Νότια Κορέα : Οι Νέτιζενς βγαίνουν στους Δρόμους και Ρίχνουν την Κυβέρνηση

by

South Korea demos

18 Απριλίου : Η συνάντηση του Κορεάτη Πρωθυπουργού Lee Myung-bak και του G. W. Bush στέφεται με επιτυχία. Η Νότια Κορέα καταργεί τους περιορισμούς στις εισαγωγές βοδινού κρέατος από τις ΗΠΑ ως ένα πρώτο βήμα για την U.S.-Korea Free Trade Agreement (FTA). Τα μπλογκς, τα φόρουμ και ολόκληρο το ίντερνετ της χώρας, ίσως της πιο διαδικτυωμένης στον κόσμο, όμως βοούν με διαμαρτυρίες.

2 Μαΐου : Εκατοντάδες χιλιάδες Νοτιοκορεάτες κατεβαίνουν στην κεντρική πλατεία της Σεούλ με σύνθημα «No to Mad Cow». Η διαδήλωση οργανώνεται αποκλειστικά μέσω του διαδικτύου και πιάνει τις αρχές και τον πολιτικό κόσμο τελείως απροετοίμαστους για ένα τέτοιο ξέσπασμα.

7 Μαΐου : Δημοσκόπηση δείχνει ότι 82% του Νοτιοκορεάτικου λαού αντιτίθεται στη συμφωνία κυρίως λόγω πεποίθησης ότι οι Αμερικάνικες πολυεθνικές δε δίνουν δεκάρα για την υγεία των Νοτιοκορεατών. Η κυβέρνηση της Νότιας Κορέας ωστόσο συνεχίζει απτόητη στο όνομα της «δημοκρατικής» της νομιμοποίησης (ως γνωστόν η «Δημοκρατία» δεν έχει αδιέξοδα).

13 Μαΐου : Διαδικτυακή πρωτοβουλία ενός ανηλίκου συλλέγει σε μία βδομάδα 1.3 εκατομμύρια υπογραφών κατά της διμερούς συμφωνίας. Στο κείμενο των υπογραφών ο πρωθυπουργός καλείται να παραιτηθεί.

Μάιος : Η χώρα διέρχεται σοβαρή κοινωνική αναταραχή. Με τα νέα τεχνολογικά μέσα ηλεκτρονικής επικοινωνίας οργανώνονται οι μαζικότερες διαδηλώσεις των τελευταίων δύο δεκαετιών.

5 – 7 Ιουνίου : Οργανώνεται μαζική καθιστική διαμαρτυρία 72 συνολικά ωρών, η οποία λήγει με βίαιες συγκρούσεις με τις δυνάμεις της τάξης.

10 Ιουνίου : Η κυβέρνηση προσφέρεται να παραιτηθεί κάτω από την πίεση της λαϊκής οργής.

Είναι σαφές ότι μία νέα απρόβλεπτη μορφή αυθόρμητης λαϊκής οργάνωσης και διαμαρτυρίας με κύριο όπλο τις νέες τεχνολογίες πληροφορικής και επικοινωνιών εισέρχεται στο πολιτικό προσκήνιο της ιστορίας. Το φαινόμενο δεν είναι νέο αλλά έχει παρουσιαστεί σε Ινδονησία, Κίνα, Ισπανία κτλ αλλά και στην Ελλάδα το περσινό καλοκαίρι των μεγάλων φωτιών. Η αδυναμία του πολιτικού συστήματος του κοινοβουλευτισμού αλλά και των υπαρχόντων πολιτικών δυνάμεων, που επενδύουν σε αυτό, να εκφράσουν τις σύγχρονες πολύπλοκες και εξελιγμένες κοινωνίες δημιουργεί ανάγκες αυθόρμητων ξεσπασμάτων, διέξοδο στις οποίες δίνουν αρχικά τα πληκτρολόγια και ύστερα ο δρόμος. Τέτοιου είδους πλατφόρμες οργάνωσης είναι ιδανικές να ευδοκιμήσουν στον καπιταλισμό, όπου κυριαρχεί η εξατομίκευση, η απουσία συλλογικότητας και η πολυπλοκότητα συμφερόντων, ωστόσο οι θετικές εκφάνσεις της ανθρώπινης φύσης παραμένουν ακέραιες κάτω από την άσφαλτο της καθημερινότητας και εκδηλώνονται εκρηκτικά στην πρώτη ευκαιρία.

Το διαδίκτυο με τις μοναδικές του δυνατότητες πραγματώνει αυτό που αποτελούσε ανέκαθεν την ουτοπία του αναρχισμού, μία διαρκή και παγκόσμια συνέλευση ανθρώπων. Όταν μάλιστα αυτή η συνέλευση κατεβαίνει στο δρόμο, ακόμη και με τα χαρακτηριστικά που φέρουν τα υποκείμενά της σε καθεστώς καπιταλισμού, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι εκρηκτικό. Θα πρέπει άλλωστε να μάθουν οι λάτρεις των σημερινών συστημάτων διακυβέρνησης ότι η οριζόντια αμφίδρομη ισότιμη επικοινωνία σε πραγματικό χρόνο ανάμεσα σε ανθρώπους μπορεί να παράγει πολιτική απείρως τελειότερη από αυτή που θα μπορούσαν ποτέ να παράγουν κεντρικά και ιεραρχικά διαρθρωμένες εξουσίες.

Στα πολιτικά κινήματα της Ελλάδας τέτοιου είδους πρακτικές λαϊκής πολιτικής έκφρασης χαρτογραφούνται με τις συγκεντρώσεις των «μπλογκερς» στο Σύνταγμα με αφορμή τις φωτιές. Η αντιμετώπισή τους από την πλειοψηφία των πολιτικών χώρων δείχνει στην καλύτερη περίπτωση αδυναμία κατανόησης του φαινομένου και των δυνατοτήτων του και στη χειρότερη μία βαθιά συντηρητική και στενόμυαλη νοοτροπία.

Ένα είναι σίγουρο : Το έργο θα έχει συνέχεια.

Πηγές
Reuters
International Herald Tribune
votePSL.org

Advertisements

25 Σχόλια to “Νότια Κορέα : Οι Νέτιζενς βγαίνουν στους Δρόμους και Ρίχνουν την Κυβέρνηση”

  1. Christos Says:

    Mono gia tin istoria, i kivernisi pou exei eklegei 3 mines prin, den paraitithike, apla prosferthike na paraitithei kai na ksanaskeftei tis simfwnies gia to amerikaniko kreas. Den mporw na katalavw ti akrivws simainei «offered to resign» alla kserw oti i kivernisi den exei allaksei

  2. inlovewithlife Says:

    Χρήστο, έχεις δίκιο, το άλλαξα.

    Ομολογώ όμως ότι ούτε και εγώ έχω ξανακούσει κυβέρνηση να προσφέρει την παραίτησή της (σε ποιον αλήθεια? στο λαό? το άλλο με τον τοτό?) οπότε κατάλαβα ότι παραιτήθηκαν.

  3. a8lios Says:

    «Η αντιμετώπισή τους από την πλειοψηφία των πολιτικών χώρων δείχνει στην καλύτερη περίπτωση αδυναμία κατανόησης του φαινομένου και των δυνατοτήτων του και στη χειρότερη μία βαθιά συντηρητική και στενόμυαλη νοοτροπία.»

    Δεν νομίζω ότι είναι κάποιο τρομερά καινούργιο φαινόμενο.
    Εκδηλώνεται με καινούργιους τρόπους, ναι.
    Αλλά το ότι πολλές εξεγέρσεις δεν ξεκινούν μέσα από τις συγκροτημένες «δομές», κινηματικές, πολιτικές, κομματικές κτλ. δεν είναι κάτι νέο.

    Ναι, το ιντερνετ σαν μέσο μπορεί να ενημερώσει 1000, ακόμα και 1000000 φορές πιο άμεσα, πιο «οριζόντια» που λες κι εσύ.
    Ωστόσο στο καπιταλισμό η ανάπτυξή του, και μαζί με αυτού και της «κοινωνικής δικτύωσης», φαίνεται πως σπρώχνει προτίστως προς τον ατομισμό.

    Και για όσους έχουν στόχο την υπέρβαση αυτού του συστήματος, αυτό είναι ό,τι χειρότερο.

    Αν ήθελα λοιπόν συμπικνωμένα να αφήσω ένα σχόλιο, θα ήταν το εξής:
    Κάθε άλλο παρά πρέπει να σνομπάρει ο κάθε ριζοσπάστης κι επαναστάτης αυτές της νέες μορφές διαλόγου/έκφρασης/διαμόρφωσης συνείδησης/δράσης.
    Όχι απλά δεν πρέπει να τις σνομπάρει, αλλά πρέπει να τις αξιοποιήσει. Χωρίς να ξεχνάει ωστόσο ΠΟΤΕ ότι η πραγματικά επαναστατική συνείδηση, η δράση και η ζύμωση που θα οδηγήσουν σε αυτή, δεν μπορούν να προκύψουν παρά μόνο συλλογικά και μόνο στον πραγματικό κόσμο, όχι στο ψηφιακό.

  4. inlovewithlife Says:

    Συμφωνώ απολύτως με την κατακλείδα του σχολίου σου.

    Διαφωνώ όμως στο ότι το ίντερνετ «σπρώχνει πρωτίστως προς τον ατομισμό». Πρόκειται για λανθασμένη ιδεοληψία που έχει πολύς αριστερός κόσμος. Το σύστημα που λέγεται καπιταλισμός σπρώχνει προς τον ατομισμό και την ιδιώτευση. Το ίντερνετ, όντας το πιο εξελιγμένο μέσο επικοινωνίας που έχουμε, δεν σπρώχνει προς τον ατομισμό αλλά δίνει με μοναδικό τρόπο τη δυνατότητα ακόμη και στις υπάρχουσες κοινωνικές συνθήκες της γενικευμένης ιδιώτευσης και του ατομισμού στους ανθρώπους να επικοινωνήσουν.

    Και για του λόγου το αληθές (ότι δηλαδή ατομισμός και ιδιώτευση δεν έρχονται από το ίντερνετ αλλά από τον τρόπο ζωής μας μέσα σε ένα αντίστοιχο πολιτικό – οικονομικό σύστημα) ας σκεφτούμε τι θα γινόταν, αν δεν υπήρχε το ίντερνετ. Θα υπήρχε καλύτερη πληροφόρηση? Θα υπήρχε περισσότερη πολιτική ευαισθητοποίηση? Θα κατέβαιναν περισσότεροι στο δρόμο? Όχι, μάλλον λιγότεροι.

    Κάθε τεχνολογία δεν είναι ούτε καλή ούτε κακή ούτε ουδέτερη αλλά έχει συγκεκριμένες προεκτάσεις/προοπτικές/δυνατότητες. Έτσι και το ίντερνετ έχει μεταξύ άλλων (γιατί υπάρχουν και αρνητικές) τις θετικές δυνατότητες της μαζικής αυτο-επικοινωνίας, πληροφόρησης και κατ’ επέκταση πολιτικής ευαισθητοποίησης και κινητοποίησης. Το πόσο αυτές θα βρίσκουν ανταπόκριση εναπόκειται σε αυτούς που το χρησιμοποιούν και στις προθέσεις τους να αλλάξουν τον κόσμο που ζουν. Και όπως είπες για μας τίθεται σοβαρό ζήτημα αξιοποίησης ενός τέτοιου εργαλείου στον αγώνα για την απελευθέρωση των ανθρώπων.

  5. plagal Says:

    Εγω παλι διαφωνω καθετα με την κατακλειδα του αθλιοσχολιου. Συγκεκριμενα, διαφωνω εντελως με τον διαχωρισμο σε «ψηφιακο» και «πραγματικο» κοσμο. Δεν ειναι δυο διαφορετικα πραγματα, ειναι ενα, ενιαιο συνεχες. Οπως λεει και ο Lessig

    «the battles that now rage regarding life on-line have fundamentally affected “people who aren’t online.” There is no switch that will insulate us from the Internet’s effect»

    Απο εκει και περα, εχω γραψει προσφατα πεντε πραγματακια για το θεμα.

  6. Elikas Says:

    Θα συμφωνήσω κι εγώ ότι δεν υπάρχουν στεγανά ανάμεσα στον ψηφιακό και τον «πραγματικό» κόσμο. Οι ίδιοι άνθρωποι είμαστε «εκεί έξω» και «εδώ μέσα» (έστω και με το πέπλο της ψευδωνυμίας). Αυτό που υπάρχει όμως και πρέπει να ξεπεραστεί είναι το φαινόμενο «ασκήσεων επί χάρτου» (ή μάλλον επί της οθόνης), όπου η δυνατότητα μαζικής κινητοποίησης μετατρέπεται σε πρόσκαιρη ψυχαγωγία και πεδίο αμπελοφιλοσοφικών αναζητήσεων.

    Είναι τραγικό το γεγονός ότι κάηκε πέρσι η μισή Ελλάδα και καταφέραμε με το ζόρι να κατεβάσουμε στο δρόμο μόνο 30.000 άτομα (οι μισοί στην Αθήνα κι οι άλλοι μισοί διασκορπισμένοι στην υπόλοιπη χώρα).

    Και είναι σίγουρα ανησυχητικό το ότι οι παραδοσιακοί χώροι πολιτικής ζύμωσης (κόμματα και συνδικαλιστικοί φορείς) δεν κατάφεραν να μαζέψουν ούτε τους μισούς για τον ίδιο λόγο (επιστρατεύοντας μάλιστα και γνωστούς τραγουδιστές για να δώσουν έναν πιο πανηγυρικό χαρακτήρα στις διαμαρτυρίες που οργάνωσαν).

    Απέχουμε αρκετά από τα εκατομμύρια της Ν. Κορέας, κι αυτό δεν έχει να κάνει τόσο πολύ με τον αριθμό χρηστών ευρυζωνικής σύνδεσης όσο με τη μοιρολατρική νοοτροπία του Έλληνα (δε βαριέσαι, όλοι το ίδιο είναι και δεν αλλάζει τίποτα). Αυτό που προέχει λοιπόν κατά τη γνώμη μου είναι να πιστέψουμε ότι το διαδίκτυο μπορεί να συσπειρώσει τον κόσμο για κάτι περισσότερο από τη συλλογή μερικών χιλιάδων υπογραφών. Χωρίς αυτό να σημαίνει όμως ότι θα είμαστε τόσο αφελείς ώστε να περιμένουμε από το ίδιο το μέσο να λύσει ανώδυνα και άμεσα όλα τα προβλήματα της κοινωνίας μας.

  7. a8lios Says:

    Μάλιστα.
    Ε, τότε μη κρατιόμαστε, ας ρίξουμε το σύνθημα του μέλλοντός μας:
    Όλη η εξουσία στα διαδικτυακά σοβιέτ!
    Ε δε πάμε καλά…

  8. a8lios Says:

    Ινλάβ,

    «Διαφωνώ όμως στο ότι το ίντερνετ “σπρώχνει πρωτίστως προς τον ατομισμό”. Πρόκειται για λανθασμένη ιδεοληψία που έχει πολύς αριστερός κόσμος. Το σύστημα που λέγεται καπιταλισμός σπρώχνει προς τον ατομισμό και την ιδιώτευση. Το ίντερνετ, όντας το πιο εξελιγμένο μέσο επικοινωνίας που έχουμε, δεν σπρώχνει προς τον ατομισμό αλλά δίνει με μοναδικό τρόπο τη δυνατότητα ακόμη και στις υπάρχουσες κοινωνικές συνθήκες της γενικευμένης ιδιώτευσης και του ατομισμού στους ανθρώπους να επικοινωνήσουν.»

    Προφανώς και το πρόβλημα είναι ο καπιταλισμός και όχι το ίντερνετ «από μόνο του». Το διαδίκτυο εργαλείο είναι, εργαλείο όμως που όπως όλα τα εργαλεία σε μια ταξική κοινωνία ελέγχεται και αξιοποιείται πρώτα και κύρια από την άρχουσα τάξη.
    Ναι, λόγω της μορφής και της μη-δομής του ΑΦΗΝΕΙ ΠΙΟ ΠΟΛΛΑ ΠΕΡΙΘΩΡΙΑ σε σχέση με άλλα μέσα για την προβολή και της κάθε αντισυστημικής άποψης. Αρκετά πιο πολλά περιθώρια θα έλεγα μάλιστα. Και αυτά πρέπει να χρησιμοποιηθούν στο έπακρο.

    Αλλά αν νομίζετε πως ο καπιταλισμός «χάνει γενικώς τη μπάλα» μέσα στο διαδίκτυο και ότι παίζετε πλέον «εντός έδρας», τότε εγώ φίλε αυτό το λέω ιδεοληψία. Και γενικώς στον «αριστερό» (sic) χώρο, ειδικά στη νεολαία, ΑΥΤΗ η ιδεοληψία είναι κυρίαρχη.

  9. plagal Says:

    Αθλιε, με το «Όλη η εξουσία στα διαδικτυακά σοβιέτ!» συνεχιζεις να κανεις ακριβως το ιδιο λαθος με πριν: συνεχιζεις να αντιλαμβανεσαι το δικτυο σαν κατι περα και εξω απο τον «πραγματικο» κοσμο (οποτε σοβιετ υπαρχουν «διαδικτυακα» και «πραγματικα» με τα πρωτα προφανως να ειναι μια γελοια ιδεα). Και στο δευτερο σου σχολιο στην τελευταια σου παραγραφο αντιφασκεις με αυτο και λες πολυ σωστα ακριβως οτι δεν μπορει να νοειται το δικτυο σαν ενας ξεχωριστος χωρος που ειναι «η δικη μας εδρα».

    Επισης, δεν ειναι οτι ο γενικα-και-αοριστα-καπιταλισμος χανει τη μπαλα στο δικτυο. Ενας συγκεκριμενου τυπου καπιταλισμος, εκεινος της αυστηρης ιεραρχικης φορντικης δομης και των «παραδοσιακων αξιων» ειναι που εχει αρχισει να χανει τη μπαλα απο τη δεκαετια του 60 ακομα. Και τη θεση του παιρνει ο μπλερικος καπιταλισμος, ο φιλελευθερος, πολυπολιτισμικος, ανετος, ανεκτικος και κουλ. Ο «Βαρβιτσιωτης» δινει τη θεση του στον «Χατζηδακη». Ο πρωτος βρισκεται πραγματικα χαμενος στο δικτυο. Ο δευτερος ειναι στο σπιτι του.

    Οποτε απλα, με το δικτυο και οσα το δικτυο συμβολιζει και φερνει, γιατι δεν ειναι μονο το δικτυο, οι παραδοσιακες δομες εξουσιας μεταλασσονται σε νεες. Ε, το ζητουμενο ειναι να προσαρμοστουν καταλληλα και οι αντιστασεις.

  10. κρυστάλλης Says:

    Μία διευκρίνιση ως προς ένα ερώτημα που τέθηκε παραπάνω: η Κορέα έχει προεδρικό σύστημα. Συνεπώς κουμάντο κάνει ο Πρόεδρος και σ’αυτόν προσέφεραν την παραίτησή τους οι Υπουργοί. Ο συγκεκριμένος Πρόεδρος, Ι Μιουνγκ-μπακ, εξελέγη τον προηγούμενο Δεκέμβριο με περίπου 60%, τη στιγμή που ο δεύτερος υποψήφιος πήρε 23%. Έκτοτε η δημοτικότητά του έχει υποστεί καθίζηση, αφενός γιατί νόμισε ότι μπορούσε να διοικήσει τη χώρα όπως τη Hyundai, σε της οποίας υπήρξε διευθύνων σύμβουλος, και αφετέρου για λόγους που άπτονται της ψυχοσύνθεσης των κορεατών και της ιστορίας της χώρας που δεν μπορούν να αναλυθούν εδώ εν συντομία.

  11. Elikas Says:

    Μήπως να αντιμετωπίζαμε την εποχή της διαδικτυακής επικοινωνίας με μία λίγο πιο σύγχρονη προσέγγιση και όχι με όρους και ιδεοληψίες που ανήκουν στο πρώτο μισό του περασμένου αιώνα;

    Δεν γίνεται να μιλάμε για άρχουσα τάξη που αξιοποιεί το διαδίκτυο λες και ζούμε στη δεκαετία του ’50 (όπου μόνο μια χούφτα βιομήχανοι είχαν δικό τους αυτοκίνητο). Εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες (αλλά και αλλοδαποί) χρησιμοποιούν καθημερινά το μέσο, και – ιδίως όσον αφορά τα blogs – μία προλετάρια ψιλικατζού έχει τις ίδιες ευκαιρίες να προβάλλει τις απόψεις της με έναν πρώην υπουργό ή έναν γόνο εφοπλιστικής οικογένειας. Το αν οι απόψεις αυτές είναι δημοφιλείς, επαναστατικές, αριστερές ή κονφορμιστικές, ποικίλλει ανάλογα με την περίπτωση.

    Επιπλέον, ποιός είπε ότι οι συλλογικότητες χτίζονται μόνο εκτός διαδικτύου; Στις διάφορες συνελεύσεις τοπικών οργανώσεων και άλλων κομματικών οργάνων ή αυτόνομων ομάδων συνήθως παρίστανται ελάχιστοι ομοϊδεάτες, ενώ ο χρόνος δε φτάνει ποτέ για να εκφράσουν όλοι τις απόψεις τους. Σε ένα δημοφιλές μπλογκ ή φόρουμ, εκατοντάδες (ή ακόμα και χιλιάδες) ενημερώνονται για τον διάλογο, όλοι έχουν τη δυνατότητα να συμμετάσχουν και πολλές και διαφορετικές απόψεις ακούγονται. Με επιχειρήματα κι όχι μόνο με δανεικά τσιτάτα. Αυτοί που συμφωνούν μεταξύ τους καταλήγουν να συσπειρωθούν, και συχνά να γνωριστούν από κοντά για να προχωρήσουν παραπέρα. Το αν τα λόγια μετατρέπονται σε δράση, κάτω από ποιά σημαία και με τι αποτελέσματα, αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Πάντως, το μόνο σίγουρο είναι ότι κανείς δεν θα ήξερε για τον Ασωπό και τη Λευκίμμη αν δεν υπήρχε το ίντερνετ και περιμέναμε από τα παραδοσιακά μέσα να προβάλλουν τις ανακοινώσεις επιτροπών αγώνα, κλπ.

    Ας μην υποτιμούμε ό,τι δεν καταννοούμε, κι ας μην ελπίζουμε ότι θα καταφέρουμε να εκμεταλλευτούμε για κάποιο μικροκομματικό όφελος μία δυναμική που γιγαντώνεται παγκοσμίως. Μπορεί το μέσο να μην είναι πανάκεια και η επανάσταση να μην ξεκινήσει από τα πληκτρολόγια, αυτό δε σημαίνει όμως ότι έχουμε απλά να κάνουμε με άλλο ένα εργαλείο ταξικής πάλης (όπως η ντουντούκα και το πλακάτ π.χ.)

  12. GREEK RIDER Says:

    Για την ιστορία, μόνο, να πω ότι στην Ν.Κορέα κυβερνούσε ο στρατηγός Πάρκ ένας δικτάτορας που είχε μοναδικό στόχο (με την καθοδήγηση των ΗΠΑ) την οικονομική ανάπτυξη. Οι συνθήκες που επικρατούσαν εκείνα τα χρόνια για τους εργαζομένους ήταν απίστευτα σκληρές . Τελικά ο Πάρκ παραιτήθηκε σχεδόν από μόνος του περίπου στα μέσα του 1980.

    Συνεπώς:
    1) Οι πολίτες της Νοτίου Κορέας θεωρώ ότι έκαναν μεγάλη πρόοδο και έχουν ακόμη τις σκοτεινές μνήμες του παρελθόντος. Γι’ αυτό αγωνίζονται.

    2) Η οικονομική πρόοδος ,όπως έδειξαν τα χρόνια του στρατηγού Πάρκ, δεν φέρνει την ευτυχία και την ευημερία. Αλλά αυτό είναι πλέον γνωστό…

  13. tsimitakis Says:

    Ενα γρήγορο σχόλιο. Nομίζω πως είσαι γενικά υπεραισιόδοξος.

    Στο διαδίκτυο μεταφέρονται όπως όλα δείχνουν οι καπιταλιστικές αντιφάσεις και μια νέου τύπου ιεραρχία αναδύεται σιγά-σιγά. Μην ξεχνάμε ότι το παιχνίδι σε μεγάλο βαθμό στήνεται και εδώ από το νέο πολυεθνικό κεφάλαιο των εταιριών πληροφορικής. Οι αποθήκες προϊόντων γίνονται brand names και παραγωγικά δίκτυα με τεράστια δύναμη και οι μάζες παρασύρονται σε ιδεοληψίες και στερεότυπα που απέχουν από την κριτική αμφισβήτηση, την ταξική συνείδηση και την ριζοσπαστικοποίηση τους που θα οδηγούσε σε αμφισβήτηση του συστήματος. Προφανώς αλλάζουν οι όροι και προφανώς η πρώτη εκείνη απόπειρα ελέγχου του διαδικτύου που οδήγησε στην οικονομική κατάρρευση των .com άφησε τα περιθώρια να μιλάμε σήμερα για πιο κοινωνικές μορφές οργάνωσης. Ομως όλα δείχνουν ότι μια νέα επίθεση του κεφαλαίου και των ελεγκτικών μηχανισμών επίκειται μέσα στα επόμενα δυο χρόνια με στόχο ξανά τον έλεγχο του και την υποταγή των μαζών στα οικονομικά τους σχέδια. Το εν πολλοίς αδιαμόρφωτο ακόμα νέο κοινωνικό πεδίο του διαδικτύου (που συμφωνώ ότι είναι απλώς άλλη μια έκφραση του πραγματικού και δεν πρέπει να διαχωρίζουμε τα δυο) είναι προνομιακό πεδίο πάλης, ακριβώς επειδή δεν έχουν ολοκληρωθεί ακόμα οι νέες οικονομικές και κοινωνικές σχέσεις εντός του αλλά και επειδή κανείς δεν ξέρει ακόμα πως ακριβώς να φτάσει σε αυτή την ολοκλήρωση. Μόλις βρώ χρόνο θα επανέλθω. Συγχαρητήρια πάντως για το πόστ

  14. inlovewithlife Says:

    @a8lios
    Και στα δυο σου ποστ πάνω κάτω συμφωνώ. Θα ήθελα όμως να αναλογιστούμε πως και γιατί ένα τέτοιο φαινόμενο όπως η κοινωνία της πληροφορίας γεννήθηκε (έστω και περιπετειωδώς) μέσα σε καθεστώς καπιταλισμού. Να διερευνήσουμε δηλαδή πως ο καπιταλισμός με στρεβλό βέβαια τρόπο έχει περισσότερη σχέση με την ελευθερία (στρεβλό γιατί η ελευθερία νοείται μόνο ως συλλογική και ποτέ ως ατομική – δε μπορεί να είμαι πιο ελεύθερος εγώ και ανελεύθερος ο δίπλα μου) που κατέστησε δυνατό ένα τέτοιο φαινόμενο, περισσότερη σχέση από τον κρατισμό και τις χρεωκοπημένες αξίες του. Αυτό ως τροφή για σκέψη με πολλούς βέβαια αποδέκτες (μεταξύ αυτών και εμένα).

    @πλαγκάλ
    Η θέση ότι ψηφιακός και απτός κόσμος είναι αδιαχώριστοι ως προς τους κοινωνικούς αγώνες για την ελευθερία είναι απολύτως σωστή και βασική αφετηρία για το πως πρέπει να σκεφτόμαστε για το φαινόμενο. Δε νομίζω όμως ότι ο άθλιος τα διασπά.

    @κρυστάλλης
    Ευχαριστούμε φίλε. Γενικώς λίγοι ξέρουν τι γίνεται σε αυτή τη χώρα ή για το παρελθόν της. Έχει γενικώς πάντως κινήματα για χώρα της Ασίας (Απεταξαν μάλλον τα διδάγματα του Κομφούκιου παραπάνω από τους άλλους).

    @Νεφέλικας
    Μια χαρά τα λες. Έτσι ακριβώς είναι. Άλλο η ντουντούκα και το πλακάτ και άλλο το διαδίκτυο. Και όσοι (προφανώς λίγοι από τους δογματικούς) κατάλαβαν, κατάλαβαν.

    @Greek Rider
    Προφανώς το παρελθόν τους έχει σχέση με το πως αντιδρούν σε αποικιοκρατικές κινήσεις των ΗΠΑ. Ευχαριστούμε για την πληροφορία.

    @τσιμιτάκης
    Ευχαριστώ πολύ φίλε μου. Μία μικρή συμπλήρωση σε αυτά που γράφεις. Οι «επιθέσεις», η επίδραση θα έλεγα εγώ, του συστήματος δεν γίνονται σε κύματα αλλά είναι διαρκείς και αλλάζουν τη φύση του διαδικτύου στο μέτρο που δεν μπορούν εύκολα να επιζούν νησίδες ελευθερίας μέσα σε συνθήκες καπιταλισμού. Έγω πάντως είμαι από τη φύση μου υπεραισιόδοξος.

  15. a8lios Says:

    Plagal, πας να με τρελάνεις?
    ΕΓΩ διαχωρίζω σε ψηφιακό και πραγματικό?
    Εσύ και άλλοι πολλοί δεν είπατε και σε αυτό το ποστ για το «ριζικά νέο», που φέρνει το διαδίκτυο?
    Το «όλη η εξουσία στα διαδικτυακά σοβιέτ» είναι ειρωνικό προς τις απόψεις τις δικιές σου, dummy!

    Λες
    «Επισης, δεν ειναι οτι ο γενικα-και-αοριστα-καπιταλισμος χανει τη μπαλα στο δικτυο. Ενας συγκεκριμενου τυπου καπιταλισμος, εκεινος της αυστηρης ιεραρχικης φορντικης δομης και των “παραδοσιακων αξιων” ειναι που εχει αρχισει να χανει τη μπαλα απο τη δεκαετια του 60 ακομα. Και τη θεση του παιρνει ο μπλερικος καπιταλισμος, ο φιλελευθερος, πολυπολιτισμικος, ανετος, ανεκτικος και κουλ. Ο “Βαρβιτσιωτης” δινει τη θεση του στον “Χατζηδακη”. Ο πρωτος βρισκεται πραγματικα χαμενος στο δικτυο. Ο δευτερος ειναι στο σπιτι του.»

    Ωραία.
    Αλλά ο καπιταλισμός σήμερα ΕΙΝΑΙ ο καπιταλισμός του Χατζηδάκη.
    Τουλάχιστον στις προηγμένες καπιταλιστικές χώρες.
    Ο καπιταλισμός και σήμερα, όμως και πάντα, εκσυγχρονίζεται.
    Κι αν κάποιοι μένουν πίσω, τους πετάει.
    Και αυτό τί, είναι τίποτα καινούργιο?

    Εγώ λοιπόν γι αυτόν το καπιταλισμό μιλάω. Που με τα πήγαινε-έλα του προσπαθεί να προσαρμόζεται στις όλο διωγκούμενες αντιθέσεις που δημιουργεί.
    Και αυτός ο καπιταλισμός έχει σαν γήπεδό του και το ιντερνετ, μέσα στο οποίο παίζουμε μπάλα κι εμείς.
    Μπορεί να μην του έχει βάλει ακόμα όλα τα χαρακτηριστικά που έχει βάλει σε άλλα μέσα,
    μπορεί και από τη φύση του ιντερνετ αυτό να μην είναι και εφικτό 100%,
    αλλά αυτό δεν αλλάζει πως όσο είναι από πάνω οι καπιταλιστές είναι γηπεδό ΤΟΥ.
    Κλεμμένο βέβαια, όπως και όλα τα άλλα…

    @Ελικας
    Ε ναι, έχεις ένα δίκιο, αλλά δεν έχω όρεξη να αναπτύσσω τόσο αναλυτικά ποια το πώς εκφράζεται το κάθετι με την ειδική του μορφή σήμερα.

    Λες:
    «Επιπλέον, ποιός είπε ότι οι συλλογικότητες χτίζονται μόνο εκτός διαδικτύου; Στις διάφορες συνελεύσεις τοπικών οργανώσεων και άλλων κομματικών οργάνων ή αυτόνομων ομάδων συνήθως παρίστανται ελάχιστοι ομοϊδεάτες, ενώ ο χρόνος δε φτάνει ποτέ για να εκφράσουν όλοι τις απόψεις τους. Σε ένα δημοφιλές μπλογκ ή φόρουμ, εκατοντάδες (ή ακόμα και χιλιάδες) ενημερώνονται για τον διάλογο, όλοι έχουν τη δυνατότητα να συμμετάσχουν και πολλές και διαφορετικές απόψεις ακούγονται. Με επιχειρήματα κι όχι μόνο με δανεικά τσιτάτα. Αυτοί που συμφωνούν μεταξύ τους καταλήγουν να συσπειρωθούν, και συχνά να γνωριστούν από κοντά για να προχωρήσουν παραπέρα. Το αν τα λόγια μετατρέπονται σε δράση, κάτω από ποιά σημαία και με τι αποτελέσματα, αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Πάντως, το μόνο σίγουρο είναι ότι κανείς δεν θα ήξερε για τον Ασωπό και τη Λευκίμμη αν δεν υπήρχε το ίντερνετ και περιμέναμε από τα παραδοσιακά μέσα να προβάλλουν τις ανακοινώσεις επιτροπών αγώνα, κλπ.»

    Πού χτίζονται λοιπόν οι συλλογικότητες?
    Να ένα καλό, θεμελιακό νομίζω κιόλας, ερώτημα!

    Οι μορφή τους σήμερα αλλάζει, αυτό λέω εγώ.
    Έλεγε κάποτε στους χρόνους που αναφέρεις Έλικα ο Λένιν πως «η εφημερίδα μπορεί να γίνει το θεμέλιο για να χτιστεί γύρω της μια επαναστατική οργάνωση» (κάπως έτσι τέσπα, δε τα πάω πολύ καλά στα τσιτάτα 😆 ).
    Ναι, ΑΥΤΟ μπορεί σήμερα κάλλιστα να εκφραστεί διαφορετικά.
    Μπορεί με ένα συλλογικό μπλογκ,
    μπορεί με έναν χώρο τύπου ιντυμίντια, και ποιος ξέρει τί άλλο.

    Αλλά η οργάνωση, η συλλογικότητα, η ανταλλαγή και σύγκρουση απόψεων που να καταλήγει σε συνειδητή κοινή δράση, αυτή δε μπορεί παρά να προκύψει με τον «παραδοσιακό» τρόπο.

    Τί να σας πώ ρε παιδιά, έτσι το βλέπω εγώ τουλάχιστον.

    Κάτι τέτοιο δε δείχνει και η -αρνητική- εμπειρία της μη-εξέλιξης του Ιντυμίντια ρε συ Ινλάβ?

    @Τσιμιτάκης
    Μάλλον συμφωνούμε…

  16. Elikas Says:

    Γενικά, νομίζω ότι όλοι συμφωνούμε – παρά τις επιμέρους διαφορετικές οπτικές μας.

    Το ερώτημα όμως είναι αν θα προλάβει η όποια αντισυστημική δυναμική αναπτύσσεται (και) μέσω του διαδικτύου να επιδράσει καταλυτικά και μαζικά στην κοινωνία ή θα μας πάρουν φαλάγγι τα corporate media και όλο τους το σόι. Στην αρχή αιφνιδιάστηκαν, τώρα όμως επιστρατεύουν όλα τους τα μέσα για να δαμάσουν το άναρχο κι επικίνδυνο διαδίκτυο.

    Το μεγάλο στοίχημα λοιπόν είναι να μην καταλήξουν οι διάφορες μορφές κινητοποίησης και συλλογικότητας να αφορούν μια χούφτα «γραφικούς» που ονειρεύονται επαναστάσεις, ενώ όλοι οι υπόλοιποι θα αυτοφακελώνονται με χαρά στο όποιο facebook και θα ενημερώνονται για τις εξελίξεις της Eurovision.

    Κι αυτό είναι ένα στοίχημα που θα κερδίσουμε μόνο αν καταφέρουμε εγκαίρως να αλληλεπιδράσουμε με το σύνολο της κοινωνίας. Με ανοιχτό διάλογο, πρωτοποριακές δράσεις και προτάσεις ουσίας – και όχι με ιδεολογικές αγκυλώσεις και δυσκίνητες διαδικασίες του περασμένου αιώνα.

    Ο μόνος τρόπος να γίνει κάτι τέτοιο είναι να αναδυθούν ανεξάρτητα κέντρα μαζικής και αμφίδρομης επικοινωνίας, τα οποία θα ξεφεύγουν από τη νοοτροπία ενός (ομαδικού έστω) μπλογκ ή ενός κομματικού φερέφωνου, χωρίς ωστόσο να αναγκαστούν να ξεπουληθούν για να καταφέρουν να επιβιώσουν. Καλώς ή κακώς, τέτοιου τύπου εγχειρήματα απαιτούν άριστη γνώση καπιταλιστικών πρακτικών, όπως το καλό marketing…

  17. tsimitakis Says:

    ok Ellikas, όπως συνήθως πολύ καλά τα λές. Η μόνη παρατήρηση είναι πως αυτό το «οργανωθείτε σύντροφοι» θέλει προσοχή. Ο μόνος λόγος για τον οποίο οι επιμέρους ομάδες της αριστεράς (αλλά και της αυτονομίας) έχουν μια σχετική επιτυχία στα Νέα Μέσα είναι γιατί δεν μπήκαν με «γραμμή» αλλά με στοχευμένες ενέργειες που αν μη τι άλλο marketigwise ήταν σωστές και αποτελεσματικές (άλλωστε είπαμε το σημαντικότερο κεφάλαιο κάποιου στα δίκτυα ειναι το brand του 🙂 ). Για μένα το πρώτο και κύριο είναι το σπάσιμο της αυτοαναφορικότητας. Δεν γίνεται να ανακυκλώνουμε διαρκώς τις πληροφορίες των media ή να ασχολούμαστε μόνο με την εξέλιξη του μέσου. Πρέπει να φέρνουμε περισότερη πρωτότυπη οσμή και γεύση του κόσμου γύρω μας. Κι αν αυτό δεν γίνεται δημοσιογραφικώ τω τρόπω, ας γίνεται με την μορφή του ημερολογίου, του χρονογραφήματος, του αφηγήματος κοκ. Το δεύτερο ειναι βαθύτερη σύνδεση με το κίνημα του open. Και το τρίτο είναι η απόπειρα επιροής των ομάδων με τις οποίες έχουμε επαφή (αν και οση) ώστε να αξιοποιήσουν το μαγικό στιλό του υπολογιστή πιο δημιουργικά με στόχο την επιροή (αυτό με το στιλό το γράφω συνέχεια – μου αρέσει για κάποιο λόγο 🙂 ).

  18. tsimitakis Says:

    Oneiros, Talos, Lazopolis where are you? Αυτή η συζήτηση χρειάζεται κι εσάς νομίζω. Λέγαμε με τον Oneiros προ λίγων μηνών οτι ίσως θα είχε νόημα η σύγκληση μιας συνάντησης «Αριστερών» και «αντεξουσιαστών» bloggers ή κάτι τέτοιο. Προς θεού μακριά απο εμάς τα ΠΑΣΟΚοχάλια που συναντιούνται και βγαίνουν όλοι μαζί συντονισμένα μετά και σπάνε τα μούτρα τους, αλλά μήπως για «φιλολογικούς» έστω λόγους, θα είχε νόημα; Τι πιστεύετε; «Στέκια» ουκ ολίγα πάντως…

  19. Greek Rider Says:

    Όπως ο καπιταλισμός κινδυνεύει εκ των έσω από τους κερδοσκόπους του πετρελαίου και των τροφίμων έτσι κινδυνεύει και πάλι εκ των έσω από το διαδίκτυο και τα blogs.

    Από μόνος του ο καπιταλισμός θα αλλάξει ραγδαία τα επόμενα 20-30 χρόνια.

    Αυτή η εσωτερική διαδικασία αλλαγής αποτελεί μοναδική ευκαιρία για αντισυστημικές παρεμβάσεις. Είναι η πρώτη φορά που υπάρχει πολύς χώρος για τέτοιες δυναμικές κινήσεις. Κινήσεις που έχει ανάγκη ο πραγματικός κόσμος και οι συνθήκες ζωής.

    Είναι πρώτη φορά που η μεγαλύτερη και πιο ισχυρή κολόνα του καπιταλισμού, η ανάπτυξη, δέχεται τόση κριτική και δημιουργεί από μόνη της τόσα προβλήματα (περιβάλλον).

    Τα blogs λειτουργούν συστημικά στην διαδικασία αλλαγής αλλά και αντισυστημικά όταν γίνονται αποτελεσματικά εργαλεία από τα κινήματα. Σε αυτά δίνουν ευκαιρίες που πριν φάνταζαν άπιαστο όνειρο. Δεν πρέπει όμως να γίνονται άλλοθι της φυσικής παρουσίας και φωνής. Τα blogs πρέπει να τονίζουν την υπαρκτή φωνή και όχι μόνο να αναπληρώνουν την έλλειψή της (π.χ. λόγω ατομισμού και ιδιώτευσης).

    Οι ρυθμίσεις για τα blogs θυμίζει τις προσπάθειες των πετρελαιάδων για παράταση ζωής.

    Όταν γίνεται τόση meta-συζήτηση για τα blogs αποδεικνύεται η αντισυστημική τους δυνατότητα.

  20. inlovewithlife Says:

    Διαφωνώ με τον Νεφέλικα στο τελευταίο σχόλιο.

    Όσο περισσότερη ελευθερία υπάρχει, τόσο λιγότερο χρειάζεται να φοβόμαστε. Ο άνθρωπος δεν είναι κατσαρίδα. Ευδοκιμεί σε ελευθερία – εκφράζεται, δημιουργεί, κοινωνικοποιείται, συνειδητοποιεί. Για αυτό που πρέπει να παλέψουμε είναι όχι να πούμε στον κόσμο να μην βλέπει Eurovision αλλά για περισσότερη ελευθερία. Οι καιροί που λέγαμε «κάνε αυτό και εκείνο» έχουν περάσει ανεπιστρεπτί ευτυχώς και ο κόσμος ξερεί καλύτερα από εμάς τι θέλει να κάνει.

    Για μία συνάντηση μπλόγκερς δε θα έλεγα όχι, ακόμη και να γινόταν για πλάκα, το καλύτερο όμως θα ήταν να είχε κάποια στόχευση και τέτοια δυσκολεύομαι να βρω τουλάχιστον στο μακροχρόνιο.

  21. Elikas Says:

    inlovewithlife,

    δεν προτείνω να στερήσουμε (πώς θα μπορούσαμε άλλωστε; ) την ελευθερία κανενός. Απλά, αν ένας μέσος «προοδευτικός» αναγνώστης έχει να διαλέξει ανάμεσα σε ένα ζουμερό άρθρο για την Καλομοίρα κι ένα ξύλινο μανιφέστο για το «κοινωνικό προτσές», θα διαλέξει το πρώτο και καλά θα κάνει. Είναι σημαντικό με ποιούς όρους θέλουμε να προσεγγίσουμε τον κόσμο και όχι μόνο πόσο «καθαρή» είναι η ιδεολογική μας ταυτότητα (όποιους κι αν συμπεριλαμβάνει αυτή η χρήση πρώτου πληθυντικού).

    Αυτό δε σημαίνει βέβαια ότι πρέπει να γίνουμε διαδικτυακοί Ευαγγελάτοι για να «πουλάμε» πιο εύκολα…

  22. a8lios Says:

    «Για μένα το πρώτο και κύριο είναι το σπάσιμο της αυτοαναφορικότητας. Δεν γίνεται να ανακυκλώνουμε διαρκώς τις πληροφορίες των media ή να ασχολούμαστε μόνο με την εξέλιξη του μέσου. Πρέπει να φέρνουμε περισότερη πρωτότυπη οσμή και γεύση του κόσμου γύρω μας. Κι αν αυτό δεν γίνεται δημοσιογραφικώ τω τρόπω, ας γίνεται με την μορφή του ημερολογίου, του χρονογραφήματος, του αφηγήματος κοκ. Το δεύτερο ειναι βαθύτερη σύνδεση με το κίνημα του open. Και το τρίτο είναι η απόπειρα επιροής των ομάδων με τις οποίες έχουμε επαφή (αν και οση) ώστε να αξιοποιήσουν το μαγικό στιλό του υπολογιστή πιο δημιουργικά με στόχο την επιροή»

    Συμφωνώ 100% (κι ας μην το εφαρμόζω ούτε 50% 😦 ).
    Για τη συνάντηση που λέτε δε, δε θα με χάλαγε κι εμένα να περάσω μια βόλτα, αλλά να πάω Αθήνα για αυτόν το λόγο και μόνο, δε νομίζω.

    Με τον GrRider κάναμε την αρχή για το Ηράκλειο έτσι κι αλλιώς 😀

    Πάντως αν είναι κανεις σας από βόρεια Ελλάδα ειδικά, σας καλώ αν θέτε εκεί που θα βρεθούμε οι «red bloggers» (sic) το Σάββατο 5/7, στις 19:00, στο Διήμερο της ΚΝΕ στις Πρέσπες.
    Μεταξύ σοβαρού κι αστείου θα συζητήσουμε και τέτοια πράγματα, φαντάζομαι…

  23. inlovewithlife Says:

    Νεφέλικα διαφωνώ τελεία και παύλα. Μέσα από την ελευθερία ακόμη και κάποιος «χαμηλού επιπέδου» (αλήθεια ποιος το καθορίζει) γίνεται υψηλού. Εκεί δηλαδή που διαφωνούμε είναι στο πως προσεγγίζουμε την ελευθερία και τα αποτελέσματά της στις κοινωνίες, όχι στο σημερινό «επίπεδο» των κοινωνιών, που δεν μας ικανοποιεί ούτε εμάς ούτε κανέναν άλλο.

  24. Elikas Says:

    Μα δε διαφωνώ πουθενά όσον αφορά την ελευθερία έκφρασης inlove. Ούτε με την ελευθερία επιλογής.

    Το πρόβλημα όμως είναι ότι – με εξαίρεση το διαδίκτυο και τις αφισοκολλήσεις – η δημόσια πληροφορία είναι καθολικά ελεγχόμενη από την εξουσία. Όταν η πλειοψηφία του κόσμου ενημερώνεται και σχηματίζει άποψη από την τηλεόραση, δεν αρκεί να αντιδράσει κάποιος στήνοντας ένα blog που θα λέει «ξέρετε, τα πράγματα μπορεί να είναι διαφορετικά». Ούτε να στηθεί ένα φόρουμ «καθαρόαιμων» αντιεξουσιαστών, που επιτίθενται με λύσσα ο ένας στον άλλο για ψύλλου πήδημα. Αυτό δεν είναι αντιπληροφόρηση, είναι σκέτη αυτοκτονία.

    Όσο το μέσο του διαδικτύου παραμένει ελεύθερο, καλό θα ήταν να εκμεταλλευτούμε την αυξανόμενη επιρροή του στην κοινωνία για να δημοσιοποιήσουμε απόψεις που ποτέ δεν θα ακουστούν από ένα δελτίο ειδήσεων. Μαζικά. Για να το κάνουμε αυτό αποτελεσματικά, θα πρέπει να ξεπεράσουμε τη νοοτροπία του «πιστοποιητικού επαναστατικών φρονημάτων» και τον ξύλινο λόγο που συχνά χαρακτηρίζει τον αριστερό και τον αναρχικό χώρο. Το ίδιο ισχύει φυσικά και για τις διάφορες μορφές κομματικής πειθαρχίας. Ελευθερία και πολυφωνία σε μεγάλη κλίμακα φίλε, που θα απευθύνεται σε ευρύ κοινό.

    Φαντάσου ένα συνδυασμό oikologio.gr (στη δομή) και web TV (στη μορφή), με περιεχόμενο παραπλήσιο ιδεολογικά με τα κεντρικά άρθρα του indymedia και επισκεψιμότητα επιπέδου in.gr. Ατομικά, είναι αδύνατο να γίνει. Συλλογικά και οργανωμένα όμως, είναι εφικτό. Δύσκολο, αλλά εφικτό. Και θα πονέσει το σύστημα όσο τίποτα άλλο…

  25. Υπόθεση Minerva « IN LOVE WITH LIFE Says:

    […] κεντρική πολιτική σκηνή. Ενδεικτικά, ας θυμηθούμε τις τεράστιες διαδηλώσεις του περασμένου Απρίλη – Μάη στη χώρα ενάντια στη Συμφωνία Ελεύθερου Εμπορίου με […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: