Αγώνας για τη Γη και την Ελευθερία

by

το τελευταίο δέντρο

(φώτο από Γκράνμα)

Ήταν καλοκαίρι του 2007 όταν μέσα σε τρεις ημέρες εξαϋλώθηκε ο εθνικός δρυμός της Πάρνηθας Ήταν ο τόπος παρθένας φύσης, όπου είχαμε περάσει τις καλύτερες μας στιγμές. Ένα κομμάτι μας είχε για πάντα χαθεί. Κάτι είχε σκληρύνει ανεπανόρθωτα μέσα μας. Έπρεπε ωστόσο να καούν 80 άνθρωποι και εκατοντάδες χιλιάδες στρέμματα δάσους ένα μήνα μετά, για να αρχίσουμε να αντιλαμβανόμαστε το μέγεθος της παθογένειας. Οι αυθόρμητες διαδηλώσεις στο Σύνταγμα αλλά και η γενικότερη αφύπνιση ως προς τα οικολογικά ζητήματα, που ακολούθησαν, δεν στάθηκαν αρκετά για την αναστροφή της πορείας των πραγμάτων.

Δύο χρόνια μετά, το φετινό καλοκαίρι, μία πύρινη λαίλαπα έρχεται για να αποψιλώσει κάθε βλάστηση από όλη τη Βόρεια και Ανατολική Αττική. Συνολικός απολογισμός 300.000 στρέμματα δάσους καμένα. Το έργο ξαναπαίζεται. Εντούτοις, με διαφορές. Ο πρωθυπουργός δεν βγαίνει καν να επαναλάβει την ατάκα του 2007 πως ό,τι ήταν δάσος θα ξαναγίνει δάσος. Οι αυταπάτες έχουν τελειώσει. Από εδώ και μπρος ούτε τα προσχήματα δε θα τηρούνται.

Η βορειοανατολική Αττική, που κάηκε, δεν ήταν ένα τυχαίο μέρος. Είναι η πατρίδα 250.000 αυθαίρετων κατοικιών. Είναι ο ιδανικός προορισμός της άγριας και αχαλίνωτης οικιστικής ανάπτυξης για την διέξοδο από το ήδη υπερκορεσμένο λεκανοπέδιο. Η κατασκευή ικανών οδικών αξόνων, όπως η Αττική οδός, αλλά και έργων, όπως το αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος, έριξαν τα τελευταία χρόνια λάδι στη φωτιά του ασύδοτου μπεταρίσματός της και την κατέστησαν ιδεώδη τόπο κατοικίας για τις στρατιές των μικροαστών πλάι στην αστική τάξη, που κάποτε τη χρησιμοποιούσε προνομιακά ως τόπο αναψυχής λόγω του φυσικού της κάλλους.

Η ταχεία μετατροπή των περιοχών της Βορειοανατολικής Αττικής σε τσιμέντο ήταν κεντρική πολιτική επιλογή του κράτους ήδη πριν από τις πρόσφατες φωτιές. Στα τέλη Μαΐου είχαν διαρρεύσει στον Τύπο οι αγχώδεις κινήσεις του ΥΠΕΧΩΔΕ για την άμεση πολεοδόμηση και τον αποχαρακτηρισμό εκτάσεων και τη νομιμοποίηση αυθαιρέτων ακριβώς σε εκείνους τους δήμους και τις κοινότητες, που κάηκαν ολοσχερώς. Εδώ και καιρό άλλωστε οι πολίτες αντιπαλεύουν τις μηχανορραφίες Σουφλιά για την «ανάπτυξη» του Υμηττού (στον οποίο και ο ίδιος έχει αυθαίρετο), η οποία μεταξύ άλλων περιλαμβάνει την κατασκευή ενός νέου μεγάλου οδικού άξονα, που θα ενώνει την Αθήνα με τα Μεσόγεια και θα αποτελέσει αιτία ενός νέου και τελειωτικού τσιμεντώματος της Βορειοανατολικής Αττικής σε συνδυασμό με τον πολλαπλασιασμό των ΙΧ της πρωτεύουσας.

Η βιομηχανία της κερδοσκοπίας σε βάρος του φυσικού πλούτου είναι ίδιον χαρακτηριστικό του καπιταλισμού και πρέπει να ειδωθεί ως αναπόσπαστο κομμάτι της μηχανής καταστροφής, που αυτός αποτελεί για την ανθρωπότητα και τη φύση. Σε όλο τον πλανήτη συμβαίνει αυτό που συμβαίνει στον τόπο μας, μολονότι ίσως με κάποιο σχετικό χαλινάρι στην κερδοσκοπική «ανάπτυξη» σε όσες χώρες έχουν παράδοση εφαρμογής των αστικών τους νόμων. Σύμφωνα με την μόνη θεωρία, που το σύστημα επιφυλάσσει για τη φύση (διατυπώθηκε πριν χρόνια από διαπρεπή «οικολόγο», πανάθεμά τον), ο,τιδήποτε κοινόχρηστο οδηγείται σε τραγωδία, δηλαδή σε εξάντληση από τη χρήση των ανθρώπων, που έχουν κάθε ιδιωτικό συμφέρον ως άτομα να το εκμεταλλευτούν όσο γίνεται περισσότερο. Την θεωρία αυτή επαληθεύει με τον χειρότερο τρόπο η αντιμετώπιση που επιφυλάσσουμε στην Ελληνική φύση. Αιτίες η καθολική εσωτερίκευση των καπιταλιστικών αξιών της εξατομίκευσης σε βάρος των αξιών της αλληλεγγύης σε μικροκοινωνικό και η πτώση των κοινωνικών αντιστάσεων στις ασελγείς συμπαιγνίες κράτους – κεφαλαίου σε μακροκοινωνικό επίπεδο. Λύσεις εντός του συστήματος υπάρχουν για την πιο υπολογισμένη παράδοση της φύσης μας στις ερπύστριες της καπιταλιστικής «ανάπτυξης». Λύσεις όμως για την αρμονική συμβίωση ανθρώπου – φύσης σε πλαίσιο αειφορίας δεν υπάρχουν μέσα στον καπιταλισμό.

Το φαινόμενο των μεγαπυρκαγιών, που χτυπά επανειλημμένα τον τόπο μας τα τελευταία χρόνια, δεν είναι παρά προφανές σύμπτωμα μίας κοινωνίας σε απόλυτη παρακμή. Μίας κοινωνίας, η διάλυση στο εσωτερικό της οποίας εκφράζεται με μία καταστροφική μανία προς την φύση, που την περιστοιχίζει. Η αναστροφή της πορείας είναι όμως σήμερα περισσότερο από ποτέ εφικτή. Το άτεγκτο πρόσωπο της εξουσίας κράτους – κεφαλαίου, που δεν καταλαβαίνει από Δεκέμβρηδες και φυσικές ή κοινωνικές καταστροφές και συνεχίζει ακάθεκτο, είναι ζήτημα ανατροπής μέσα από τα κινήματά μας. Ο αγώνας για ελευθερία και κοινωνική δικαιοσύνη σε αρμονική συνύπαρξη με τη φύση είναι θέμα αξιοπρέπειας ως σύγχρονη στάση ζωής. Να μας βρουν παντού απέναντί τους.

Advertisements

2 Σχόλια to “Αγώνας για τη Γη και την Ελευθερία”

  1. Twitter Trackbacks for Αγώνας για τη Γη και την Ελευθερία « in_love_with_life [inlovewithlife.wordpress.com] on Topsy.com Says:

    […] Αγώνας για τη Γη και την Ελευθερία « in_love_with_life inlovewithlife.wordpress.com/2009/08/25/fight_now – view page – cached #in_love_with_life RSS Feed in_love_with_life Atom Feed in_love_with_life » Αγώνας για τη Γη και την Ελευθερία Comments Feed in_love_with_life Η λογοκρισία χτυπάει τις πόρτες μας Inglorious Basterds / Άδοξοι Μπάσταρδη — From the page […]

  2. Rodia Says:

    Μαλλον θα τα καψουν ολα για να μην υπαρξει υπαρξει αυτη η πιθανοτητα..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: