Ενεργειακή Κρίση : Ένας Άλυτος Γρίφος στην Περιφέρεια του Συστήματος

by

nuclear explosion

Τον τελευταίο καιρό ένα αναπάντεχο θέμα επιστρέφει στην Ελληνική επικαιρότητα, μολονότι με πολύ διαφορετικό τρόπο απ’ ότι πριν από 22 χρόνια.

Ήταν 26 Απριλίου του 1986 όταν ο πυρηνικός αντιδραστήρας νο. 4 του Τσέρνομπιλ ετίθετο εκτός ελέγχου προκαλώντας μέγιστο προβλεπόμενο ατύχημα στη Διεθνή Κλίμακα Πυρηνικών Συμβάντων ή, για να το πούμε λιγότερο τεχνοκρατικά, σκοτώνοντας άμεσα ή μακροπρόθεσμα χιλιάδες ανθρώπους, καθιστώντας ακατοίκητη μία τεράστια περιοχή εις το διηνεκές και μολύνοντας μία ολόκληρη ήπειρο με απροσδιόριστες επιπτώσεις. Ολοσέλιδες καταχωρίσεις στις Ελληνικές εφημερίδες έβγαζαν άναρθρες κραυγές για μήνες την ώρα που o α/α χώρος έβγαινε μαζικά στους δρόμους εκφράζοντας οργή για το πυρηνικό έγκλημα.

Σήμερα, 22 χρόνια μετά, βιώνουμε μία τελείως διαφορετική πραγματικότητα. Ολοσέλιδες καταχωρίσεις εμφανίζονται στις Ελληνικές εφημερίδες εκθειάζοντας, ακόμη και με δήθεν κριτική διάθεση, τη χρήση της πυρηνικής ενέργειας, ενώ συζητήσεις ανακυκλώνονται σε όλα τα ΜΜΕ μεταξύ εκπροσώπων των διάφορων απόψεων και πολιτικών, προβάλλοντας αυτή ως αναγκαία λύση για την έξοδό “μας” από την περιβαλλοντική και ενεργειακή κρίση. Αφορμή για την ξαφνική αναθέρμανση της εγχώριας συζήτησης για το θέμα στάθηκαν οι δηλώσεις Σουφλιά ότι η πυρηνική αποτελεί “πράσινη”, δηλαδή φιλική προς το περιβάλλον, ενέργεια. Ώστοσο, οι αιτίες, για τις οποίες η πυρηνική ενέργεια εισέρχεται με δριμύ τρόπο στο πολιτικό προσκήνιο, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και παγκοσμίως, είναι κατά πολύ βαθύτερες από ό,τι αφήνουν να φανεί οι απλοϊκές ρήσεις Σουφλιά και οι χαμηλού επιπέδου προσεγγίσεις στα ΜΜΕ.

Αν αναζητηθούν οι βαθύτερες αιτίες του ζητήματος, θα διαπιστώσουμε ότι το καπιταλιστικό σύστημα εισέρχεται ραγδαία σε μία άνευ προηγουμένου ενεργειακή κρίση. Η κύρια πηγή ενέργειας του καπιταλισμού, δηλαδή το πετρέλαιο, το οποίο τροφοδότησε τη βιομηχανική επανάσταση και την χωρίς μέλλον υλική «ανάπτυξη» του καπιταλισμού, αποχωρεί οριστικά από το προσκήνιο. Δείγμα της ταχείας «απόσυρσης» του πετρελαίου είναι η σημερινή τιμή του, που χτυπάει κόκκινο και η οποία σύμφωνα με τις προβλέψεις της Goldman Sachs πρόκειται του χρόνου να εκτιναχθεί στα 150 – 200 δολάρια ανά βαρέλι. Η άνοδος της τιμής του πετρελαίου δεν οφείλεται σε συγκυριακούς/τεχνητούς παράγοντες αλλά σε πραγματικές αιτίες, όπως στην αύξηση της κατανάλωσης, στην άνοδο του κόστους εξόρυξης, στα “ασταθή” καθεστώτα που υπάρχουν στις πετρελαιοπαραγωγές χώρες κτλ. Είναι δεδομένο ότι η άνοδος αυτή θα συνεχιστεί αλματωδώς από εδώ και στο εξής, ανατρέποντας τις υπάρχουσες ισορροπίες και αναδιαρθρώνοντας πλήρως, αν όχι ισοπεδώνοντας, την παγκόσμια οικονομία.

Η ενεργειακή κρίση συνδέεται άμεσα και με ένα άλλο πρόβλημα, που αναπτύσσεται ραγδαία στην περιφέρεια του καπιταλισμού, την περιβαλλοντική καταστροφή. Η αναγνώριση, μόλις πριν από δύο χρόνια, της ύπαρξης του φαινόμενου του θερμοκηπίου από τις ΗΠΑ ως υφιστάμενης απειλής αναγκάζει τα παγκόσμια κέντρα εξουσίας να αλλάξουν πλεύση και να συγκαταλέγουν πλέον στις αποφάσεις τους για την ενέργεια και έναν πρόσθετο παράγοντα : τις εκπομπές ρύπων. Έτσι, εκ των πραγμάτων “βρώμικες” ενεργειακές λύσεις, όπως ο λιθάνθρακας και ο λιγνίτης, θεωρούνται μη αποδεκτές στις νέες συνθήκες, μειώνοντας αντικειμένικα τα περιθώρια ελιγμών που έχει ο καπιταλισμός για την αποφυγή της αποσταθεροποίησής του.

Η αναζήτηση εναλλακτικών λύσεων για την αντικατάσταση των υπαρχόντων πηγών ενέργειας γίνεται πλέον αυτοσκοπός. Οι επιλογές όμως για αυτή την αναζήτηση κουβαλούν τις παθογένειες ενός συστήματος που έχει ως κέντρο του το ιδιωτικό κέρδος και όχι τον άνθρωπο και τη φύση. Μέχρι τώρα, η αδυναμία του “αόρατου χεριού της ελεύθερης αγοράς” να λειτουργήσει με βάση τις ανάγκες των ανθρώπων καταδίκασε την επιστημονική και τεχνολογική έρευνα για “πράσινες” πηγές ενέργειας σε στασιμότητα. Τώρα μία ξαφνική ενίσχυση επενδύσεων για πράσινες ενεργειακές λύσεις γίνεται αισθητή. Πρέπει να πούμε κατ’ αρχάς ότι η δραστηριοποίηση αυτή δε μπορεί να χρεωθεί στην δήθεν “ικανότητα” της ελεύθερης αγοράς να ικανοποιεί τις ανάγκες των κοινωνιών αλλά στην αγωνιώδη προσπάθεια του κεφαλαίου να προσγειωθεί όσο το δυνατόν λιγότερο ανώμαλα στην επερχόμενη επιβολή περιβαλλοντικών περιορισμών και να προκαταβάλλει το πόσο λιγότερο άκρατα θα καταστρέφει τη φύση. Η δραστηριοποίηση όμως αυτή δε μπορεί έτσι και αλλιώς να αντιστρέψει την τρο΄΄η που έχει πάρει η πραγματικότητα : με το υπάρχον επιστημονικό/τεχνολογικό επίπεδο από τώρα και για τα επόμενα 30 χρόνια ακόμη και ένας συνδυασμός των λεγόμενων “πράσινων” πηγών ενέργειας (γεωθερμική, ηλιακή, αιολική, από βιομάζα) δε μπορεί να αντικαταστήσει την κινητηρία δύναμη της καπιταλιστικής ανάπτυξης, το πετρέλαιο. Αυτό αναπόφευκτα σημαίνει ελάττωση της καπιταλιστικής «ανάπτυξης». Και ελάττωση της “ανάπτυξης” σύμφωνα με τους θεωρητικούς της καπιταλιστικής οικονομίας ισοδυναμεί με κατάρρευση για το σύστημα.

Πώς να επιβιώσει ο καπιταλισμός “αλώβητος” στη νέα εποχή? Η πυρηνική ενέργεια είναι αυτή που συμπληρώνει καλύτερα το παζλ για τους εξουσιαστές. Σε παλιότερο τεύχος της Βαβυλωνίας (τεύχος 37) είχαμε μιλήσει για την αυγή της πυρηνικής εποχής και την εκρηκτική αύξηση δραστηριότητας στην κατασκευή ή παραγγελία νέων πυρηνικών εργοστασίων παγκοσμίως. Σήμερα μιλάμε και για την Ελλάδα και τα Βαλκάνια πάνω σε αυτή τη βάση. Η προπαγάνδα του συστήματος για το πόσο ελκυστική, “πράσινη” και “ασφαλής” είναι η πυρηνική ενέργεια διοχετεύεται παγκοσμίως με γοργούς ρυθμούς προς τις κοινωνίες προετοιμάζοντας το έδαφος για την κάμψη των κοινωνικών αντιστάσεων και την γενικευμένη εφαρμογή της στην πράξη.

Τι άλλαξε όμως τα τελευταία 22 χρόνια μετά το έγκλημα του Τσερνομπίλ και η πυρηνική ενέργεια έγινε ξαφνικά τόσο ελκυστική, τόσο “πράσινη”, τόσο “ακίνδυνη”? Προφανώς μεσολάβησε μία τεχνολογική ανάπτυξη που κατέστησε τη χρήση της για ειρηνικούς σκοπούς σαφώς πιο ασφαλή και σε αυτό δε μπορεί να αντιλέξει κανείς στο μέτρο που αποδέχεται ότι η τεχνολογία δεν παραμένει ποτέ στάσιμη. Ωστόσο, ακόμη και οι πιο φανατικοί υποστηρικτές της πυρηνικής ενέργειας, που ευαγγελίζονται με μανία το “πράσινο” αυτής, δεν μπορούν να προτείνουν μία υπαρκτή λύση για την τύχη των ραδιενεργών της αποβλήτων. Και μπορεί οι εκπομπές ρύπων να μολύνουν τη φύση, τα πυρηνικά όμως απόβλητα εξαφανίζουν την ίδια τη ζωή σε δυσυπολόγιστη χρονική και τοπική κλίμακα. Όσο για το “ασφαλές” της πυρηνικής ενέργειας, ακόμη και αν αγνοήσουμε πως και μετά το Τσέρνομπιλ συμβαίνουν ιδιαίτερα συχνά μικρότερης κλίμακας πυρηνικά ατυχήματα, είτε αυτά που μαθαίνουμε είτε όχι, κανείς δε μπορεί τελικά να αποκλείσει τις πιθανότητες πυρηνικών ατυχημάτων, οι οποίες πολλαπλασιάζονται γεωμετρικά ανάλογα με την αύξηση των πυρηνικών αντιδραστήρων. Αν η ανθρωπότητα περάσει τελικά στην ευρεία χρήση της πυρηνικής, ένα ατύχημα θα είναι απλώς θέμα χρόνου. Έτσι, μπορεί η πυρηνική ενέργεια να έγινε πιο “ασφαλής”, ωστόσο οι τεράστιες επιπτώσεις των πυρηνικών ατυχημάτων δεν επιτρέπουν να παίρνουμε ρίσκα για την ανθρωπότητα, όπως όταν παίζουμε στο χρηματιστήριο.

Αν άλλαξε λοιπόν κάτι όσον αφορά την πυρηνική ενέργεια, αυτό δεν είναι το ότι έγινε περισσότερο ελκυστική, “πράσινη” ή “ακίνδυνη” 22 χρόνια μετά το Τσερνομπίλ, αλλά το ότι έγινε περισσότερο απαραίτητη για την επιβίωση του συστήματος εξαιτίας της οξείας ενεργειακής του κρίσης. Ακόμη και αν η επιβίωση του συστήματος, όπως όλα πλέον δείχνουν, κινείται σε βάρος της επιβίωσης της ανθρωπότητας. Ένας πολύ πιασάρικος τελευταία όρος, αυτός της “Βιώσιμης Ανάπτυξης”, αποπειράται να συγκεράσει, πράγματα ασυμβίβαστα, την καπιταλιστική “υλική” ανάπτυξη με τον άνθρωπο και τη φύση, πάντα όμως προς όφελος της πρώτης. Είναι η αποτυχημένη και αδιέξοδη ιδεολογική συνταγή, που δεν απέτρεψε, δεν αποτρέπει και ούτε πρόκειται ποτέ να αποτρέψει την περιβαλλοντική καταστροφή, είναι η συνταγή που θα ανοίξει την κερκόπορτα και για άλλες παράλογες “λύσεις”, όπως η πυρηνική ενέργεια.

Η ενεργειακή, όπως και η περιβαλλοντική, αποτελούν κρίσεις στην περιφέρεια του συστήματος, έμμεσα δηλαδή αποτελέσματα του αφύσικου και της στρεβλότητάς του. Οι αποφάσεις που λαμβάνονται στα κέντρα εξουσίας γίνονται όλο και πιο παράλογες, έχοντας ως μοναδικό κριτήριο την επιβίωσή του, όχι τη δική μας. Η μόνη βιώσιμη “ανάπτυξη” για εμάς είναι η άμεση ανατροπή των αξιών κατανάλωσης και του τρόπου ζωής, που κυριαρχούν. Ζωή υπάρχει και πρέπει να επανακαθοριστεί πέρα από τον καπιταλισμό, με βάση τις πραγματικές μας ανάγκες και με την επιστήμη και την τεχνολογία να αναπτύσσονται, για να τις υπηρετούν. Αν ο καπιταλισμός δε μπει άμεσα στην ιστορία, η επιβίωσή μας θα γίνει ουτοπία. Καιρός να βάλουμε το δικό μας ένστικτο της επιβίωσης σε λειτουργία.

Advertisements

5 Σχόλια to “Ενεργειακή Κρίση : Ένας Άλυτος Γρίφος στην Περιφέρεια του Συστήματος”

  1. diavatis Says:

    Αγαπητέ μου,
    οι δηλώσεις Σουφλιά δεν έγιναν από αφέλεια μα ακριβώς για να δώσουν το έναυσμα για κουβέντα. Και δεν ήταν βέβαια πρωτοβουλία του Σουφλιά. Απ’ ότι φαίνεται είναι καιρό που έχει ξεκινήσει αυτή η ιστορία. Όμως το σύστημα αυτή τη χρονική στιγμή δεν εισέρχεται ραγδαία σε μια άνευ προηγουμένου ενεργειακή κρίση. Εισέρχεται σε μια βαθειά οικονομική κρίση που κανείς προς το παρόν δεν είναι σε θέση να εκτιμήσει τις διαστάσεις της. Το πετρέλαιο δεν αποχωρεί ούτε από το προσκήνιο ούτε από τη γη. Ναι μεν έχουμε περάσει το peak της διαθεσιμότητας και βαίνει μειούμενο, αλλά η άνοδος της τιμής έχει πραγματικές αιτίες, στη μη πραγματική οικονομία. Στη χρηματιστηριακή και τραπεζική οικονομία. Εξελίσσονται παράλληλα. Δεν αγόρασαν ξαφνικά όλοι οι κινέζοι και ινδοί αυτοκίνητο, δεν αυξήθηκε πια τόσο το κόστος της εξόρυξης, άσε που η άνοδος της τιμής κάνει εκμεταλλεύσιμα και επιπλέον κοιτάσματα, και όσον αφορά τα ασταθή καθεστώτα, αυτά πάντα υπήρχαν. Το θέμα είναι ότι με την κατάρρευση του τζόγου με τα δάνεια χαμηλής εξασφάλισης οι παίκτες στράφηκαν στα deals άλλων αγαθών, πραγματικών αυτή τη φορά. Φτιάχνουν πακετάκια με συμβόλαια παράδοσης αγαθών στην τάδε τιμή, χώνουν μέσα κι’ ότι μπορούν από τα κάρβουνα που έχουν στα χέρια τους και τα πουλάνε. Κι ο αγοραστής τα ξαναπουλάει, να βγάλει κι αυτός το κάτι τις του, κι ούτω καθεξής και η τιμή συνέχεια ανεβαίνει μέσω των deals χωρίς να έχει αλλάξει κάτι στην πραγματική οικονομία, στην παραγωγή και τη ζήτηση.
    Η ίδια ιστορία και με τα τρόφιμα, όπου στράφηκαν μετά το πετρέλαιο. Δεν άρχισαν ξαφνικά να ξεσκίζονται στη μάσα οι κινέζοι κι οι ινδοί, ούτε η παραγωγή παγκοσμίως έπεσε, το αντίθετο. Ούτε οι καλλιέργειες για βιοκαύσιμα αυξήθηκαν πια τόσο απότομα. Άσε που αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, τότε θα έπρεπε αντίστοιχα να πέσει η τιμή του πετρέλαιου. Μέσα σ’ όλα αυτά, τα ζόμπι του πυρηνικού λόμπι βρήκαν ευκαιρία να βγουν απ’ τους τάφους τους, με το πρόσχημα του φαινόμενου του θερμοκήπιου σε συνδυασμό με την ενεργειακή κρίση. Είναι κι ένας εξαιρετικός τομέας να βγάλουν φράγκα και οι τράπεζες που είναι οι κύριοι χρηματοδότες αυτών των εξαιρετικά κοστοβόρων project, τώρα ειδικά πούχουν ανάγκες. Ταιριάζει και με τις εκφασισμένες κοινωνίες υψηλής ασφάλειας, να μη πούμε τις χρειάζεται. Κι αυτοί οι Γάλλοι ρε γαμώτο, ο πιο επαναστατικός λαός της Ευρώπης, τόσο ξεφτίλα σ’ αυτόν τον τομέα. Και ναι μεν μπορεί οι ανανεώσιμες να μη φθάνουν από μόνες τους αλλά με την εξοικονόμηση και την ορθολογική χρήση μαζί, κάτι γίνεται και βέβαια συμφωνούμε ότι η ουσία του ζητήματος είναι πολιτική. Αλλά η πυρηνική ενέργεια ακόμη και στα πλαίσια ή προς όφελος του συστήματος δεν θα άλλαζε την κατάσταση. Τα κοιτάσματα είναι πολύ πιο περιορισμένα από του πετρέλαιου και οι χωματερές όλο και εκλείπουν. Όμως τα φράγκα είναι πολλά, άσε και τη μαγκιά. Να διαθέτεις και τη μπόμπα σου την πυρηνική. Αλλιώς μιλάς στην πιάτσα.
    Στα υπόλοιπα συμφωνούμε.

    Υ.Γ.
    Και κάτι άλλο αδελφέ,
    αν έλεγες στον κόσμο
    επανάσταση ή πυρηνικά,
    τι θα προτιμούσε λες?

  2. inlovewithlife Says:

    Ο Σουφλιάς είναι φερέφωνο, εκφράζει αυτό που έρχεται απέξω, αυτό είναι σίγουρο.

    Όσο για τα άλλα που λες, δε μπορώ να γνωρίζω, γιατί δεν έχω ούτε στοιχεία ούτε τις γνώσεις. Αν όμως ισχύει ό,τι λες, δηλαδή ότι η κρίση σε πετρέλαιο και τρόφιμα είναι τεχνητή και παράγεται από το χρηματοπιστωτικό σύστημα, τότε θα είναι παροδική, δηλαδή οι τιμές θα επιστρέψουν κάποια στιγμή σε χαμηλότερα επίπεδα. Αυτό φαίνεται εξαιρετικά απίθανο.

    Κατά τη γνώμη μου ο παράγοντας «χρηματοπιστωτικό σύστημα» που βάζεις μπορεί να γίνει δεκτός μόνο ως μία συνισταμένη του προβλήματος. Μην μας μπλοκάρει από την αλήθεια το πάθος μας να βρούμε μειονεκτήματα στον καπιταλισμό. Η κρίση δεν είναι παροδική και σίγουρα οφείλεται σε αντικειμενικούς παράγοντες, όπως αυτοί που ανέφερα. Και σίγουρα συνεισφέρει στην κρίση η μείωση της προσφοράς και η αύξηση της ζήτησης, αυτό δε μπορεί να υποτιμηθεί.

  3. diavatis Says:

    Το πρόβλημα με την συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων του «εναλλακτικού» χώρου αλλά και γενικότερα της αριστεράς, είναι ότι από μια φυσική και δικαιολογημένη απέχθεια για τις οικονομικές αναλύσεις καταλήγουμε να κινούμαστε στο σκοτάδι και να προσεγγίζουμε τα πράγματα με πολιτικούς ή ηθικούς όρους, οι οποίοι όσον αφορά τη λειτουργία του συστήματος έχουν προ πολλού τεθεί στην υπηρεσία της οικονομίας. Η πιο ουσιαστική κριτική του συστήματος βρίσκεται στις οικονομικές σελίδες των εφημερίδων ειδικά αν κάποιος διαβάζει και πίσω απ’ τις γραμμές. Η άγνοια μπορεί να είναι αιτία για να μασάς τις μπούρδες που μας πασάρουν τα παπαγαλάκια, αλλά δεν είναι δικαιολογία.
    Σε ποιο βαθμό η κρίση είναι παροδική δεν το ξέρουμε και από που συνάγεις ότι όταν περνούν οι κρίσεις οι τιμές πέφτουν σώνει και καλά? Τέλος πάντων προβλέψεις για το μέλλον αυτή τη στιγμή δεν κάνει κανείς.
    Οι «αντικειμενικοί» παράγοντες που αναφέρεις αφορούν, στον όποιο βαθμό, την επερχόμενη και εκτιμούμενη κρίση, αλλά όχι την παρούσα στην οποία έχουμε ήδη εμπλακεί.
    Τέλος, είναι ιδιαίτερα λυπηρό να περνάει τόσο εύκολα η προπαγάνδα των από πάνω ακόμη και στους δικούς μας χώρους.

  4. inlovewithlife Says:

    Είναι κοινώς αποδεκτό ότι η εξόρυξη πετρελαίου έχει περάσει ή σε λίγο θα περάσει το παγκόσμιο peak της (οι ειδικοί θεωρούν ότι αποφασιστική σημασία σε αυτό παίζουν τα κοιτάσματα της Σαουδικής Αραβίας). Από εδώ και πέρα η εξόρυξη πετρελαίου θα γίνεται όλο και πιο ακριβή. Αυτό αποτελεί αντικειμενική αλήθεια.

    Είναι επίσης κοινώς αποδεκτό ότι η Κίνα και ο τρίτος κόσμος εισέρχονται σε καθεστώς «δυτικού τύπου» καπιταλισμού (σχηματικά το λέω εννοώντας τον νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό) και οι λαοί τους υιοθετούν τα δυτικά πρότυπα ζωής. Αυτό σημαίνει πολλά, μεταξύ αυτών όμως σημαίνει και πως στον αφρικανό και τον κινέζο δημιουργούνται ανάγκες που μεχρί πριν δεν είχε, όπως πχ το ψυγείο, το αυτοκίνητο και σε πολλά μέρη ο ηλεκτρισμός (χωρίς να σημαίνει ότι γίνεται λιγότερο φτωχός, ότι μπορεί να τις ικανοποιήσει ή ότι ζει καλύτερα). Η κατανάλωση πετρελαίου αλλά και τροφίμων διεθνώς ανεβαίνει και σε αυτό δε συμβάλλει μόνο η αύξηση του πληθυσμού αλλά μία σειρά άλλοι παράγοντες, μεταξύ των οποίων και η επιβολή καταναλωτικών ηθών στις κοινωνίες του «Νότου». Αυτό μπορεί να επιδέχεται αμφισβήτησης αλλά τείνω να το θεωρήσω αντικειμενική αλήθεια.

    Επίσης αντικειμενική αλήθεια είναι η κλιματική αλλαγή και η κινητοποίηση τον (πολύ) τελευταίο καιρό των κέντρων εξουσίας για την αντιμετώπισή της με αποκλειστικό βέβαια στόχο την μέχρι ψυχίου διατήρησή τους (αυτός θα είναι βέβαια ο οριστικός τους τάφος, όπως και κάθε εξουσίας). Σε αυτό το πλαίσιο πετρέλαιο και παραδοσιακές «βρώμικες» πηγές ενέργειας δε θα προωθούνται ή τουλάχιστον θα επιχειρηθεί από το σύστημα να ξεπεραστούν.

    Στο πετρέλαιο και στα τρόφιμα υπάρχει κερδοσκοπία που αποτελεί παράγοντα στην κρίση. Το να πεις όμως ότι αυτός είναι ο μοναδικός παράγοντας της κρίσης, προκειμένου να ενοχοποιείς την λειτουργία του οικονομικού συστήματος, σε απομακρύνει από την αλήθεια, γιατί, όσο και να το θέλαμε, τα πράγματα είναι πολύ πιο σύνθετα. Η κρίση δε θα είναι παροδική, όπως όλα δείχνουν, και η άνοδος των τιμών θα συνεχιστεί όσο η προσφορά δεν ισοσταθμίζει τη ζήτηση (εξαιρετικά ισχυρή νομοτέλεια, την οποία υποτιμάς).

    Έτσι λοιπόν δεν αναμασώ προπαγάνδα των από πάνω, απλώς προσπαθώ να σκέφτομαι καθαρά και όχι να φτάνω προκατειλημμένος σε συμπεράσματα που επιθυμώ, επειδή με βολεύουν. Και φυσικά οικονομικές εφημερίδες Ελληνικές και διεθνείς διαβάζω και εγώ ανελλιπώς.

    Αυτά τα ολίγα. Νομίζω πάντως ότι συμφωνούμε τουλάχιστον στα βασικά.

  5. Πυρηνικός Χειμώνας « IN LOVE WITH LIFE Says:

    […] ποστ για την πυρηνική ενέργεια : 1 , 2 […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: