Για τη Σοσιαλδημοκρατία

by

Quino

Ό,τι δεν κατάφεραν τα επαναστατικά ρεύματα σκέψης επί 150 χρόνια ως προς τη σοσιαλδημοκρατία, δηλαδή να «πείσουν» ανθρώπους και κόμματα αυτού του ιδεολογικού ρεύματος ότι μόνο με ολική ρήξη με τον καπιταλισμό υπάρχει περιθώριο απελευθέρωσης, το κάνει τώρα στην πράξη το ίδιο το σύστημα. Με την αλλαγή της χιλιετίας ο σύγχρονος καπιταλισμός εξαλείφει τη σοσιαλδημοκρατία ως τη δύναμη διαχείρισής του με πιο «ανθρώπινο» πρόσωπο και αποδεικνύει ως ιδανικός αυτόχειρας ότι καπιταλισμός και άνθρωπος είναι δύο ασύμβατες έννοιες.

Η κρίση αγγίζει, έστω και καθυστερημένα, και τους ντόπιους εκφραστές της σοσιαλδημοκρατίας. Η ήττα του ΠΑΣΟΚ στις πρόσφατες εκλογές κάθε άλλο παρά συγκυριακή είναι, όπως και η παντελής έλλειψη ιδεολογικών διεργασιών στις μετέπειτα εξελίξεις στο εσωτερικό αυτού. Με μόνο κοινό στοιχείο τη δίψα για εξουσία, αυτή η πολιτική κλίκα θα συνεχίσει να λυμαίνεται την κεντρική πολιτική σκηνή, υιοθετώντας ελαφρώς πιο «αριστερή» ρητορική αλλά πράττοντας όλο και πιο «δεξιά» και μετασχηματίζοντας σιγά σιγά το εγχώριο πολιτικό σύστημα σε διπολισμό αμερικανικού τύπου.

Η επικράτηση της μίας μονολιθικής άποψης ήταν πάντα σημάδι παρακμής και πτώσης των αυτοκρατοριών και των κάθε λογής εξουσιών. Η επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού ως του μοναδικού εφικτού δρόμου για τη διαχείριση του συστήματος αποτελεί ανάλογη εξέλιξη για τον σύγχρονο καπιταλισμό. Καθώς στα εγγενή προβλήματά του, όπως την εξουσίαση ανθρώπου από άνθρωπο, την κοινωνική αδικία και ανισότητα, προστίθενται συνεχώς διογκούμενα νέα, όπως το οικολογικό και το ενεργειακό, η αποσταθεροποίησή του μας φέρνει πιο κοντά σε μία δομική κρίση.

Στο εγχώριο τοπίο η καπιταλιστική μονολιθικότητα εκφράζεται από τις πολιτικές δυνάμεις, που μας παριστάνουν ως μονόδρομο την εξαθλίωση της εργασίας, την εξαφάνιση του κοινωνικού κράτους, την αφαίρεση των όποιων κοινωνικών κατακτήσεων και την καταστροφή του φυσικού και αστικού περιβάλλοντος με σκοπό το κέρδος. Έτσι, αμέσως μετά τις εκλογές η εξουσία προωθεί αλλαγές που επιταχύνουν την αποδόμηση του ασφαλιστικού, την ολοκληρωτική ιδιωτικοποίηση της παιδείας και υγείας, την περαιτέρω υποβάθμιση του φυσικού και αστικού περιβάλλοντος, την εμπορευματικοποίηση του νερού, ρίχνοντας λάδι στη φωτιά των κοινωνικών αντιθέσεων.

Είναι δεδομένο ότι όσο περισσότερο ο άνθρωπος και η φύση θα συμπιέζονται στο περιθώριο του συστήματος, τόσο περισσότερο η κοινωνική ανάγκη θα γεννά τις συνθήκες για το ξεπέρασμα του καπιταλισμού. Για μας το ξεπέρασμα αυτό έχει τη βάση του στην αντιιεραρχία, την άμεση δημοκρατία και τη μη κατάληψη της εξουσίας στα πρότυπα του ζαπατιστικού λόγου. Με αυτά τα προτάγματα και με γνώμονα την κοινωνική απεύθυνση, μέσα στα κινήματα και στην κοινωνία, παίρνουμε τις θέσεις μάχης που κάθε φορά μας αναλογούν ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα. Ενάντια στην καπιταλιστική μονολιθικότητα – για τη συλλογική επαναοικειοποίηση των ζωών μας.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: