Εξέγερση – Μία Πρώτη Αποτίμηση

by

autonomia operaia

Το Κράτος :

Κάθε δομή ή δίκτυο εξουσίας έχει τη μορφή του Ιανού. Η μία της όψη είναι πάντα λειτουργιστική, δηλαδή υπάρχει γιατί καλύπτει συγκεκριμένες ανάγκες των ανθρώπων και των κοινωνιών, ενώ η άλλη της όψη είναι πάντα κατασταλτική, καθώς υπάρχει για να διατηρεί την επιβολή της θέλησης ορισμένων κοινωνικών τάξεων πάνω σε άλλες. Η πρώτη όψη διατηρεί το status quo στη βάση της κοινωνικής συναίνεσης ενώ ή δεύτερη στη βάση του τρόμου.

Το νεότερο Ελληνικό κράτος ως δομή εξουσίας ήταν και είναι εξαιρετικά αδύναμο. Από καταβολής του ήταν έρμαιο των δικτύων εξουσίας των πρώην κοτζαμπάσηδων, φαναριωτών, του κλήρου και των λοιπών δοσίλογων της Τουρκοκρατίας. Η κατάσταση δεν άλλαξε ούτε μετά την κατοχή, όταν η επένδυση που είχαν κάνει οι διάφοροι δικτάτορες και μετά οι Γερμανοί στην καταστολή, διατηρήθηκε αυτούσια στην υποτίθεται απελευθερωμένη Ελλάδα και ενισχύθηκε με τη δικτατορία της 21ης Απρίλη. Αλλά και μετά, ενώ οι δυτικές «δημοκρατίες» είχαν ήδη προ πολλού εξορθολογίσει τις κρατικές τους δομές, ενισχύοντας την κοινωνική συναίνεση των λαών τους στο σύστημα με συγκεκριμένα ανταλλάγματα, η μεταπολιτευτική «Ελληνική Δημοκρατία» παρέμενε μία αδύναμη δομή εξουσίας ταυτόσημη της κομματοκρατίας.

Μπορεί να έχει επανειλημμένα προβλεφθεί και διαψευσθεί, ωστόσο είναι πλέον δεδομένο ότι η εξέγερση αυτού του Δεκέμβρη σημαίνει με παταγώδη τρόπο το τέλος της Μεταπολίτευσης. Το γεγονός της δολοφονίας ενός παιδιού από μπάτσο στα εξάρχεια, γεγονός με σαφή πολιτικά – «εμφυλιοπολεμικά» χαρακτηριστικά, έβγαλε όλες τις παθογένειες του συστήματος στην επιφάνεια. Ενός κράτους έρμαιου κομμάτων σταλινικού τύπου, που κινούνται με βάση την οικογενειοκρατία και διαρθρώνονται ως δίκτυα εξουσίας σε όλο το μήκος και το πλάτος της κοινωνίας. Ενός κράτους που, ως θεσμός εξουσίας, δεν καλύπτει ούτε στο ελάχιστο τις ανάγκες των ανθρώπων, για τις οποίες στα μάτια του μέσου πολίτη υποτίθεται ότι φτιάχτηκε, αλλά εξόφθαλμα και ανάγλυφα πια τις ανάγκες και τις επιθυμίες μίας επαρχειώτικης ελίτ, που είναι κάτι μεταξύ κεφαλαίου και κομματόσκυλων. Ενός κράτους πλήρως απονομιμοποιημένου στην κοινωνία. Ο κοτζαμπάσης/φαναριώτης/ρασοφόρος της Τουρκοκρατίας, ο δοσίλογος του ’40, ο χωροφύλακας του ’50 – ’60, ο εσατζής του ’67 – ’73 και τα αφεντικά τους είναι ακόμη εδώ με τη μορφή των κλικών εξουσίας που λέγονται κόμματα και των προνομιακών στρατών, που αυτά εκτρέφουν με τις δοσοληψίες του κοινωνικού πλούτου.

Η Εξέγερση :

Στην Ελλάδα του σήμερα έχει σπάσει λοιπόν η κοινωνική συναίνεση. Ενάντια όμως σε τι? Και τι βγαίνει όλες αυτές τις μέρες με την καβάτζα της κοινής γνώμης στο δρόμο? Και τι θέλει? Το βράδυ του Σαββάτου μετά τη δολοφονία και μετά από χρόνια συνεχούς καταστολής ο αναρχικός χώρος σε όλη την Ελλάδα βγαίνει στους δρόμους, αποφασισμένος να απαντήσει. Η απονομιμοποίηση έχει αρχίσει. Το μεσημέρι της Κυριακής με πορεία προς τη ΓΑΔΑ κατεβαίνουν όσοι στο κίνημα βρίσκονται ανά πάσα στιγμή υπ’ ατμόν (50.000). Το ίδιο συμβαίνει σε όλες τις άλλες μεγάλες πόλεις. Η βία που ακολουθεί σπάει ως ενα σημείο την κανονικότητα του συστήματος. Αυτό όμως που συμβαίνει τη Δευτέρα είναι τελείως ακανόνικο, χαρακτηριστικό μίας εξέγερσης μεγάλων κομματιών της κοινωνίας. Το πρωί οι μαθητές σε όλες τις μεγάλες και μικρές πόλεις της χώρας σπάνε τα αστυνομικά τμήματα της γειτονιάς τους. Το βράδυ μαζί με δεκάδες χιλιάδες ανθρώπων που κατεβαίνουν με πολιτικούς όρους κατεβαίνει και ένα πλήθος ανθρώπων από τα σπλάχνα της κοινωνίας με μόνο όρο την οργή χωρίς αύριο, ας το πούμε λούμπεν προλεταριάτο. Οι μέρες που ακολουθούν βάζουν την τρόχια της εξέγερσης σε πιο δημιουργικές ράγες. Καταλαμβάνονται μία σειρά δημόσιοι χώροι, γίνονται παντού λαϊκές συνελεύσεις και πορείες, καταλαμβάνονται ΜΜΕ, μπλοκάρεται σημαντικά η ροή του χρήματος και του εμπορεύματος, παράγεται λόγος και έργο που ξεφεύγει από το στενό πλαίσιο του αντιμπατσικού και αμφισβητεί γενικότερα το σύστημα. Φυσικά, όλες αυτές τις ημέρες γίνονται μαζικές εκδηλώσεις αλληλεγγύης σε εκατοντάδες χώρες στο εξωτερικό.

Επειδή γίνεται πολύς λόγος για αυτό το θέμα, μπορούμε να ισχυριστούμε ότι έχουμε εξέγερση? Όταν :

– Μεγάλα κοινωνικά κομμάτια εξεγείρονται και συγκρούονται (μαθητές, λούμπεν, πολιτικοί χώροι),
– Μπλοκάρεται σημαντικά η ροή του χρήματος και του εμπορεύματος,
– Διευρύνονται οι αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες,
– Ένα πλειοψηφικό κομμάτι της κοινωνίας συμπαρατάσσεται, έστω και σιωπηρά,
– Από τα θέματα και τις προοπτικές που μπαίνουν ξεπερνιούνται οι ιδεολογίες, οι πολιτικοί χώροι, οι άνθρωποι ως άτομα αλλά και η κοινωνία ολόκληρη,
– Υπάρχει απουσία μερικών αιτημάτων αλλά είναι διάχυτη μία ακόμη μη διαμορφωμένη ολιστική αμφισβήτηση του συστήματος.

Τότε, αντίθετα με ό,τι λέει η εκάστοτε άρχουσα τάξη ή ιντελιγκένσια οποιωνδήποτε αποχρώσεων, ε ναι, έχουμε εξέγερση.

Οι Οργανωμένοι Πολιτικοί Χώροι :

Η εξέγερση ξεπερνά όλους τους «αριστερούς» πολιτικούς χώρους, με την έννοια ότι στέκονται κατώτεροι των περιστάσεων (πλην του ΚΚΕ που στέκεται στο ύψος του ρόλου που του έχει απονείμει το σύστημα). Ξεπερνά όμως και την ίδια την κοινωνία, με την έννοια ότι αποκαλύπτει το αδιέξοδό της αλλά και την ανικανότητά της να το ξεπεράσει.

Στην εξέγερση ο α/α/α χώρος εισέρχεται, μην έχοντας μάθει να λειτουργεί σε ανοιχτές κοινωνικές διαδικασίες. Ωστόσο, από ένα σημείο και έπειτα ξεπερνά τον συνηθισμένο εαυτό του και ανοίγεται με τις λίγες δυνάμεις του στην κοινωνία, αρνούμενος να πάρει και αυτή τη φορά του ρόλο του περιθωρίου και του φετιχισμού της βίας που του έχει απονείμει το σύστημα. Η βία δημιουργεί χώρο και δίνει τη θέση της στη δημιουργία.

Αυτές οι μέρες μας έδειξαν πολλά (ίσως αυτονόητα για κάποιους). Ότι κράτος και κεφάλαιο είναι κοινωνικές σχέσεις και όχι πράγματα, η καταστροφή των οποίων περνά μέσα από το δημιουργικό μετασχηματισμό της κοινωνίας και όχι από την απλή καταστροφή υλικών πραγμάτων – συμβόλων τους. Ότι οι σχέσεις παραγωγής έχουν κεντρική θέση στην κοινωνία, η αλλαγή των οποίων είναι αυτή που πραγματικά αλλάζει τους συσχετισμούς. Ότι πρέπει να θέτουμε τα ζητήματα και να προσανατολίζουμε τους αγώνες μας ανάλογα με τις συγκεκριμένες κοινωνικές ανάγκες του τώρα και όχι με βάση τις αφαιρέσεις των θεωριών μας, μεταθέτοντας τα πάντα στο ποτέ. Ότι πρέπει να επιδιώκουμε τον κομμουνισμό της εξουσίας και των μέσων παραγωγής παράγοντας στο τώρα τις δομές του. Ότι δεν πρέπει να χαράσσουμε διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στο «εμάς» και την κοινωνία αλλά να λειτουργούμε μέσα σε αυτή. Ότι για όλα αυτά έχουμε πολλή δουλειά να κάνουμε.

Από Δώ και Πέρα Τι?

Η εξέγερση του Δεκέμβρη δεν τελειώνει, γιατί απλώς είναι μόνο η αρχή. Οι αναταράξεις στην αγορά εργασίας, που έχουν ήδη αρχίσει, τους επόμενους μήνες θα δημιουργήσουν ένα ακόμη πιο εκρηκτικό κοινωνικό μείγμα. Ταυτόχρονα, οι δονήσεις της εξέγερσης δημιουργούν αλυσιδωτές αντιδράσεις στην κοινωνία προκαλώντας σοβαρά εμπόδια στους οποιουσδήποτε διαχειριστές της εξουσίας, υπάρχοντες ή επίδοξους, να διατηρήσουν αναλλοίωτο το status quo. Η κοινωνική ανοχή και αντοχή έχει τελειώσει. Η αμφισβήτηση κάθε μορφής εξουσίας τώρα αρχίζει να γενικεύεται.

Από την άλλη τα κινήματα θα πρέπει να συγκροτήσουν εκείνες τις οργανωτικές δομές, που να μπορούν να «σηκώσουν» τον κόσμο που κατεβαίνει στους αγώνες. Δε γίνεται σήμερα μία ολόκληρη γενιά να πετάει πέτρες και μετά από 5 χρόνια να έχουν μείνει 10 άτομα στους κοινωνικούς αγώνες. Όπως και να αλλάξουν κατεύθυνση με βάση τα παραπάνω (φυσικά πάντα κατά την ταπεινή μου γνώμη).

Σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο ήδη εμφανίζονται δύο αντίρροπες τάσεις. Η εικόνα της μίας είναι το φαινόμενο «Βγενόπουλου». Σαφής είσοδος των προθέσεων του Κεφαλαίου στην κεντρική πολιτική σκηνή με σκοπό τον πλήρη εξορθολογισμό του εξουσιαστικού κράτους σε νεοφιλελεύθερη κατεύθυνση. Με την κατάντια του κοινωνικού ιστού και την αδυναμία άρθρωσης εναλλακτικών μορφών διαχείρισης των κοινωνιών θα λέγαμε ότι αυτή η τάση θα αποκτούσε και την κοινωνική συναίνεση για το ξήλωμα του κομματικού κράτους και των κοτζαμπάσηδων του 21ου αιώνα, προκειμένου να αφήσει ανενόχλητο το δίκτυο εξουσίας του κεφαλαίου να κάνει αυτό χωρίς εμπόδια ό,τι γουστάρει. Ωστόσο, η σημερινή συγκυρία συμπίπτει με μία άνευ προηγουμένου παγκόσμια κρίση του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού και μία παντελή εγχώρια κρίση της παραγωγικής διαδικασίας (κοινώς δεν παράγουμε τίποτα ως χώρα). Η δεύτερη λοιπόν και αντίρροπη τάση θα διαμορφώνεται στη βάση μίας πιο κλειστής οικονομίας με πιο έντονο κρατικό παρεμβατισμό, που θα αμφισβητεί τα θέσφατα της παγκόσμιας οικονομίας και ήδη συγκροτείται σε πολλές άλλες χώρες από δεξιές και αριστερές κυβερνήσεις.

Χρέος μας είναι να ανατρέπουμε τις οποιεσδήποτε πολιτικές διαχείρισης, ανατρέποντας και την ίδια την κεντρική πολιτική σκηνή. Και υπάρχει συγκεκριμένος δρόμος για αυτό. Η ανταγωνιστική διεκδίκηση των κέντρων αποφάσεων. Είτε στους χώρους δουλειάς, είτε στα κινήματα γειτονιάς, είτε σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο.

Advertisements

16 Σχόλια to “Εξέγερση – Μία Πρώτη Αποτίμηση”

  1. Γιώργος Μανουσάκης Says:

    Καλογραμμένο και σωστά διατυπωμένο κείμενο, διαφωνώ όμως με την κεντρική του φιλοσοφία, που απομονώνει στα όρια της ελλάδας την κοινωνική και πολιτική ανάλυση και προσπαθεί έτσι να εξηγήσει το φαινόμενο. Σίγουρα το ελληνικό κράτος δεν είναι δομημένο όπως τα δυτικά, όμως η κοινωνική αδικία είναι παντού ίδια. Το κεφάλαιο δεν κυβερνά μόνο την ελλάδα, αλλά όλη την ευρώπη, όλο τον κόσμο. Ο καπιταλισμός για να διατηρηθεί προκαλεί αδικία, φτώχεια, κρατικό αυταρχισμό, αστυνομοκρατία, στέρηση ατομικών ελευθεριών. Οι κυβερνήσεις της δυτ. ευρώπης καθοδηγούνται από τους χρηματοδότες τους, όπως ο Καραμανλής από το Λάτση και το Βαρδινογιάννη, όπως παλιότερα ο Σημίτης από τον Κόκαλη και το Λαμπράκη.

    Πάντως συμφωνώ με το επιμύθιο του κειμένου περί ανάγκης ανάληψης ατομικής και συλλογικήςδράσης από όλους μας σε κάθε χώρο.

  2. Baift Says:

    Χτές το βράδυ, πριν προσπαθήσω να κοιμηθώ, διαβάσα το παραπάνω κείμενο… Δεν με βοήθησε… και μετά το έριξα στο Μπουκόφσκι…

    Θα συνφωνήσω σε αυτό που αναφέρει το παραπάνω σχόλιο.
    Η δομή και η λειτουργία του ελληνικού κράτους σίγουρα είναι όπως την αναφέρεις, αλλά είναι ένα κράτος μέσα στην λίστα του παγκόσμιου χάρτη.

    Και εγώ αυτό που ελπίζω μετά από αυτή την εξέγερση να είμαστε περισσότεροι… Να μας φοβούνται… Να υπάρχει η σιγουριά ότι η καταστολή δεν μετράει και πρέπει να αρχίσουν να κοιτάνε τα αιτήματά μας, να δούνε τι μας φταίει… Κοινώς να αποτελέσει την βάση για την αλλάγη των πραγμάτων… Τέλος η «Μεταπολίτευση», ας αρχίσει η πραγματική ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ και ας μην την ζήσω εγώ, να την ζήσει τουλάχιστον το εγγόνι μου…..

  3. J.McManus Says:

    H MONH σωστή αποτίμηση είναι ότι δεν εσυνέβη ΟΥΔΕΜΙΑ «εξέγερση»….
    Ζήσε τον μύθο σου, αλλά άσε την Ιστορία να κρίνει καλύτερα!
    «Εξεγέρσεις» με Χριστουγεννιάτικα διαλείμματα και διακοπές ανάμεσα, υπάρχουν μόνο στην μικροαστική σας φαντασία…

  4. vasiliostsamis Says:

    Τον τελευταίο μήνα πέρα από τις κινητοποιήσεις των μαθητών και των φοιτητών, ακούσαμε και είδαμε πολλά, αρκετά από όσα έγιναν μας ξάφνιασαν, ακούστηκαν πολλές απόψεις, σενάρια κτλ, σε αυτό το σημείο όμως είναι αρκετά δύσκολο να πούμε το οτιδήποτε με σιγουριά, κατά πολλούς όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά.
    Aπο κι και πέρα τα όποια επιμέρους μηνύματα ενδέχεται να μην μπορούμε να τα συνειδητοποιήσουμε αυτή τη στιγμή επειδή βρισκόμαστε « μέσα στην εποχή». Είναι όμως γεγονός ότι οσα συνέβησαν πήραν μεγάλη έκταση, έκαναν το γύρο του κόσμου και έτρεξαν τόσο γρήγορα, ώστε από κάποια στιγμή και μετά αδυνατούσαμε να τα παρακολουθήσουμε όλα.
    Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά, στις μέρες μας είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι το πολιτικό σύστημα της χώρας μας έχει έρθει αντιμέτωπο με ένα πλήθος σωρευμένων προβλημάτων που είναι αποτέλεσμα των πολιτικών και των διαχειριστικών πράξεων τις τελευταίας δεκαετίας. Τον τελευταίο καιρό η γενικευμένη και ορατή κοινωνική αναταραχή εξαιτίας της Ψυχολογικής πίεσης που ασκούν τα προβλήματα αλλά και η έντονη αντίδραση της νεολαίας δείχνουν ότι η συντριπτική πλειονότητα των πολιτών αμφισβητεί την ορθότητα και τη χρησιμότητα της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής που ακολουθήθηκε έως και σήμερα.
    Παράλληλα και εν μέσω αναμπουμπούλας, είδαμε μια μερίδα πολιτικών, κύρια της αντιπολίτευσης και την επιχειρηματική ελίτ της χώρας να κινδυνολογούν επικίνδυνα τι στιγμή που λόγω της κρίσης τα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα είναι παρόμοια εκείνων που αντιμετωπίζει η συντριπτική πλειοψηφία των χωρών της Ευρωζώνης. Εκεί που υπάρχει ορατή και μεγάλη διαφορά σε σχέση με τις άλλες χώρες, δηλαδή για το τεράστιο δημόσιο χρέος και την υποχρηματοδότηση του εκπαιδευτικού συστήματος, ελάχιστοι ψάχνουν να βρουν τρόπους προσαρμογής σε διαφορετικά δεδομένα. Η χώρα μας είναι γνωστό ότι κατευθύνει στην παιδεία το μικρότερο κομμάτι του ΑΕΠ από όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και αυτά όμως που δίνονται, εξαιτίας της έλλειψης σχεδιασμού και της άστοχης διαχείρισης δεν έπιασαν τόπο. Eπίσης, η κατασπατάληση των πόρων από τα 3 προηγούμενα ΚΠΣ (κοινοτικά πλαίσια στήριξης) και τα χρόνια προβλήματα φωτίζουν την ουσία του προβλήματος. Εν τω μεταξύ εξετάζοντας τα μέχρι στιγμής επιμέρους στοιχεία παρατηρούμε ότι λείπουν οι προτάσεις και οι ιδέες που θα οδηγήσουν σε θεσμικές αλλαγές ουσίας με βάση τις κοινωνικές ανάγκες.
    Παρόλα αυτά, το τελευταίο διάστημα οι προτάσεις επίλυσης των προβλημάτων επικεντρώθηκαν στο «επιφανειακό ζήτημα» ( που αμφισβητήθηκε άμεσα) της συγκυβέρνησης των δύο μεγάλων κομμάτων, όμως, η συναίνεση ώστε να λυθούν τα μεγάλα προβλήματα του τόπου δεν προαπαιτεί συγκυβέρνηση, απαιτεί μεταξύ άλλων, καταπολέμηση της διαφθοράς, αντιμετώπιση της γραφειοκρατικής και πελατειακής νοοτροπίας, αστική ανανέωση. Η αντιπολίτευση σε κρίσιμες πολιτικές στιγμές όπως η τωρινή είναι απαραίτητο να ασκεί εποικοδομητική κριτική, όχι να συγκυβερνά. Στην παρούσα φάση το μοναδικό που θα κατορθώσει ένα ενδεχόμενο συγκυβέρνησης είναι η συντήρηση (για τα δικά τους κίνητρα) και παγίωση, της τάξης προσώπων και πραγμάτων που δημιούργησε τα γενικότερα προβλήματα που υπάρχουν σήμερα για τουλάχιστον μια ακόμη δεκαετία. Ακόμη, παρατηρούμε ότι όλα αυτά συμβαίνουν τι στιγμή που είναι γνωστά τόσο τα αποτελέσματα, όσο και οι «πτυχές» των πολιτικών που εφαρμόστηκαν.
    Αν τέλος προσπαθήσουμε να εξάγουμε κάποια γενικότερα συμπεράσματα βλέπουμε να προβάλουν ισχυρά επιχειρήματα που δείχνουν ότι, ο στόχος της οικονομικής και κοινωνικής σύγκλησης με τις υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης που τέθηκε πριν χρόνια δεν επιτεύχθηκε, τόσο σε θεωρητικό, όσο και σε πρακτικό επίπεδο, εξάλλου η εξελικτική πορεία της κοινωνίας και ο τρόπος ζωής μας το μαρτυρά.

  5. inlovewithlife Says:

    Σβήστηκε ένα φασιστικό σχόλιο από κάποιο μπλογκ «φως ορθοδοξίας» και καταλάθος ένα δεύτερο, που δυστυχώς δεν ξέρω πως να επαναφέρω.

    @μανουσάκης
    Συμφωνώ και εγώ σε αυτό που λες. Αν φάνηκε ότι απομονώνω το θέμα στην Ελλάδα, είναι γιατί ήθελα να καταδείξω την ιδιαιτερότητα του Ελληνικού κράτους, την αναρθολογικότητά του. Γιατί εξ ορισμού το κράτος αποτελεί δομή εξουσίας που υπόκειται σε έννομους περιορισμούς, τους οποίους το ίδιο θεσμοθετεί. Στην Ελλάδα οι περιορισμοί αυτοί δεν υπάρχουν. Η ατιμωρησία αυτών που απαρτίζουν τους πυλώνες του συστήματος είναι γενικευμένη. Αντιθέτως, στις ΗΠΑ λόγου χάρη, οι οποίες έχουν μία χαρά κράτος με το πιο νεοφιλελεύθερο πρόσωπο, μακρύ βραχίονα του κεφαλαίου, τσιμπήσανε τον 85χρονο και για 40 χρόνια γερουσιαστή της Αλάσκας, επειδή καταχράστηκε 250.000 Ευρώ από τον κρατικό κορβανά για ανακαίνιση του σπιτιού του, και τώρα βρίσκεται στη φυλακή ενώ οι αιτήσεις αποφυλάκισής του απορρίπτονται. Αυτό ονομάζεται εξορθολογισμένη εξουσία, με την άχλυ της δήθεν νομιμότητας στα μάτια του κόσμου. Ενώ στην Ελλάδα μιλάμε για κατσαπλιάδες της πλάκας.

    @baift
    Το κείμενο δεν είναι καλογραμμένο, είναι μία ακατάστατη ρίψη σκέψεων. Το δημοσίευσα ωστόσο γιατί ό,τι πέφτει στο διαδίκτυο επιστρέφει και σε εμένα καλύτερο και βελτιώνει (τυχόν) και τις σκέψεις των άλλων. Η αληθινή μεταπολίτευση έρχεται αλλά περνά από περισσότερη δημοκρατία, όχι αυτή που μας πετάνε σαν ξεροκόμματο αλλά αυτή που θα διεκδικούμε και θα κερδίζουμε εμείς με τα κινήματά μας παντού.

    @JmcManus
    Κοίτα, οι εξεγέρσεις πάντα ξεπερνάνε τους απολιθωμένους «αριστερούς» σαν τρένα στο σταθμό. Δε χρειάζεται να επανεκθέσω ή να αναλύσω περαιτέρω τους λόγους που έβαλα παραπάνω ως προς το γιατί αυτό που είδες ήταν η αρχή μίας γενικότερης κοινωνικής εξέγερσης, το τέλος της οποίας δε γνωρίζω που θα μας βγάλει. Μέχρι το Μάη – Ιούνη όμως θα διαβάζεις το σχόλιο που έγραψες και θα γελάς ή θα κλαις, αναλόγως με ποια μπάντα είσαι.

    @vasiliostsamis
    Σίγουρα έτσι έχουν τα πράγματα.

  6. Baift Says:

    @inlovewithlife

    Δεν σε κατηγορώ για το κείμενο… Αντίθετα τα κείμενα που παρουσιάζουν ακατάστατα ιδέες και σκέψεις είναι πιο ουσιαστικά, γιατί δεν έρχεται το φτιασίδωμα της γλώσσας… Για πρώτη αποτίμηση είναι καλό… Να μας πετάγανε ξεροκόμματο – δημοκρατία καλά θα ήταν… Πλέον δεν πετάνε τίποτα… Για αυτό και εμείς λυσσάμε…

    Το δεύτερο σχόλιο που έσβησες ήταν δικό μου και την έλεγα στον τυπά με το Forum «του θεού»… Δεν ήταν σημαντικό… Το έκανα για να μην διαβάζουν όσοι μπαίνουν την βλακεία…

  7. Baift Says:

    @JmcManus

    Μόλις βρήκα το λόγο που αυτό το χρόνο υπάρχουν Χριστούγεννα…

    «Πολύ φοβάμαι ότι το Πνεύμα των Χριστουγέννων θα επισκεφτεί και φέτος τον Εμπενίζερ Σκρουτζ για να συμβούν όλα αυτά τα ωραία και συγκινητικά που συμβαίνουν στα παραμύθια. Και ο λόγος που θα επιλέξει την ασφάλεια του κλασσικού είναι ότι όσοι θα έπρεπε να είναι στη λίστα του είναι τόσο ασυγκίνητοι και αναίσθητοιπου δεν βλέπουν και δεν ακούν όσα συμβαίνουν γύρω τους – πώς να αντληφθούν όσα συμβαίνουν μέσα τους; Αλλά θα προσπαθήσω να είμαι αισιόδοξη και να στείλω το Πνεύμα σε όσους έχουν ξεχάσειότι υπήρξαν κάποτε παιδιά. Να τους δείξει πως ήταν να πιστεύεις στα όνειρα, να νομίζεις πως έχεις την δύναμη να αλλάξεις τον κόσμο, να μην χωράς πουθενά. Να ρθεί το Πνεύμα και να έχει τη φωνή του Μάνου Χατζιδάκι στον επίλογο της «Οδού Ονείρων» και να τους πεί ό,τι έλεγε πάντα: » Μην πολεμάτε τους νέους γιατί το κάνετε από ζήλια, το κάνετε επειδή δεν καταφέρατε να γίνετε αυτό που σχεδιάζατε επειδή το διαφορετικό σας ξεβολεύει, επειδή σας τρομάζει ο έρωτας». Ας τους πεί και ό,τι άλλο θέλει και μετά ας τους τραγουδήσει » με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί», δίνοντας λίγη παραπάνω έμφαση στο «προχωρεί».»
    (Μάρθα Φριντζήλα)

    Για αυτό στο ενδιάμεσο υπάρχουν τα Χριστούγεννα… και από αύριο έρχεται ένα μάθημα….

  8. manos Says:

    Λες να μας βγει Βγενόπουλος με μεταρρυθμιστικές γέφυρες;

  9. Γιώργος Μανουσάκης Says:

    @inlovewithlife
    Δηλαδή το γεγονός ότι κυβερνούν στις ΗΠΑ και σε όλο τον κόσμο οι πετρελαιάδες και οι τραπεζίτες ξεπερνιέται επειδή κάποιος περισσότερο διεφθαρμένος πήγε φυλακή? Μην ξεχνάς ότι η αστυνομική βίαα είναι κατά πολύ πιο ενεξέλγκτη στις ΗΠΑ. Η αιματηρή καταστολή διαδηλώσεων είναι διαχρονικό και παγκόσμιο φαινόμενο συνυφασμένο με την ένοια του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού.

    Εδώ εκατομμύρια άνθρωποι υποφέρουν και πεθαίνουν για να πλουτίζουν οι ιερογέρακες των ΗΠΑ και εσύ μου μιλάς για δομημένο κράτος και θεσμούς? Υπάρχει μεγαλύτερη ατιμωρησία από το γεγονός ότι κανείς δεν τιμωρείται για τους νεκρούς του πολέμου του Ιράκ, του Αφγανιστάν, της Γιουγκοσλαβίας? Στις ΗΠΑ μόνο ένα θεσμός υφίσταται: ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

  10. gvam44 Says:

    Ίσως ανεί ότι δεν έχω μελετήσει τον Μαρξ, αλλά αναρωτιέμαι αν δεν υπάρχει και το κοινωνικά σωστό ΚΕΦΑΛΑΙΟ.
    Αναρωτιέμαι, γιατί σαν βιοτέχνης βλέπω ότι με σωστή διαχείρηση το κεφάλαιό μου μικρό ή μεγάλο μπορεί και αποδίδει και για μένα (το αφεντικό) και για τους εργαζόμενους στην επιχείρηση.
    Ο μεγαλύτερος καταπιεστής μου είναι η ελληνική δημόσια διοίκηση, όπου όλα είναι διαστρεβλωμένα από μία επί σειρά ετών πελατειακή σχέση στις υπεράριθμες προσλήψεις. Αποτέλεσμα είναι και ένας στρεβλός συνδικαλισμός που συντηρεί την κακοδιαχείρηση.
    Κακοδιαχείρηση που την πληρώνομε όλοι όσοι παράγομε, εργαζόμενοι και εργοδότες.
    Μήπως λοιπόν Γιώργο Μανουσάκη υπάρχει και κοινωνικά αποδεκτό ΚΕΦΑΛΑΙΟ ?
    Τώρα για τα όμορφα που γράφει ο/η οικοδεσπότης inlovewithlife θα ήθελα να συμφωνήσω ειδικά για το θεωρητικό και μορφωτικό υπόβαθρο που διαφαίνεται στα γραφόμενα. Εκεί που θα ήθελα να συμβάλω σαν τεχνικός μηχανικός είναι τα πρακτικά μέτρα όπως τα προτείνω στο
    με

    για το τι προτείνω

  11. gvam44 Says:

    Ίσως φανεί ότι δεν έχω μελετήσει τον Μαρξ, αλλά αναρωτιέμαι αν δεν υπάρχει και το κοινωνικά σωστό ΚΕΦΑΛΑΙΟ.
    Αναρωτιέμαι, διότι σαν βιοτέχνης βλέπω ότι με σωστή διαχείρηση το κεφάλαιό μου μικρό ή μεγάλο μπορεί και αποδίδει και για μένα (το αφεντικό) και για τους εργαζόμενους στην επιχείρηση.
    Ο μεγαλύτερος καταπιεστής μου είναι η ελληνική δημόσια διοίκηση, όπου όλα είναι διαστρεβλωμένα από μία επί σειρά ετών πελατειακή σχέση στις υπεράριθμες προσλήψεις. Αποτέλεσμα είναι και ένας στρεβλός συνδικαλισμός που συντηρεί την κακοδιαχείρηση.
    Κακοδιαχείρηση που την πληρώνομε όλοι όσοι παράγομε, εργαζόμενοι και εργοδότες.
    Μήπως λοιπόν Γιώργο Μανουσάκη υπάρχει και κοινωνικά αποδεκτό ΚΕΦΑΛΑΙΟ ?
    Τώρα για τα όμορφα που γράφει ο/η οικοδεσπότης inlovewithlife θα ήθελα να συμφωνήσω ειδικά για το θεωρητικό και μορφωτικό υπόβαθρο που διαφαίνεται στα γραφόμενα. Εκεί που θα ήθελα να συμβάλω σαν τεχνικός μηχανικός είναι τα πρακτικά μέτρα όπως τα προτείνω στο gvam44.blogspot.com και στο
    gvam44.wordpress.com :

    27.12.2008
    Έχω ήδη αναρτήσει ένα κάλεσμα ειρηνικής εξέγερσης στο gvam44.wordpress.com με ημερομηνία 14 Δεκεμβρίου.
    Διαβάζοντας την σημερινή σας ανακοίνωση αναρωτιέμαι μήπως θα ήταν καλλίτερη η τακτική που πρότεινα στις 14 του Δεκέμβρη.
    Το πρόβλημα είναι ότι οι ταραχές εγκλωβίζουν μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος στον δικομματισμό και για το λόγο αυτό έχομε την αγαστή συνεργασία κουκουλοφόρων και αστυνομίας, συνεργασία που προωθείται με ομάδες κρούσης οργανωμένες από το βαθύ κράτος, και πιθανότατα σε άγνοια του επίσημου αρχηγείου.
    Μία είναι η αχίλλειος πτέρνα τους: τα οικονομικά. Ας κινητοποιήσομε τον κόσμο να απεργήσει φορολογικά: για μία βδομάδα να μην πατήσει κανείς στις ΔΟΥ, εν ανάγκη ας τις αποκλείσομε δυναμικά. Να μαζέψουν πρώτα τα κλεμμένα και να δημεύσουν όλες τις ως επί το πλείστον παράνομες μοναστηριακές περιουσίες και μετά να ζητάνε φορολογική συνείδηση.
    Θα έχομε την υποστήριξη της κοινής γνώμης, η παροδική ζημιά για την χώρα θα είναι λιγότερη, ενώ τελικά θα λύσομε και το οικονομικό πρόβλημα της χώρας.
    Επί τέλους ας δράσομε και εμείς οι ενήλικες.
    Παράλληλα, ας τους πολεμήσομε με τα ίδια τους τα όπλα, την Ε.Ε.
    Ειδικότερα, εσείς οι νομικοί ας μελετήσετε συλλογικά τρόπους να καταγγείλετε (τουλάχιστον) τους βουλευτές της ΝΔ και ΠΑΣΟΚ στην Ε.Ε. ως εκλεγμένους με την παράνομη οικονομική υποστήριξη της Ζήμενς. Αν δεν κάνω λάθος στην Γερμανία έχει τεκμηριωθεί το γεγονός. Εάν ναι, είναι παράνομα εκλεγμένοι. Εσείς οι νομικοί μπορείτε πιστεύω να το διατυπώσετε ορθότερα, όπως και το τι μπορεί να γίνει εναντίον τους.
    Υπάρχουν και άλλα γεγονότα που είναι δυνατόν να καταγγελθούν, όπως π.χ. θα κατήγγειλα στο Ευρωπαικό δικαστήριο ότι καλούμαι ως φορολογούμενος να πληρώσω κοινοτικά πρόστιμα λόγω αμέλειας και ανικανότητας της Κυβέρνησης (π.χ. τα τεράστια πρόστιμα για τις χωματερές από 1.1.09 ή του Κτηματολόγιου του Λαλιώτη), για τα οποία απαιτώ αποζημίωση από τους αντίστοιχους υπεύθυνους πολιτικούς.
    Πιστεύω ότι τέτοιες δράσεις κτυπάνε αποτελεσματικότερα το βαθύ κράτος.

  12. Iasonas Says:

    Το γεγονός ότι η δομή στις Η.Π.Α. ή στην Ρωσία ή στην Κίνα είναι μια δομή που σαν στόχο έχει την κυρίευση του κόσμου αυτού δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει δομή. Το αντίθετο μάλιστα. Θα συμφωνήσω ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει καμία απολύτως δομή. Τώρα αν αυτό είναι που ενδιαφέρει κάποιον είναι ένα θέμα.
    Το άλλο θέμα είναι οι στόχοι των σημερινών δομών. Νομίζω λοιπόν πως ανοίξατε δύο διαφορετικά θέματα και ίσως συμφωνείτε και στα δύο.

  13. inlovewithlife Says:

    @μανουσάκης
    Ίσως τα γραφόμενά μου δεν κάνουν κατανοητό αυτό που θέλω να πω. Κάθε κρατικός σχηματισμός έχει ως σαφή στόχο σε ολες τις εποχές που υπήρξε την επιβολή της βούλησης της άρχουσας τάξης στην κοινωνία. Από την άλλη όμως έχει δημιυργηθεί και εξελιχθεί μέσα στο χρόνο γιατί εξυπηρετεί και κάποιες κοινωνικές ανάγκες, διασφαλίζοντας την κοινωνική συμβίωση (μολονότι με στρεβλό κατά τη γνώμη μου τρόπο). Το Ελληνικό κράτος παρέχει ελάχιστα το δεύτερο, γι αυτό και απονομιμοποιείται στην κοινωνία αυτή τη στιγμή. Κοινώς, η κρατική δομή εξουσίας μας είναι μπακαλίστικη. Αυτό δε συμβαίνει σε άλλες χώρες του δυτικού κόσμου, όπου τα κινήματα έχουν να αντιπαλέψουν μία σαφώς πιο ορθολογική εξουσία. Η ανάλυση των δομών εξουσίας μας βοηθά να μαθαίνουμε με τι έχουμε να κάνουμε.

    @gvam
    Κοιτάξτε, ως αναρχικός δεν πιστεύω ότι το κεφάλαιο μπορεί να λειτουργήσει «κοινωνικά» ποτέ, ξέροντας μάλιστα τι κοινωνικά ωφέλη έχει το κοινωνικό σύστημα, που πρεσβεύω εγώ. Ωστόσο, σήμερα σε συνθήκες παγκοσμιοποιημένης οικονομίας αυτό που λέω εγώ αποδεικνύεται και περίτρανα. Μπορείτε να το δείτε στην κατάντια της σοσιαλδημοκρατίας, που ισχυρίζεται αυτό που λέτε εσείς, στο ξεπάτωμα του φορντικού μοντέλου εργασίας, στην οικολογική και ενεργειακή κρίση κτλ. Αυτό που προτείνετε είναι πολύ καλή ιδέα. Με πολιτικό τρόπο γίνεται από τους κατοίκους της Θήρας ως αντίδραση για τη μη ανέλκυση του Sea Diamond. Με μη πολιτικό τρόπο γίνεται από ίδρυσης του νέου ελληνικού κράτους από όλους τους Έλληνες, γι’ αυτό υπάρχει ακόμη η οικονομία μας. Με πολιτικούς όμως όρους σε όλη την επικράτεια δεν ξέρω τι αποτελέσματα θα είχε, καθώς έχει έντονο το στοιχείο του ατομισμού και δε μας πολυπάει μπροστά ως κοινωνία.

  14. gvam44 Says:

    Σεβαστή κάθε ιδεολογία που έχει αναπτυχθεί από φιλόσοφους με αναγνώριση από τον κόσμο της διανόησης. Δεν έχω μελετήσει την αναρχία, απλά προσπαθώ να σκεφτώ μέτρα που θα είχαν αναταπόκριση και αποδοχή και από τους εγκλωβισμένους στον δικομματισμό.
    Τώρα σαν φιλοσοφική προσέγγιση, εμένα θα μου αρκούσε ένα Κράτος που να ασχολείται βασικά μόνο με το να εξασφαλίζει την εφαρμογή του Δικαίου για λογαριασμό του Πολίτη. Εννοείται για το δικαίωμα του στην μόρφωση, στην εργασία, στην ασφάλεια σε εσωτερικό και διεθνές επίπεδο και στην εφαρμογή των νόμων της Δημοκρατίας (με παράλληλη επεξεργασία και αναθεώρηση πολλών από αυτούς που ισχύουν σήμερα ειδικά των φωτογραφικών διατάξεων κλπ).
    Σήμερα έχομε πολίτευμα Μη Δημοκρατίας, διότι Δημοκρατία όπου καταπατούνται οι νόμοι και μάλιστα από τα ίδια τα όργανα της Διοίκησης δεν είναι Δημοκρατία. Η δε κλοπή δημόσιας περιουσίας για μένα είναι πράξη φασιστική: »αποφασίζω αυτό να το αρπάξω γιατί έτσι γουστάρω»
    Άρα έχομε να κάνομε με φασιστικό καθεστώς.
    Αυτό κάνανε και στην Αμερική και το συγκαλύπτουν με τα δήθεν επισφαλή στεγαστικά δάνεια. Το φωνάζω εδώ και 10 μήνες και αρχίζει και φαίνεται το αληθές τώρα με την πυραμίδα των 50 δισ δολ του τύπου της ΝΑΣΝΤΑΚ (η κορυφή του παγόβουνου).
    Βέβαια έρχεται ο ΟΜΠΑΜΑ ο wind of change που πολύ φοβάμαι θα είναι ο fahrt of change ! Έτσι για να το διασκεδάσομε λίγο.

  15. Dante80 Says:

    Ωραίο κείμενο inlove, εύγε καμάρι μου…XD

    Φίλε gvam44, κατά την γνώμη μου το πρόβλημα δεν είναι η διαχείριση. Ορθώς, μπάζουμε από παντού και εκεί, και ο δικομματισμός με τις κοινωνικές του αγκυλώσεις αποτελεί ένα πρόβλημα προς επίλυσιν. Δεν είναι όμως παρά το πρώτο πρόβλημα σε μια σειρά που τελειωμό (φαινομενικά) δεν έχει. Έχει όμως αρχή, και εκεί θα βρεις το κεφάλαιο, το δίκτυο εξουσίας, το «σύστημα» αν θέλεις.

    Η κάλτσα δεν μαντάρεται, όχι γιατί δεν έχουμε κλωστή ή μάτι για να την περάσουμε από την βελόνα, αλλά γιατί there is no κάλτσα (matrix, true story). Ρόμπα ξεκούμπωτη είναι…και άντε να βάλεις παπούτσι μετά…XD

    Merry crisis and a happy new year…^^

  16. jamavous Says:

    πολύ σωστή ανάλυση ινλάβ πρέπει όλες-οι μας να προβληματιστούμε σοβαρά αυτό που τολμάς να αποτιμήσεις να ξέρεις γίνεται δύσκολα. πολλούς ανθρώπους μας φοβίζει να βγάλουμε τις παρωπίδες και να αρχίσουμε να συζητάμε και να κριτικάρουμε τους εαυτούς μας . Η ενδοσκόπηση αναγκαία αλλά φοβάμαι θα προτιμήσουμε να μην την κάνουμε για διάφορες άμυνες μας που ξυπνάνε .

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: