Συνέντευξη του Carlos Latuff στο DLN

by

latuff

Από τον ιστότοπο του Digital Liberation Network.

Ο Carlos Latuff είναι Βραζιλιάνος σκιτσογράφος και ακτιβιστής του κινήματος για μια δίκαιη παγκοσμιοποίηση. Έγινε γνωστός παγκοσμίως από την ελεύθερη κυκλοφορία των σκίτσων του στο διαδίκτυο, ιδιαίτερα στο δίκτυο των indymedia. Τα σκίτσα του Carlos είναι έντονα πολιτικοποιημένα και με θεματικές από τον αγώνα τον ζαπατίστας, την Παλαιστινιακή αντίσταση, τον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ αλλά και γενικότερα την πολιτική επικαιρότητα. Κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στην Ελλάδα για το Resistance Festival παραχώρησε στο Δίκτυο για την Ψηφιακή Απελευθέρωση συνέντευξή του για την τέχνη, την πολιτική και τον κοινωνικό ανταγωνισμό.

DLN: Carlos, πριν αρχίσουμε, θέλουμε να γνωρίζεις ότι σημαίνει πολλά για εμάς να έχουμε μια συνέντευξη μαζί σου. Πολλοί από εμάς, οι οποίοι δραστηριοποιηθήκαμε πολιτικά στη διάρκεια της ακμής του κινήματος για μία δίκαιη παγκοσμιοποίηση, έχουμε μεγαλώσει δαπανώντας ώρες ολόκληρες στο δίκτυο των indymedia και απολαμβάνοντας τη ριζοσπαστικότητα της τέχνης σου. Πώς και ξεκίνησες να ποστάρεις τα έργα σου κατά βάση στο διαδίκτυο και ιδιαίτερα στα indymedia; Υπάρχει κάποια γενικότερη άποψή σου πίσω από αυτό;

Latuff: Πιστέψτε με, είναι επίσης μια τιμή για μένα να απευθύνομαι σε εσάς και αυτούς που σας διαβάζουν. Πιστεύω ότι άρχισα να δημοσιεύω στα indymedia στο τέλος του ’90. Αφού είχα δει ένα τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ για την εξέγερση των Ζαπατίστας, σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να συνεργαστώ με το κίνημα δημιουργώντας έργα κόμικ τα οποία θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ελεύθερα από τους Ζαπατίστας αλλά και από τους υποστηρικτές τους σε όλο τον κόσμο. Πρώτα τους (σ.σ. στους ζαπατίστας) έστειλα έργα τέχνης μέσω φαξ, στη συνέχεια δημιούργησα μια ιστοσελίδα με τίτλο «Ζαπατίστας Art Gallery», όπου μπορούσα να ανεβάζω κόμικ και οι άνθρωποι να έχουν εύκολη πρόσβαση σε αυτά. Καθώς το indymedia είχε ιστοσελίδες σε πολλά μέρη του κόσμου, συνειδητοποίησα ότι ποστάροντας σε IMC ιστοσελίδες τα σκίτσα μου μπορούσαν να καταλήξουν σε διαφορετικά ακροατήρια σε διαφορετικές χώρες.

DLN: Το περισσότερο έργο σου έχει εκδοθεί με άδεια copyleft στο διαδίκτυο. Ποια είναι η γνώμη σου ως καλλιτέχνης για τα πνευματικά δικαιώματα και τους νόμους που εμπορευματοποιούν τη γνώση; Είναι οι νέες τεχνολογίες πληροφορικής και επικοινωνιών φίλος ή εχθρός για τη δημιουργικότητα; Πιστεύεις ότι τα κοινωνικά κινήματα πρέπει να ασχοληθούν με αυτό το ευρύ και νέο πεδίο πάλης και να καταρτίσουν τη δική τους ριζοσπαστική ατζέντα;

Latuff: Εκδίδω τα έργα μου σε άδεια copyleft, ώστε να μπορούν να διαχυθούν στο διαδίκτυο, διότι πιστεύω ότι η τέχνη, που στοχεύει στην κοινωνική αλλαγή, δεν είναι εμπόρευμα. Είναι ένα είδος πράγματος που οι άνθρωποι πρέπει να μοιράζονται μεταξύ τους. Υπό την έννοια αυτή, τουλάχιστον για μένα, το Διαδίκτυο είναι ο καλύτερος φίλος μου. Διαφορετικά, αυτή η συνέντευξη δεν θα ήταν δυνατή, επειδή ίσως ποτέ δεν θα είχατε ακούσει για μένα, αν είχα κάνει σκίτσα μόνο για τις τοπικές συνδικαλιστικές εφημερίδες του Ρίο. Οι πόλεμοι του σήμερα διεξάγονται και στα εικονικά πεδία μάχης. Κανείς ακτιβιστής ή ακόμα και αντάρτης δεν μπορεί να αγνοεί τη δύναμη του Διαδικτύου. Αν τα πνευματικά δικαιώματα αποτελούν εμπόδιο για να φθάσουν τα σκίτσα μου σε μεγάλο αριθμό ανθρώπων, τότε να τα καταργήσουμε. Εμείς, ως ακτιβιστές, απευθυνόμαστε σε έναν αριθμό ανθρώπων και η λογική του copyleft κάνει τη διαδικασία πιο εύκολη.

DLN: Πολλοί καλλιτέχνες είτε διστάζουν είτε είναι εντελώς αρνητικοί απέναντι στις νέες τεχνολογίες, γιατί πιστεύουν ότι η διευκόλυνση της κοινωνική διάχυση της τέχνης τους μέσω αυτών των τεχνολογιών τους στερεί τους από τα μέσα για να κερδίζουν τα προς το ζην. Ποιο μήνυμα θα έδινες σε αυτούς; Και ποια είναι κατά τη γνώμη σου τα αντεπιχειρήματα απέναντι σε αυτή τη νοοτροπία;

Latuff: Νομίζω ότι όλα εξαρτώνται από αυτό που ο/η καλλιτέχνης θέλει να κάνει με την τέχνη του. Αν είχα μόνο επαγγελματικά θέματα κατά νου, τότε θα ενδιαφερόμουν για τα πνευματικά δικαιώματα, που πρέπει να μου καταβάλλονται για την αναπαραγωγή των έργων μου και τα συναφή. Φυσικά τα κόμιξ είναι ο τρόπος με τον οποίο ζω και εργάζεται για αριστερές συνδικαλιστικές εφημερίδες / περιοδικά εδώ στο Ρίο. Αλλά οι δραστηριότητες μου στο διαδίκτυο δεν σχετίζονται με ο,τιδήποτε επαγγελματικό. Κάνω σκίτσα ειδικά για το διαδίκτυο, ώστε να κάνω ορισμένες εικόνες και απόψεις ευρέως διαδεδομένες, απόψεις τις οποίες δε θα δείτε εύκολα στα κραταιά μέσα ενημέρωσης. Μπορώ να πω ότι έχω δύο επίπεδα εργασίας. Το επαγγελματικό μου με τις συνδικαλιστικές εφημερίδες και τον ακτιβισμό στο διαδίκτυο με σκίτσα copyleft.

DLN: Μεγάλο μέρος του έργου σου είναι επικεντρωμένη στον παλαιστινιακό αγώνα για απελευθέρωση. Πρόσφατα, οι ακτιβιστές του στολίσκου Free Gaza πέτυχαν ισχυρό πλήγμα ενάντια στην ισραηλινή προπαγάνδα αλλά με σοβαρό κόστος σε ανθρώπινες ζωές. Πιστεύεις ότι τα κοινωνικά κινήματα σε αλληλεγγύη με τον παλαιστινιακό αγώνα μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα υπέρ των Παλαιστινίων και να φέρουν πιο κοντά την απελευθέρωση;

Latuff: Ο σκοπός αυτός είναι δύσκολος δεδομένου ότι η υποστήριξη της Ισραηλινής προπαγάνδας και του Ισραηλινού λόμπι από τις ΗΠΑ και, γενικότερα, τη Δύση είναι πραγματικά ισχυρή. Αλλά νομίζω ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει. Η εικόνα του Ισραήλ δεν είναι πλέον η εικόνα ενός Δαβίδ εναντίον ενός Γολιάθ, ενός νεοσύστατου και μικροσκοπικού έθνους, που κατάφερε να νικήσει τους Άραβες εχθρούς, όπως ήταν τις προηγούμενες δεκαετίες. Οφείλεται πρώτα στην παλαιστινιακή αντίσταση, μετά στη δράση ακούραστων ακτιβιστών ανά τον κόσμο, που εκθέτουν τις ισραηλινές θηριωδίες και τα ψέματα, αλλά και στις πράξεις του ίδιου του κράτους του Ισραήλ με τις ασυγχώρητες πολιτικές απαρτχάιντ ενάντια στους Παλαιστινίους και ακόμη και με τη διεξαγωγή επιθετικών πολέμων, όπως κατά του Λιβάνου. Το Ισραήλ είναι ο εχθρός του εαυτού του. Εάν το κράτος του Ισραήλ είναι ένα φράγμα, κάνω το δικό μου κομμάτι δημιουργώντας μικρά ρήγματα σε αυτό. Σύντομα η πίεση που θα το ρίξει κάτω. 🙂

DLN: Η Ελληνική κοινωνία είναι σήμερα υπό την κατοχή των καπιταλιστικών νεο – φιλελεύθερων δυνάμεων της ΕΕ, του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Κοινωνικά δικαιώματα και ελευθερίες, που κερδήθηκαν μετά από δεκαετίες αγώνων παίρνονται πίσω από το κράτος και το κεφάλαιο. Αυτό συμβαίνει περισσότερο ή λιγότερο στο σύνολο των κρατών που αποτελούν τον πυρήνα της Ένωσης. Ποια πιστεύεις ότι είναι η διέξοδος από το αδιέξοδο που μας αναγκάζουν να δεχτούμε;

Latuff: Στη δεκαετία του ‘90, νεοφιλελεύθερα μέτρα εφαρμόστηκαν στη Βραζιλία και στις χώρες της Λατινικής Αμερικής με ευρείες ιδιωτικοποιήσεις και τα συναφή. Αυτό που βλέπω τώρα είναι η ίδια συνταγή να εφαρμόζεται και στην Ευρώπη. Αλλά, εάν στη Λατινική Αμερική ήταν όπως μια θεραπεία σοκ, στην Ευρώπη έχει γίνει με τα ομοιοπαθητικές σταγόνες. Το ίδιο δηλητήριο εφαρμόζεται με διαφορετικό τρόπο. Ωστόσο, όσον αφορά την Ελλάδα, πιστεύω ότι οι Έλληνες θα τιμήσουν τη μακρά παράδοση αντίστασης και θα αντισταθούν τώρα απέναντι στους νέους αποικιοκράτες και στους συνεργάτες τους σαν τον Παπανδρέου.

DLN: Μπορείς να μας μεταφέρεις μία εικόνα του κοινωνικού ανταγωνισμού στη Βραζιλία αυτή τη στιγμή;

Latuff: Πιστεύω ότι αυτό που είχαμε στη Βραζιλία ήταν κάτι πολύ παρόμοιο με αυτό που συνέβη στις ΗΠΑ με τον Μπους / Ομπάμα. Μετά από 8 χρόνια με έναν νεοφιλελεύθερο πρόεδρο (Φερνάντο Ενρίκε Cardoso), η δυσαρέσκεια μεγάλωνε στους δρόμους, τα κοινωνικά κινήματα ήταν πιο ισχυρά. Στη συνέχεια, το (καπιταλιστικό) σύστημα συνειδητοποίησε ότι θα έπρεπε να δοθεί στον λαό η αίσθηση της αλλαγής, αλλά όχι μια πραγματική αλλαγή. Ο Λουίς Ιγνάσιο «Λούλα» ντα Σίλβα, πρώην εργάτης μετάλλου και επικεφαλής της Αριστεράς “Partido dos trabalhadores” (Εργατικό Κόμμα) ο οποίος προσπάθησε πολλές φορές για να κερδίσει τις εκλογές, τελικά εξελέγη. Στη συνέχεια, ο θυμός των ανθρώπων χαλάρωσε με πολιτικές αντιστάθμισης (οικονομική βοήθεια προς τις φτωχότερες τάξεις) και τα αριστερά συνδικάτα και κινήματα ξεγελάστηκαν από την ιδέα ότι είχαμε την πρώτη αριστερή κυβέρνηση στην ιστορία της Βραζιλίας. Τώρα έχουμε προεδρικές εκλογές στη Βραζιλία και, πάλι, τα ίδια σκατά, όπως στις ΗΠΑ. Βρισκόμαστε μπροστά σε μια πόλωση μεταξύ του «αριστερού» PT και του νεοφιλελεύθερου PSDB. Τα άλλα κόμματα απλώς αγνοούνται στην παρούσα προεδρική κούρσα από τα κύρια μέσα μαζικής ενημέρωσης. Και ενώ όλοι συζητούν μεταξύ PT και PSDB, το καπιταλιστικό σύστημα παραμένει άθικτο.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: