Ανατροπή & Έξοδος από την Κρίση

by

Πίσω στο Χρόνο
Μέσα σε μία ημέρα το κράτος παρέα με την ΕΕ και το ΔΝΤ και σε αγαστή συνεργασία με το εγχώριο και διεθνές κεφάλαιο προχώρησαν σε περικοπή δύο σχεδόν μισθών από τα προς το ζην της εργατικής τάξης. Το νέο πακέτο μέτρων, που ανακοινώθηκε, περιλαμβάνει περικοπές επιδομάτων και μισθών, πάγωμα συντάξεων αλλά και φορολογικές επιβαρύνσεις, που όμοιά τους δεν έχουν ιστορικά καταγραφεί. Από τα νέα μέτρα ο κύριος όγκος των μισθωτών εργαζομένων καταδικάζεται ουσιαστικά στην απόλυτη φτώχεια. Για άλλες όμως κοινωνικές ομάδες, όπως για τους συνταξιούχους, τους ανέργους, τους «ευέλικτους» εργαζομένους και γενικώς όσους βρίσκονταν μέχρι τώρα στα περιθώρια του οικονομικού συστήματος, τα νέα μέτρα έχουν ένα και μόνο ξεκάθαρο αποτέλεσμα : καταδίκη στη φυσική εξόντωση. Η διεθνής συμμαχία κρατών και κεφαλαίου κάνει πλιάτσικο στις ζωές μας και μας επαναφέρει στην αυγή του καπιταλισμού.

Τα Νέα Μέτρα
Τα οικονομικά μέτρα της 3ης Μάρτη, που προκήρυξε το πολιτικό – οικονομικό σύστημα εξουσίας ενάντια στην κοινωνία, λειτουργούν ως μοχλός αφαίμαξης του παραγόμενου πλούτου και διοχέτευσής του μέσω των υπεσχημένων τοκογλυφικών δανείων στο διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα. Δεν έχουν κανέναν άλλο σκοπό, καμία άλλη λογική και δεν εξυπηρετούν καμία έννοια κοινωνικής δικαιοσύνης. Συγκεκριμένα, περικόπτονται κατά 2,4 δις € οι δαπάνες της κρατικής μηχανής, δίνοντας χαριστική βολή στις όποιες κοινωφελείς υποδομές της, και απομυζούνται άλλα 2,4 δις € από τις κατώτερες κοινωνικές τάξεις, ιδίως από τους εργαζόμενους. Ο πυρήνας των μέτρων είναι η περικοπή κατά 30% των επιδομάτων αδείας, Πάσχα και Χριστουγέννων και κατά 12% των υπολοίπων επιδομάτων των εργαζομένων του δημοσίου και ευρύτερου δημοσίου τομέα αλλά και η γενική σχεδόν αναστολή προσλήψεων. Μολονότι αφήνεται να εννοηθεί ότι θα εφαρμοστούν μόνο στους δημόσιους υπάλληλους, πρέπει να θεωρείται δεδομένο ότι οι παραπάνω μειώσεις θα επεκταθούν άμεσα και στον ιδιωτικό τομέα. Επιπλέον, στη σημερινή κατάσταση της ανόδου των τιμών και των φόρων για τα βασικά αγαθά παγώνουν οι ήδη πενιχρές συντάξεις. Το δε βασικό όχημα άντλησης εσόδων είναι η αύξηση του ΦΠΑ, των φόρων στα καύσιμα και των φόρων στο ρεύμα. Το σύνολο των μέτρων πλήττει τις πιο αδύναμες κοινωνικές τάξεις, ενώ γυρίζει τους όρους εργασίας δεκαετίες πίσω. Και κανείς δεν μπορεί να προοικονομήσει ότι δεν έρχονται και νέες επιθέσεις στην κοινωνία.

Δομικός Χαρακτήρας της Κρίσης των Αφεντικών

Είναι προφανές ότι το παγκοσμιοποιημένο καπιταλιστικό σύστημα διέρχεται μία σοβαρή δομική κρίση. Η κρίση αυτή είναι κρίση πτώσης της ικανότητας κερδοφορίας του κεφαλαίου και, ταυτόχρονα, κρίση της ικανότητας των «από κάτω» για κατανάλωση. Σε εποχές υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου, όπως η σημερινή, το καύσιμό του, δηλαδή η κερδοφορία, βαίνει αναπόφευκτα μειούμενο. Η σταδιακή αυτή πτώση έχει οδηγήσει τις τελευταίες δεκαετίες τους καπιταλιστές προς άγρα πρόσθετων κερδών μέσα από την υπερδιόγκωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος, δηλαδή σε απομύζηση υπεραξίας από το ίδιο το «παραγωγικό» κεφάλαιο. Με το σκάσιμο όμως της διεθνούς χρηματοπιστωτικής φούσκας πέρυσι αποδείχθηκε ότι αυτή η πρακτική των αφεντικών φέρνει τελικά πιο κοντά την τελική κρίση τους. Ταυτόχρονα, η επέλαση των αφεντικών σε βάρος του κόσμου της εργασίας σε όλο τον δυτικό κόσμο οδηγεί σταδιακά σε συμπίεση του κόστους εργασίας και σε χειροτέρευση των συνθηκών ζωής ακόμη και γι’ αυτούς τους εργαζόμενους, που υποτίθεται ότι αποτελούν την αριστοκρατία της παγκόσμιας εργατικής τάξης. Αυτό σε συνδυασμό με τον υπερδανεισμό των ανθρώπων στο βωμό της καταναλωτικής αποχαύνωσης οδηγεί σε συρρίκνωση της καταναλωτικής ικανότητας. Έτσι, με την διάσωση των τραπεζών όλα τα δυτικά κράτη δεν έλυσαν τον γόρδιο δεσμό της κρίσης του κεφαλαίου αλλά την μετέτρεψαν απλώς και σε δημοσιονομική. Το πρώτο κράτος της Δύσης, που πέφτει στο καναβάτσο, είναι η Ελλάδα.

Κρίση του Εγχώριου Συστήματος Εξουσίας
Η έκρηξη της δημοσιονομικής κρίσης, που συμβαίνει πρώτα στην Ελλάδα, δεν είναι καθόλου τυχαία. Το εγχώριο πολιτικό σύστημα εξουσίας, όπως διαμορφώθηκε από τη μεταπολίτευση και μετά και δομήθηκε μέσα από μία άκρατη κομματοκρατία που διείσδυσε και επηρέασε όλα τις πτυχές της κοινωνικής και οικονομικής ζωής και διέλυσε τις κοινωφελείς κρατικές υποδομές και τον παραγωγικό ιστό του τόπου. Το σύστημα αυτό χρεωκόπησε και τυπικά με την εξέγερση του Δεκέμβρη, η μεγάλη επίδραση της οποίας ήταν η πλήρης απονομιμοποίησή του στην κοινωνία. Το ζήτημα είναι ότι αυτό που διαδέχεται το παλιό πολιτικό σύστημα είναι εξίσου ή και πολύ χειρότερο. Είναι σαφές ότι τα κέντρα εξουσίας και αποφάσεων έχουν μετατεθεί σε μεγάλο βαθμό εκτός των συνόρων των παραδοσιακών εθνών – κρατών. Οι εγχώριοι πολιτικοί θεσμοί παρουσιάζονται ως απόλυτοι εντολοδόχοι και διεκπεραιωτές τεχνοκρατικού τύπου της παγκόσμιας δικτατορίας της αγοράς χωρίς τα περιθώρια ελιγμών που σε άλλες εποχές γέννησαν τις πολιτικές κοινωνικής πρόνοιας. Αυτό γίνεται ιδιαίτερα αισθητό στην παρούσα ιστορική συγκυρία του Ελληνικού κράτους και των θεσμών του.

Ανατροπή & Έξοδος από την Κρίση
Δεν μας τρομάζουν τα νέα μέτρα. Μας εξοργίζουν. Και μπορούν να ανατραπούν. Πλήττοντας το σύνολο της εργατικής τάξης αποτελούν μοναδική ευκαιρία να ξεπεραστούν οι χρόνιες κλαδικές και τεμαχικές ρήξεις και διαχωρισμοί μεταξύ των εργαζομένων και των αγροτών και να διευρυνθεί η πάλη όλων μαζί με ενιαία ταξική συνείδηση ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο, εγχώριο και διεθνές. Προσφέρουν το κλίμα για το τσάκισμα του κρατικού γραφειοκρατικού συνδικαλισμού και την αναγέννηση της ταξικής οργάνωσης σε νέες επαναστατικές βάσεις. Δίνουν τη δυνατότητα να διαμορφωθεί ευρέως η συναίσθηση ότι η χρεωκοπία του καπιταλισμού έχει έρθει και ότι θα πρέπει εμείς οι ίδιοι να δημιουργήσουμε τις λύσεις που θα μας δώσουν διέξοδο από την πολιτικό – οικονομική κρίση σε ένα μέλλον πέρα και μετά από τον καπιταλισμό. Επιπλέον, βάζουν τον κόσμο της εργασίας ξανά στο παιχνίδι ως τον φορέα που πρέπει και τελικά μπορεί να σηκώσει στις πλάτες του το γενικότερο κοινωνικό συμφέρον και να αυτοδιαχειριστεί την παραγωγή για την επιβίωσή μας. Και δημιουργούν τους όρους για να τσακίσουμε τα pacta sunt servanda της αγοράς, αποτινάζοντας το εγχώριο χρέος, και να προτάξουμε αντί αυτών τις κοινωνικές ανάγκες και επιθυμίες. Αφού εμείς ως κοινωνία τυχαίνει να είμαστε οι πρώτοι από τον Δυτικό κόσμο στους οποίους επιχειρείται να εφαρμοστεί το κοινωνικό πείραμα του τέλους των καπιταλιστικών υποσχέσεων, τότε σε εμάς περιέρχεται η ευθύνη για την ανατροπή του. Αφού δεν μπορούμε και δεν πρέπει να γυρίσουμε πίσω στα παλιά, σε μας λαχαίνει ο κλήρος για την εύρεση μίας συνολικής και βιώσιμης διεξόδου.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: