Έχουμε Εμπιστοσύνη στην Ελληνική Δικαιοσύνη!

by

monty pythons crusade

Η φράση «έχω εμπιστοσύνη στην Ελληνική Δικαιοσύνη» είναι μία από τις πιο γνωστές φράσεις στην Ελληνική πολιτική ζωή. Την ακούμε να την εκστομίζουν συνήθως όσοι βρίσκονται προ των πυλών της αλλά και οι πολιτικοί σε εκρήξεις εντυπωσιασμού, οι δικηγόροι σε εκρήξεις γλυψίματος και οι απλοί άνθρωποι σε εκρήξεις ανάγκης να πιστέψουν σε κάτι. Η παραπάνω φράση συνοδεύεται από τους προηγούμενους μαζί με άλλες διάσημες ρήσεις, όπως «δεν υπάρχουν αδιέξοδα στη Δημοκρατία», «έχουμε εμπιστοσύνη στους θεσμούς» κτλ.

Το σύστημα δικαιοσύνης κάθε κοινωνίας αποτελεί τον εκφραστή των κανόνων που την κυβερνούν και ταυτόχρονα τον βίαιο εγγυητή τους. Στις κοινωνίες που κυβερνιούνται με βάση τον καπιταλισμό η δικαστική εξουσία αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του συστημικού εποικοδομήματος , με αποκλειστικό ρόλο την επιβολή των αξιών του με τη βία σε κάθε πτυχή της ζωής. Σε συνδυασμό με την εκτελεστική και τη νομοθετική εξουσία συνιστά το «δημοκρατικό» κράτος, το οποίο λειτουργεί ως κέντρο αντιπαράθεσης και εξομάλυνσης αντιθέσεων ανάμεσα στην κοινωνία και το κεφάλαιο.

Τα φιλελεύθερα δικαιϊκά συστήματα βασίζονται σε συγκεκριμένο πλέγμα αξιών. Καθιστούν τους ανθρώπους υποκείμενα δικαίου και τους προικίζουν με περιοριστικώς ορισμένα δικαιώματα και με πολύ περισσότερες υποχρεώσεις, καθιστώντας έτσι την ελευθερία τους σχετική. Στην ιεράρχηση αυτών των δικαιώματων και υποχρεώσεων, που γίνεται στην πράξη από τους κρατικούς θεσμούς, προτάσσεται η απολυτότητα του δικαιώματος στην ιδιοκτησία (συγκρινόμενη μόνο με την απολυτότητα του δικαιώματος στη ζωή) ως βάση και ακολουθεί η ταξινόμηση των υπολοίπων δικαιωμάτων, τα οποία όμως πάντοτε υποχωρούν σε περίπτωση σύγκρουσής με αυτό. Η σχετικοποίηση των δικαιωμάτων και των ελευθεριών είναι ακόμα μεγαλύτερη στην πράξη, όπου η ισότητα, η ισονομία και η ελευθερία, ατομική και συλλογική, εξαρτώνται από τη θέση του υποκειμένου τους στην κοινωνία, εν ολίγοις δεν ισχύουν παρά μόνο για ένα πολύ μικρό κομμάτι ανθρώπων. Η δικαστική εξουσία έρχεται να εκφράσει, εγγυηθεί, εφαρμόσει όλα τα παραπάνω με τη βία.

Αυτός όμως δεν είναι ο ρόλος, που επιφυλάσσει η Ελληνική δικαιοσύνη στον εαυτό της. Η Ελληνική δικαιοσύνη λειτουργεί μπακαλίστικα και με λογικές τριτοκοσμικής χώρας και όχι με λογικές ανεπτυγμένου δυτικού κόσμου, όπου οι πιο σημαντικές αλητείες της κυριαρχίας είναι νομίμοποιημένες και η αδικία/ανελευθερία «πέφτει» με το γάντι.

Έτσι, η Ελληνική δικαιοσύνη αφήνει ανεξέλεγκτες ή βάζει στο αρχείο τις επιθέσεις του λευκού κολλάρου (τράπεζες, εργατικό δίκαιο, επιχειρηματική εγκληματικότητα), τα πλιάτσικα της πολιτικής αριστοκρατίας (χρηματιστήριο, μίζες, ομόλογα, ρουσφέτια, ζαχοπουλιάδα), τις αλητείες και τις απανθρωπιές του μακρυού βράχιονά της, της αστυνομίας (υποκλοπές, πακιστανοί, απαγωγές από CIA κτλ), την εξαφάνιση της φύσης από το κέρδος (δημόσια έργα, νερό, μολύνσεις, αυθαίρετα) χωρίς πολλά πολλά. Παρ’ όλα αυτά εξαντλεί την αυστηρότητα ή την εργασιομανία της στην τιμώρηση κάθε είδους κακόμοιρου ή σε υποθέσεις καταστολής ελευθεριών του πολίτη. Παίζει δηλαδή, όπως πρέπει, το ρόλο της, σε κάθε περίπτωση που δε ζημιώνεται αλλά ενδυναμώνεται το σύστημα.

Το κοινωνικό σύνολο παρακολουθεί. Παρ’ όλη την παραπληροφόρηση των mainstream μμε, η κοινωνία αντιλαμβάνεται πως η κοινωνική ζημιά που επέρχεται από τα πρώτα εγκλήματα (της εξουσίας) σε βάρος της είναι απείρως μεγαλύτερη από τη ζημία που προκαλουν τα δεύτερα (της «μικρής» εγκληματικότητας), τα βγαλμένα μέσα από τις παθογένειες ενός συστήματος που στρέφει όλους εναντίον όλων. Σε ένα τέτοιο κλίμα η εμπιστοσύνη στην Ελληνική δικαιοσύνη έχει καταντήσει και δικαίως το πιο σύντομο ανέκδοτο.

Όταν το δικαιϊκό σύστημα μίας κοινωνίας τίθεται υπό αμφισβήτηση, η κρίση είναι σοβαρή. Στις δυτικές «δημοκρατίες», όπου το πολιτικό σύστημα έχει πλέον μπει στον αυτόματο πιλότο, το μόνο που διατηρεί την επικυριαρχία του στους ανθρώπους είναι η (για την ώρα) οικονομική και στρατιωτική υπεροχή του ενάντια σε κάθετι εναλλακτικό.

Για τη συνέχεια πάντως όλοι εμείς έχουμε απόλυτη εμπιστοσύνη ότι η Ελληνική δικαιοσύνη θα εκτελεί είτε με το προσωπείο του πολιτισμένου ληστή είτε ξεμασκαρεμένη, όπως τώρα, τη διατεταγμένη της υπηρεσία. Θα μπορούσε να είναι αλλιώς, δηλαδή ο ίδιος ο λαός να κατέχει κάθε κέντρο «εξουσίας», άρα και της απονομής της κοινωνικής δικαιοσύνης, αλλά μέχρι τότε η δικαιοσύνη θα «μπαίνει στο αρχείο».

ΚΑΜΜΙΑ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΣΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΩΝ ΑΠΟΔΙΟΠΟΜΠΑΙΩΝ ΤΡΑΓΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΡΧΕΙΟΥ

Advertisements

11 Σχόλια to “Έχουμε Εμπιστοσύνη στην Ελληνική Δικαιοσύνη!”

  1. xamogelo Says:

    Το μοναδικό πράγμα πάντος που πιστεύω τους πολιτκούς είναι ότι έχουν εμπιστοσύνη στην δικαιοσύνη…

  2. buzz Says:

    Έχουμε Εμπιστοσύνη στην Ελληνική Δικαιοσύνη! (In love with life)

    Θαρραλέα διαπραγμάτευση μιάς «ταμπακιέρας» που ταλανίζει την ελληνική κοινωνία, και για την οποία λίγοι τολμούν να μιλήσουν

  3. don-ald Says:

    άλοι οι υπάλληλοι εκτελούν διατεταγμένη υπηρεσία, γιατί απορείτε

  4. nefelikas Says:

    Είναι πολλές και αλληλένδετες οι αιτίες και οι επιπτώσεις του φαινομένου που περιγράφεις:

    Είμαστε δέσμιοι μίας «Ομερτά» μεταξύ πολιτικής, δικαστικής και οικονομικής εξουσίας – αποτέλεσμα της αέναης συναλλαγής προμηθειων και ρουσφετιών. Η συγκάλυψη έχει γίνει πια κανόνας, από τον οποίο ξεφεύγουμε μόνον εάν κάποιο από τα γρανάζια του συστήματος πρέπει να θυσιαστεί για να γλιτώσουν οι υπόλοιποι.

    Από την άλλη, στην προσπάθεια να σπάσει το απόστημα και να επαναδιαμορφωθεί το σύνολο του νομικού, νομοθετικού και δικαστικού πλαισίου με ευνοϊκότερους για τον πολίτη όρους (και αυστηρότερες κυρώσεις για τους κυβερνώντες και τους κάθε λογής ημέτερους), ενέχεται πάντοτε η παγίδα του λαϊκισμού και του φασισμού τον οποίο συνεπάγεται. Καθημερινά πια ακούγονται ατάκες του τύπου «Α ρε Παπαδόπουλος που σας χρειάζεται», ακόμα κι από ανθρώπους που δεν το περιμένεις. Οι βουλευτές του ΛΑ.ΟΣ έχουν μετατραπεί σε λαοπρόβλητους τηλεοπτικούς «ήρωες» και η αφελής προσμονή του κόσμου να έρθει επιτέλους στην εξουσία κάποιος που «θα κόψει το βήχα στα λαμόγια» γεννά συνειρμούς που κάθε άλλο παρά στηρίζουν τη δημοκρατία. Μην ξεχνάμε ότι η στρατιωτική εξουσία απέχει διακριτικά από το βούρκο, διατηρώντας ανέπαφη την υποτιθέμενη ακεραιότητά της.

    Ο ρόλος της διαιρεμένης Αριστεράς στην όλη εξίσωση (για να μη μιλήσουμε για τον επίσης πολυδιασπασμένο και κατασυκοφαντημένο αναρχικό χώρο) είναι προβληματικός, καθώς είτε συμμετέχει επικουρικά στη διαπλοκή, είτε μένει εντελώς απ’ έξω, χωρίς να μπορεί να επηρεάσει ουσιαστικά τις εξελίξεις. Τουλάχιστον αν αποκτούσε και πάλι κινηματικό χαρακτήρα και μαζικότητα, κάτι θα μπορούσε να γίνει.

    Τη στάση και τη φύση του Τύπου δε χρειάζεται να την αναλύσω. Είναι ηλίου φαεινότερο ότι αντί να ελέγχει την εξουσία, το μόνο που κάνει είναι να διεκδικεί ένα κομμάτι από την πίτα της διαπλοκής (και να υποκρίνεται την αθώα περιστερά). Το δημοσιογραφικό ιερατείο κάνει όλη τη βρωμοδουλειά της εξουσίας, σπιλώνοντας και διαστρεβλώνοντας ανάλογα με το πού φυσάει ο άνεμος των συμφερόντων εκδοτών και καναλαρχών.

    Τέλος, η γενική (και ισοπεδωτική) παραδοχή από την πλειοψηφία των πολιτών ότι «όλοι τα ίδια κάνουν», λειτουργεί ως άλλοθι για τους καταχραστές, βυθίζει έναν ολόκληρο λαό στη μοιρολατρεία και την ηττοπάθεια, ενώ παράλληλα εκμηδενίζει κάθε πιθανότητα ανατροπής του ισχύοντος καθεστώτος. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί από εμάς απλά ονειρεύονται να βρεθούν στη θέση του κάθε κομπιναδόρου, προκειμένου να «πιάσουν την καλή». Να κυκλοφορούμε εμείς με Cayenne, κι άσε τους άλλους να πεθαίνουν…

  5. ark Says:

    Το ακόμα πιο ανησυχητικό είναι πως το δικαιϊκό σύστημα, βάσει των δογματικών αξιών της δυνατότητας άνισης κατανομής πλούτου εξουσίας και ιδιοκτησίας, όχι μόνο λειτουργεί απολυταρχικά εις βάρος των αδυνάτων, αλλά η φάση στην οποία έχει μπει παγκόσμια είναι η διεύρυνση των διατάξεων και του εύρους τους για ακόμα μεγαλύτερη παρέμβαση και έλεγχο.

    Παγκόσμια ο καπιταλισμός είναι πανίσχυρος και δεν τραγουδιέται μόνο από αμερικανικά χείλη αλλά και από ευρωπαίους γιάπηδες και σχιστομάτηδες γραβατωμένους. Και επειδή οι αντιθέσεις του Κεφαλαίου ειναι διεθνείς βλέπουμε ένα επίσης διεθνές ράλυ ισχυροποίησης του με νέα συνταγματικά και νομικά «όπλα» τα οποία θα δίνειν γενικά νέες ερμηνείες ακόμα και σε πρωταρχικές αξίες και ανάγκες των κοινωνιών!

  6. DPurpler Says:

    Σε μία πρόσφατη έρευνα από κάποιο συλλογικό όργανο των δικαστικών, (μην ζητάτε λεπτομέρειες – δεν θυμάμαι), τα δημογραφικά στοιχεία έδειξαν ότι οι δικαστικοί ανήκουν και προέρχονται από τις λεγόμενες ανώτατες τάξεις σε συντριπτικό ποσοστό. Επίσης, σε ερωτήσεις για διάφορα θέματα (πχ χωρισμός κράτους εκκλησίας, θρησκευτικότητα, αμβλώσεις, ναρκωτικά κλπ), οι δικαστικοί είχαν μεταξύ των συντηριτικότερων αντιλήψεων.

    Βάσει όλων των παραπάνω, λυπάμαι, αλλά εγώ δεν έχω εμπιστοσύνη στην δικαιοσύνη.

  7. aragorn Says:

    Ποια δικαιοσύνη;
    Αυτή που κατάπιε τις παρακολουθήσεις των Ελλήνων κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών αγώνων και μάλιστα χωρίς ούτε εισαγγελική εντολή;
    Ποια δικαιοσύνη;
    Αυτή που κατάπιε τις τηλεφωνικές υποκλοπές και όχι βεβαίως δικών μου και δικών σας συνδιαλέξεων, αλλά του πρωθυπουργού του ιδίου;
    Ποια δικαιοσύνη;
    Αυτή που αγνοεί το δίκαιο των αδυνάτων και εξαντλεί την αυστηρότητά της στου αδύνατους;

  8. Niemandsrose Says:

    Εξαιρετικό.

  9. inlovewithlife Says:

    @don-ald
    Χμμμ, δυσκολεύομαι να καταλάβω τι εννοείς. Οπότε όσοι δουλεύουν και στον ιδιωτικό τομέα υπηρετούν το κεφάλαιο. Αλήθεια που δουλεύεις? Οι αλυσίδες που φτιάχνει το σύστημα μας δεσμεύουν όλους πολλαπλώς, αυτό όμως δεν μας καθιστά προσκυνημένους. Κριτήριο είναι η αξιοπρέπεια, ο καθημερινός αγώνας και η αντίσταση του καθενός ενάντια στα μικρά και μεγάλα που μας κάνουν τη ζωή αβίωτη.

    @νεφέλικας
    Δε μπορώ να προσθέσω λέξη στο σχόλιό σου (ως συνήθως). Συμφωνώ σε όλα.

    @ark
    Αυτά που λες ισχύουν. Υπάρχει όμως και το άλλο. Αφενός η παγκοσμιοποίηση του συστήματος το έχει καταστήσει εξαιρετικά πολύπλοκο και ανεξέλεγκτο ακόμη και από τους κυριάρχους και αφετέρου οι επιφάσεις που καλλιεργεί έχουν αρχίσει να καταρρέουν παντού, με αποτέλεσμα την κοινωνική συναίνεση των υπηκόων να τη διαδέχεται ο τρόμος.

    @dpurpler
    Υπάρχουν τρόποι για να έρθουν οι δικαστικοί στα ίσια τους. Καθημερινές εκδρομές στα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών, στα άδυτα κολαστήρια των υψηλότερων ορόφων της ΓΑΔΑ και στα αντίστοιχα υπόγεια των ΑΤ και του ΕΛ. Βενιζέλος, σε όλες τις φυλακές της χώρας, υποβολή στις συνθήκες που ζούν οι μετανάστες και η πλειοψηφία των Ελλήνων, προβολή μαγνητοσκοπήσεων από κρυφές κάμερες που θα τοποθετούνται στα κέντρα αποφάσεων κτλ. Αν όμως υποβληθούν οι δικαστικοί σε αυτά, οι περισσότεροι θα παραιτηθούν. Και σύντομα θα βρεθούν άλλοι στη θέση τους που δε θα έχουν ηθικούς ενδοιασμούς. Έτσι λειτουργεί η εξουσία.

    @aragorn
    Αυτή ακριβώς. Υπάρχει όμως και η πραγματική δικαιοσύνη. Και ορίζεται φιλοσοφικά ως το μέσο αίσθημα δικαίου που φωλιάζει στις καρδιές των ανθρώπων μίας συγκεκριμένης κοινωνίας σε μία συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Μπορείς λοιπόν να μαντέψεις πως και πότε θα εφαρμοστεί αυτή η πραγματική δικαιοσύνη. Θα σε βοηθήσει η τελευταία φράση του αρχικού κειμένου.

    @niemandsrose
    Καλώς την.

  10. Ο Σκύλος της Βάλια Κάλντα Says:

    Αφεντικό,
    η εφημερίδα «Άρθρο» της Κυριακής 3/2/2008 έχει κόπι+πέιστ (μαζί και η φωτό) το άρθρο σου. Μόνο που έχει μοναχά την πρώτη παράγραφο. Βαρέθηκαν να πατήσουν ένα κουμπάκι!

  11. inlovewithlife Says:

    Μάλλον δεν τον έπαιρνε το δημοσιογράφο να βάλει και το υπόλοιπο, αν και μπορεί και να το ήθελε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: