Η ΑΕΠΙ και το Ποιόν της

by

αεπι

Η ΑΕΠΙ αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα του πως λειτουργεί το σημερινό άκρως αντικοινωνικό σύστημα πνευματικής ιδιοκτησίας. Δε θα αναφερθώ στα πολυτελή αυτοκίνητα που παρκάρουν στα γραφεία της την ώρα που η συντριπτική πλειοψηφία των καλλιτεχνών πεινάει, όπως δε θα αναφερθώ και στις δικαστικές της διαμάχες με τους συνδικαλιστικούς φορείς των καλλιτεχνών για βαριά ποινικά αδικήματα. Ούτε στην ομοιότητα, τόσο στις πρακτικές όσο και στην προπαγάνδα, που έχουν πλέον μαζί της όλοι οι οργανισμοί συλλογικής διαχείρισης και ο κρατικός ΟΠΙ, ούτε τελικά στον κοινωνικό ρόλο που παίζει όλος αυτός ο συρφετός δικηγόρων, καθηγητάδων, άεργων εκατομμυριούχων κτλ και στην κοινωνική ζημία που κάνει στο όνομα της προστασίας κάποιου αφηρημένου «δημιουργού». Θα διηγηθώ μόνο μία ιστορία :

Φίλος μου από τα παιδικά χρόνια σουβλατζής στο επάγγελμα παίζει αμέριμνος το μπουζούκι του στο μαγαζί. Είναι δεξιοτέχνης στο μπουζούκι αλλά, όπως λέει, δεν το «πουλάει», δηλαδή δεν παίζει ποτέ για τα λεφτά, γιατί είναι η ζωή του και στις δύσκολες στιγμές είναι το μόνο του αποκούμπι (αν και θα μπορούσε να κλείσει το σουβλατζίδικο και να ζει πολύ άνετα).

Υπάλληλος της ΑΕΠΙ, από τα γνωστά αυτά άτομα, που δικαιολογούν το μισθό τους γυρνώντας για χαράτσι στα διάφορα μαγαζιά, μπαίνει μέσα στο σουβλατζίδικο με ύφος, στρογγυλοκάθεται, βγάζει ένα μπλοκάκι, λέει στο φίλο μου «ΠΑΙΖΕΙΣ ΜΟΥΣΙΚΗ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙΣ» και αρχίζει να γράφει την απόδειξη.

Τα μάτια του φίλου μου γυρνάνε ανάποδα, το μπουζούκι μετατρέπεται σε ρόπαλο αλλά μετά το ξανασκέφτεται και διώχνει τον τύπο απλώς με κλωτσιές.

ΗΘΙΚΟ ΔΙΔΑΓΜΑ : Τα πάντα στον καπιταλισμό πρέπει τελικά να πληρώνονται, για να τα κονομάει κάποιος. Τίποτα δεν πρέπει να απομείνει τζάμπα, δηλαδή χωρίς να αποδίδει (σε κάποιους) κέρδος. Οι δικηγόροι, καθηγητάδες πανεπιστημίου και συναφείς του θεωρητικού λόγου, που δικαιολογεί τέτοια συστήματα, δεν έχουν καμία διαφορά από τον αστυνομικό ή τον υπάλληλο της παραπάνω περίπτωσης, αντίθετα είναι οι ηθικοί αυτουργοί της κοινωνικής ζημιάς, που γίνεται.

ΥΓ. Να διευκρινιστεί ότι το πέρα για πέρα αληθινό αυτό παράδειγμα είναι ακραίο και σίγουρα δεν επιβάλλεται με τη σημερινή νομοθεσία (πολύ πιθανό στο μέλλον να επιβάλλεται, αν βρεθούν επαρκείς τρόποι επιβολής), δίνεται όμως για να φανεί γλαφυρά τι κάνει η πνευματική ιδιοκτησία στην πράξη.

Advertisements

7 Σχόλια to “Η ΑΕΠΙ και το Ποιόν της”

  1. Greek Rider Says:

    Η ουσία του ζητήματος αυτού του κεφαλαίου είναι ότι «..Τα πάντα στον καπιταλισμό πρέπει τελικά να πληρώνονται, για να τα κονομάει κάποιος…». Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η κατάληψη ελεύθερων χώρων, ελεύθερου λογισμικού κτλ, κτλ.

    Κατά τη γνώμη μου το παράδειγμα των κινήτρων δημιουργίας blogs ή της wikipedia δείχνει ότι τα ΚΙΝΗΤΡΑ του καπιταλισμού είναι ένα μεγάλο παραμύθι που ακόμη και εκεί που ισχύει θα μπορούσε να τελειώσει με την κατάλληλη παιδεία.

  2. comzeradd Says:

    είσαι σίγουρος; αν με το μπουζούκι του έπαιζε γνωστά κομμάτια η ιστορία θα μπορούσε να είναι αληθινή. (ναι έχουν φτάσει μέχρι εκεί)

  3. imwrong Says:

    να δώσω κι ένα οικονομικό στοιχείο: Ένα καφενείο 80 τμ, φερ’ ειπείν, το οποίο παίζει μουσική έστω από ραδιόφωνο, θα πληρώσει ετησίως στην ΑΕΠΙ όχι λιγότερα από 800-900 ευρώ. Σημαντικό: Αν δεν πληρώσει την ΑΕΠΙ, η άδεια λειτουργίας του καταστήματος όπως έχει εκδοθεί από τον οικείο δήμο, αίρεται.

  4. Dante80 Says:

    Ά ρε Μπάκατς, σε έφαγε η ΑΕΠΙ…έλεος με τους τυχάρπαστους!!

  5. Η ΑΕΠΙ και το Ποιόν της — ροη σταχυολόγων Says:

    […] πλήρες κείμενο σε αυτόν τον σύνδεσμο (0 votes, average: 0 out of 5)You need to be a registered member to rate this post.  Loading […]

  6. stelios Says:

    Ο καπιταλισμός τείνει να υπάγει όλη την ανθρώπινη δραστηριότητα στους νόμους της αγοράς. Και μέσω αυτής της υπαγωγής την ευτελίζει (την ανθρώπινη δραστηριότητα).
    Σκεφτόμουν τις προάλλες, ότι πριν από 100 χρόνια, ας πούμε, δεν υπήρχε σκάρτη μουσική – μπορεί και να κάνω λάθος. Από τη στιγμή που έγινε εμπόρευμα, η σαβούρα τείνει να πνίγει την αυθεντική καλλιτεχνική δημιουργία. Κατά τη γνώμη μου, δεν διαψεύδεται μόνο το ιδεολόγημα των κινήτρων που υποτίθεται ότι δίνει ο καπιταλισμός για δημιουργία, όπως λέει πιο πάνω ο Greek Rider, αλλά και το ιδεολόγημα ότι ο καπιταλιμός βελτιώνει την ποιότητα του προϊόντος λόγω του ανταγωνισμού. Αυτό που συμβαίνει είναι το αντίθετο, κυρίως σε ό,τι αφορά τα προϊόντα του πολιτισμού.

  7. dpdt1 Says:

    Πνευματικός τραμπουκισμός….

    http://aepi-gr.blogspot.com/2008/04/blog-post_9815.html

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: