότητας ως μόνης οδού για την προσωπική ευτυχία και ευημερία, που επικρατούν ως ιδεολογήματα παγκοσμίως, αντανακλούνται και στην Ελληνική κοινωνική πραγματικότητα.

Από την άλλη βέβαια μεριά, η αριστερά (κοινοβουλευτική και εξωκοινοβουλευτική) συγκεντρώνει σχεδόν το μεγαλύτερο ποσοστό της από την εποχή της μεταπολίτευσης, κεφαλαιοποιώντας τα κινήματα και την περιρρέουσα άρνηση στο σύστημα, και αυτό ασφαλώς πρέπει να σημειωθεί θετικά. Δε δημιουργεί όμως κάτι τέτοιο κατ’ ανάγκη αισιοδοξία για τους κοινωνικούς αγώνες, αφού ανέκαθεν η αριστερά, όταν ένιωθε δυνατή, προσπαθούσε πάντοτε είτε να ποδηγετεί είτε να διασπά με τους σεχταρισμούς της τα κινήματα (αυτό είναι άλλωστε στο DNA της), αλλά κυρίως επειδή οι ψήφοι προς αυτή δε συνοδεύτηκαν με ουσιαστική ριζοσπαστικοποίηση των μαζών αλλά περισσότερο αποτέλεσαν ενστικτώδη αντίδραση επιβίωσης του κόσμου απέναντι στη λαίλαπα του συστήματος. Τέτοιου είδους λοιπόν ψήφοι, αν και υγιές φαινόμενο στο κατά τ’ άλλα άρρωστο φαινόμενο των εκλογών, δεν προοιωνίζουν γία την ώρα δραματικές εξελίξεις στην κοινωνία.

Το κυριότερο όμως στοιχείο αυτών των εκλογών και το σημείο – κλειδί στη γενικότερη συντηρητική στροφή της Ελληνικής κοινωνίας είναι η είσοδος των φασιστών στη βουλή. Υπό την κάλυψη ενός λαϊκιστή του χειρίστου είδους, το αφάν γκατέ του Ελληνικού φασισμού μπαίνει πλέον στο κοινοβούλιο και αποκτά θεσμικό λόγο και ύπαρξη. Ό,τι μέχρι τώρα αποτελούσε περιθώριο του πολιτικού συστήματος και απασχολούσε μόνο ένα πολύ μικρό κοινωνικό κομμάτι αποκτά πλέον πρόσβαση στην κεντρική πολιτική σκηνή και ανοίγεται σε όλο το φάσμα της κοινωνίας. Θεωρούμε το γεγονός αυτό ως κυρίαρχο στοιχείο ως προς την ανάλυση των φετεινών εκλογών όχι επειδή κυριαρχούμαστε από εμμονή ενάντια στους φασίστες αλλά επειδή η είσοδός τους στη βουλή δεν είναι συγκυριακό φαινόμενο. Ο φασιστικός λόγος έχει πλέον δυναμική στην κοινωνία και κυρίως στα λαϊκά στρώματα, όπου κάποτε είχαν το μονοπώλιο της διακίνησης οι αριστερές ιδέες. Επιπλέον, η κοινοβουλευτική παρουσία των φασιστών έρχεται για να μείνει από εδώ και πέρα με την προοπτική μέχρι και να υπερφαλαγγίσει τις κοινοβουλευτικές δυνάμεις της αριστεράς ή τουλάχιστον κομματιών της στο μέλλον. Αν λοιπόν αναζητά κανείς θεσμικές ανακατατάξεις στις φετεινές εκλογές, αυτές θα τις βρει πιο πολύ στη θεσμοποίηση του φασιστικού πόλου και όχι τόσο στις ψήφους προς την αριστερά.

Μπορούν να διατυπωθούν δύο ενστάσεις στην παραπάνω ανάλυση. Η πρώτη έχει να κάνει με τον ισχυρισμό ότι ο Καρατζαφέρης δεν είναι φασίστας με την ιδεολογική έννοια του όρου αλλά απλός λαϊκιστής που δεν πιστεύει σε τίποτα. Ως προς την απόκρουση της πρώτης ένστασης είναι φανερό ότι τόσο οι συνιστώσες όσο και η ιδεολογική ταυτότητα του ΛΑΟΣ υπερσκελίζουν τον ηγέτη του κατά πολύ προς τα ακροδεξιά. Είναι όμως ακόμη πιο φανερή η ζημιά που μπορεί να κάνει στον κοινωνικό ιστό ένα τέτοιο κόμμα, το οποίο με την ασπίδα της συγκάλυψης γύρω από έναν λαϊκιστή ηγέτη και την ασυλία της κοινοβουλευτικής νομιμότητας μπορεί να διασπείρει πολύ πιο ύπουλα τις ιδέες του φασισμού.

Η δεύτερη ένσταση, που μπορεί να ειπωθεί, είναι ότι όσοι ψήφισαν ΛΑΟΣ δεν είναι φασίστες. Η απάντησή της είναι πολύ πιο σύνθετη. Φυσικά, ψήφος στο ΛΑΟΣ δεν κάνει κάποιον από τη μία μέρα στην άλλη δηλωμένο και οργανωμένο φασίστα. Εντούτοις, ο φασισμός δε φαίνεται από το τι δηλώνει κανείς αλλά από τις πράξεις του. Και ο φασισμός στην Ελληνική κοινωνία δεν είναι ούτε ήταν ποτέ υφέρπων, όπως θέλουν να μας παραμυθιάζουν μερικοί, αλλά βαθιά ριζωμένος και διαρκώς στην επιφάνεια. Η φασιστική νοοτροπία και συμπεριφορά δεν κυριαρχεί μόνο στον κρατικό μηχανισμό και στο κεφάλαιο αλλά και σε όλες τις πτυχές της καθημερινής ζωής από τους ίδιους τους εξουσιαζόμενους προς τους λιγότερο προνομιούχους από αυτούς. Δε στρέφεται μόνο ενάντια στους μετανάστες, τους αθίγγανους και τις μειονότητες αλλά και απέναντι στις γυναίκες, τους ομοφυλόφυλους και τις αδύναμες κοινωνικά ομάδες. Ο φασισμός αποτελεί στοιχείο του εξουσιαστικού καπιταλιστικού συστήματος και με συγκεκριμένο ρόλο, αυτόν της διαφύλαξης της εκμετάλλευσης του ανθρώπου από άνθρωπο. Έτσι χρησιμοποιείται στις φυλακές και στα εργοτάξια, για να σκύβουν οι μετανάστες το κεφάλι. Έτσι και σε ολόκληρη την Ελληνική κοινωνία, όπου το γυναικείο φύλο και οι ομοφυλόφιλοι καταπιέζονται. Η κοινωνία μας λειτουργεί με συγκεκριμένο τρόπο, στον οποίο ο φασισμός έχει τη δική του τιμητική θέση, όπως και οι έδρες του ΛΑΟΣ στη βουλή.

Δίχως λοιπόν να μηδενίζουμε τα πάντα, ωστόσο δε συμμεριζόμαστε τις πανηγυρικές αναλύσεις της αριστεράς σχετικά με τα αποτελέσματα αυτών των εκλογών. Δίχως να θεωρούμε ότι οι ψήφοι προς την αριστερά ήταν τελείως συγκυριακοί, εντούτοις δε συμφωνούμε για τα περί αριστερής στροφής παρά μόνο μέχρι το σημείο που αναφέρθηκε παραπάνω και εφ’ όσον αυτή η δήθεν αριστερή στροφή μετουσιωθεί στο μέλλον σε ριζοσπαστικά και ακηδεμόνευτα κινήματα.

Απορούμε μάλιστα που στις περισσότερες από αυτές τις αναλύσεις δε γίνεται καν μνεία για την άνοδο των φασιστικών ιδεών και, όταν γίνεται, δε συνοδεύεται ούτε καν με μία υποτυπώδη ανάλυση για το πώς και το γιατί. Το παραμύθι του υφέρποντος φασισμού έχει πλέον τελειώσει και όσοι το αναμασούσαν και επένδυαν στον εθνοπατριωτισμό, για να μαζεύουν ψήφους, είναι καιρός πλέον να τεθούν προ των ευθυνών τους. Από εδώ και πέρα ο στόχος που πρέπει να τεθεί δεν είναι απλώς η έξοδος του ΛΑΟΣ από τη βουλή αλλά η συλλογική κινητοποίηση όλων, για να κάνουμε παρελθόν τις φασιστικές ιδέες μέσα την κοινωνία. Από εδώ και πέρα η πάλη ενάντια στον ταξικό εχθρό θα πρέπει να περνά και μέσα από το τσάκισμα του φασιμού και όχι να κλείνει τα μάτια μπροστά στην ύπαρξή του.

ΥΓ. Διευκρινίζεται ότι η πιο πάνω ανάλυση δε γίνεται για την αποτίμηση του αποτελέσματος των τελευταίων εκλογών και τις αλλαγές στο πολιτικό κατεστημένο, που μας αφήνουν παγερά αδιάφορους, αλλά για την αποκρυπτογράφηση των κοινωνικών τάσεων, που αναδεικνύονται μέσα από αυτές.

Advertisements

10 Σχόλια to “Υφέρπων Φασισμός, Αριστερή Στροφή Και Άλλες Ιστορίες”

  1. coolplatanos Says:

    Αν «τσακίσουμε» τις φασιστικές ιδέες υποπίπτουμε επίσης σε υφέρποντα φασισμό. Το ζήτημα είναι να παλέψουμε να δημιουργήσουμε συνθήκες τέτοιες που ο φασισμός να μη βρίσκει έδαφος να επιβιώσει. Μπορούμε; Πάντως ο καλύτερος τρόπος να δυναμώσεις κάτι είναι να επιχειρήσεις να το πολεμήσεις με σύγκρουση… Παρατήρησέ το απλά στην καθημερινότητά σου.

  2. inlovewithlife Says:

    Χρησιμοποίησα τις λέξεις «φασιστικές ιδέες» και όχι τη λέξη «φασίστες» εσκεμμένα. Οι φασιστικές ιδέες και συμπεριφορές είναι ο στόχος και όχι τα φυσικά πρόσωπα.

    Για το «να δημιουργήσουμε τις συνθήκες» ώστε να μη μπορεί να επιβιώσει ο φασισμός συμφωνώ απόλυτα. Με την καλλιέργεια τις αλληλεγγύης και της αλληλοβοήθειας ανάμεσα στους ανθρώπους ιδέες εχθρικές προς την ανθρωπότητα, όπως ο φασισμός, δεν επιβιώνουν. Σε αυτά όμως έχουμε απέναντί μας και το σύστημα που καλλιεργεί πάντα αντίρροπες τάσεις.

    Πάντως, θέτεις και ένα πιο πολύπλοκο θέμα, αυτό της σύγκρουσης με τη βία. Δεν είμαι σίγουρος ότι μπορούμε πάντα να αποφύγουμε τη βία όσον αφορά τους φασίστες. Πάρε το παράδειγμα της Γερμανίας. Εκεί, η καταφυγή στη βίαιη αντίσταση για τους μετανάστες και τους αριστερούς είναι θέμα επιβίωσης και περιφρούρησης των γειτονιών τους. Μολονότι στην Ελλάδα δε βρισκόμαστε σε αυτό το σημείο, η χρόνια περιφρόνηση του προβλήματος από την αριστερά, ίσως και για μυστήριους λόγους (βλ. σχέση ΚΚΕ και πατριωτισμού), θα έχει άσχημα αποτελέσματα ομολογουμένως. Πάντως οι φασιστικές επιθέσεις σε αριστερούς έχουν αυξηθεί κατά πολύ τον τελευταίο καιρό με τελευταία αυτή στο Αγρίνιο.

  3. Αϊάσανθος Ίων Says:

    Συμφωνώ απόλυτα με τον coolplatanos.
    Και μια δική μου παρατήρηση: Τα πατριωτικά ιδεώδη δεν αντιστρατεύονται, κατ’ ανάγκην, τα πανανθρώπινα ιδεώδη, και το μεγαλύτερο όπλο τόσο των μεν όσο και των δε, είναι η αδιαφορία προς τις προκλήσεις του φανατισμού και της βίας.

  4. coolplatanos Says:

    Εχεις δίκιο παρασύρθηκα από το «τσακίσουμε» και παρόλο που έγραψα κι εγώ τη λέξη ιδέες εξακολουθούσα να έχω την αίσθηση ότι υπάρχει αναφορά σε φυσικά πρόσωπα. Ισως επειδή το τσακίζω δεν αφορά ιδέες, οπότε υφέρπει λεκτικά το φυσικό πρόσωπο… Καλύτερα μάλλον για τις ιδέες κάποια πιο κατάλληλη λέξη. Για την αυτοάμυνα συμφωνούμε. Για το ότι το ΚΚΕ δεν ασχολείται και υποτιμά το θέμα λόγω πατριωτισμού δεν νομίζω να ισχύει. Θέλω να πω ότι τουλάχιστον εμένα δεν μου έχει δημιουργηθεί τέτοια αίσθηση. Τέλος όταν λέω πως όταν κάτι το πολεμάς δυναμώνει αναφερόμουν με τη σειρά μου στις ιδέες. Εννοώντας πως αν κάθεσαι κάθε τρεις και πέντε και ασχολείσαι μαζί τους όπως κάνουν τα ΜΜΕ στο τέλος τους κάνεις και επίκεντρο και απλώνουν τις απόψεις τους σε αφελείς που δεν μπορούν να ξεχωρίσουν κάποια ζητήματα λόγω άγνοιας της πολιτικής ιστορίας.

  5. inlovewithlife Says:

    @ Ιων (δύσκολο όνομα βρε παιδάκι μου)
    Τα κοινά στοιχεία μίας κοινωνίας προσδιορισμένης τοπικά, η αλληλεγγύη των ανθρώπων, η αγάπη προς τον τόπο μας, αυτά που μας δένουν γενικά σαν κοινωνία είναι άλλο πράγμα και άλλο πράγμα όλα τα συμπαρομαρτούντα, το έθνος, το κράτος κτλ όλα αυτά δηλαδή που μας χωρίζουν από τους υπόλοιπους ανθρώπους του πλανήτη και όλα αυτά που κάποιοι εκμεταλλεύονται, για να μας εξουσιάζουν. Δυστυχώς για τους περισσότερους τα πρώτα έχουν τόσο μπερδευτεί με τα δεύτερα που την έχουμε κάτσει τη βάρκα. Στην πατρίδα που αναφέρεις εγώ θα αντιπαραθέσω ότι προτιμώ τον τοπικισμό (με τη θετική έννοια), τις ιδιαιτερότητες δηλαδή που κατέστρεψε το έθνος κράτος αλλά υπάρχουν άκομη μέσα στις τοπκές κοινωνίες.

    @ cool platanos
    Πρέπει όμως κάτι τελικά να γίνει. Και το να μην ασχολείσαι στη φάση που βρισκόμαστε εντείνει το πρόβλημα. Άλλωστε δε βλέπω κάποιον να ασχολείται σοβαρά με το φαινόμενο πλην του αναρχικού/αυτόνομου χώρου με όλες τις στρεβλότητες του. Σημειώσαμε καμία πρόοδο; Μάλλον το αντίθετο. Και μάλιστα δεν αντιλαμβανόμαστε ούτε την απήχηση των φασιστικών ιδεών ούτε το πως καλλιεργούνται. Αυτό δε μπορεί να συνεχιστεί.

  6. maurochali Says:

    οι φασιστικές ιδέες παράγονται εκεί που η κοινωνική κρίση δε βρισκει διέξοδο σε μαζικούς συλλογικούς αγώνες και σε ανατρεπτικά προτάγματα. έχεις δίκιο για την ανεπάρκεια της επίσημης αριστεράς, όμως η όποια εντιπαράθεση και καταγγελία του σύγχρονου φασισμού, έχει νόημα να γίνεται στα πλαίσια της αντιπαράθεσης με τις πολιτικές που δημιουργούν τις αντικειμενικές προϋποθέσεις γέννησής του (για την ενιαία κεντροδεξιοαρτιστερή σκέψη λέμε), κι όχι με τους νοσταλγούς του χίτλερ. δες τι έγινε στη γαλλία, όπου ο σαρκοζύ «έβαλε στη γωνία» το λεπέν υιοθετώντας τις βασικές πλευρές του προγράμματος του… σε σύγκρουση με τους κυρίαρχους μόνο η, πάντως υπαρκτή , αριστερή πολιτική στροφή, θα οδηγήσει σε κοινωνική και ταξική πόλωση και δε θα στρέψει, διαμέσου της σύγχρονης ακροδεξιάς, γιάλλη μια φορά τις δυνάμεις της εργασίας ενάντια στον ίδιο τον εαυτό τους.

  7. coolplatanos Says:

    οι φασιστικές ιδέες παράγονται εκεί που η κοινωνική κρίση δε βρισκει διέξοδο σε μαζικούς συλλογικούς αγώνες και σε ανατρεπτικά προτάγματα
    @Θα συμφωνήσω με το maurochali…

  8. Αϊάσανθος Ίων Says:

    @inlovewithlife:
    Αν και νομίζω ότι δεν διαφωνούμε κατά βάθος, θέλω να κάνω μερικές διευκρινιστικές παρατηρήσεις.
    «Τα κοινά στοιχεία μίας κοινωνίας προσδιορισμένης τοπικά, η αλληλεγγύη των ανθρώπων κ.λπ.», μπορούν επίσης να αποτελούν –και πράγματι αποτελούν, συχνότατα– στοιχεία για καλλιέργεια αντιπαλότητας ανάμεσα σε δύο τοπικά προσδιορισμένες κοινωνίες, αντιπαλότητας «που κάποιοι εκμεταλλεύονται, για να μας εξουσιάζουν». Μπορεί κανείς να το αμφισβητήσει αυτό;
    Ακόμα και η λεγόμενη προσπάθεια για πάταξη της φοροδιαφυγής, με τις μειώσεις του φόρου εισοδήματος βάσει των αποδείξεων, στα αντιτιθέμενα συμφέροντα του πωλητή και του αγοραστή ποντάρει.
    Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει (σε ευρύτερη κλίμακα) και όσον αφορά τα έθνη κ.λπ. Όλο το παγκόσμιο σύστημα βασίζεται επάνω σε τεχνητές αντιπαλότητες. Και, βέβαια, κάποιοι εκμεταλλεύονται αυτές τις αντιπαλότητες, αλλά, φευ!, σπανιότατα το αντιλαμβάνονται αυτό εκείνοι που πέφτουν στις παγίδες τους (εδώ, αναφέρομαι κυρίως στην πλευρά των αδυνάτων και αδικημένων). Η τακτική τού «διαίρει και βασίλευε» εφαρμόζεται εδώ και χιλιετίες απαράλλακτη. Και θα τολμούσα να πω ότι, χάρη σε αυτήν ακριβώς την τακτική, κάποιοι εκμεταλλεύονται ολόκληρο τον πλανήτη, ιδίως τώρα που αυτός έχει γίνει ένα μεγάλο χωριό.
    Υπ’ αυτήν την έννοια, η ανθρωπότητα όλη είναι ένα μεγάλο «έθνος», του οποίου τα κοινά χαρακτηριστικά είναι πολύ περισσότερα από τα αντιθετικά. Και τα επιμέρους αυθεντικά χαρακτηριστικά που διακρίνουν τα έθνη δεν αποτελούν τους αληθινούς παράγοντες των μεταξύ τους αντιπαλοτήτων. Γι’ αυτό έγραψα ότι τα πατριωτικά ιδεώδη δεν αντιστρατεύονται, κατ’ ανάγκην, τα πανανθρώπινα ιδεώδη.

    Είμαι πεπεισμένος ότι έχει επιβληθεί σε όλους μας μία ολοκληρωτική αντιστροφή των νοημάτων και των ιεραρχήσεων. Διογκώνονται όλα τα μικρά στοιχεία που χωρίζουν τους ανθρώπους, και εκμηδενίζονται όλα τα μεγάλα που τους ενώνουν. Συγχρόνως, στο όνομα του «διεθνισμού», της «προόδου» κ.λπ., επιβάλλεται ένας ισοπεδωτικός κοινός παρονομαστής που έχει ως μοναδικό του αποτέλεσμα την απώλεια των συλλογικών ταυτοτήτων και τη χαοτική σύγχυση. Αυτόν το σκοπό μάς βαράνε τα υποχθόνια τρωκτικά που εξουσιάζουν και καταρημάζουν την ανθρωπότητα, σ’ αυτόν χορεύουμε κι εμείς, βέβαιοι όντες ότι κάνουμε το δίκαιο και το σωστό, αυτό που είναι in love with life!

  9. inlovewithlife Says:

    @ mavro xali
    Συμφωνώ σε όσα γράφεις. Θεωρώ όμως ότι ενώ το επίκεντρο του αγώνα πρέπει να είναι πάντα η αλληλεγγύη και η ταξική πάλη, όπου ο φασισμός χρεωκοπεί εκ των πραγμάτων, πιστεύω πως η απονομιμοποίησή του περνάει και από το δρόμο, το σχολείο, το χώρο δουλειάς, την καθημερινή ζωή. Δε μπορεί τέτοιες εχθρικές προς την ανθρωπότητα ιδεολογίες να διαχέονται ανενόχλητες, ενώ εμείς ποτέ δεν ασχολούμαστε με αυτό παρά μόνο με την ταξική πάλη.

    @ Αΐασανθος
    Συμφωνώ απολύτως. Προσθέτω ότι η ισοπέδωση κάθε διαφορετικότητας γίνεται με την επιβολή ενός συγκεκριμένου πολιτισμού (του δυτικού) και μάλιστα μίας συγκεκριμένης πτυχής αυτού, που βολεύει το παρόν σύστημα. Άλλοι πολιτισμοί και ιδιαιτερότητες, στο μέτρο που δεν εξυπηρετούν το σύστημα, εξαφανίζονται.

  10. Αϊάσανθος Ίων Says:

    Σε ευχαριστώ για την απάντησή σου και για τη χαρά που μου έδωσες. Δεν σου κρύβω ότι είχα κάποιες επιφυλάξεις για το προηγούμενο σχόλιό μου, ένοιωθα ότι ίσως έπασχε από κάτι ανάμεσα σε γενικολογία, ελλιπή ανάπτυξη και ασυναρτησία.
    Πράγματι, ο σημερινός ισοπεδωτικός κοινός παρονομαστής απορρέει από αυτό που προσδιορίζεις εσύ μιλώντας για τον δυτικό πολιτισμό.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: