Το Ψυχορράγημα της Μικροαστικής Τάξης

by

φορτηγατζήδες

Πριν από περίπου έναν μήνα ένας πρώην ένθερμος υποστηρικτής των «μεταρρυθμίσεων» του μνημονίου, η αυτού μεγαλειότης ο πρόεδρος του ΕΒΕΑ κ. Μίχαλος ξεσπάθωσε αυτή τη φορά κατά του μνημονίου με τρόπο που θύμιζε τον τόνο που χρησιμοποιεί η ΓΣΕΕ στις ανακοινώσεις της.

Σχιζοφρένεια? Όχι. Το ΕΒΕΑ αποτελείται κατά κύριο λόγο από μικρομεσαίες επιχειρήσεις, οι οποίες αυτή τη στιγμή το μόνο από το οποίο ωθούνται είναι το ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Είναι άλλωστε δεδομένο ότι σε τρία χρόνια, που η χώρα υποτίθεται ότι θα απεμπλακεί από τους μηχανισμούς του μνημονίου και θα αποτανθεί για δανεισμό στην ελεύθερη αγορά, τέτοιου μεγέθους επιχειρήσεις θα έχουν μειωθεί κατά πολύ. Κάποιος λοιπόν τράβηξε τα αυτιά του κ. Μίχαλου και τον επανέφερε στην σκληρή πραγματικότητα των οικονομικών μετασχηματισμών που πραγματοποιούνται ταχύτατα στο εγχώριο καπιταλιστικό σύστημα.

Τέτοιοι βίαιοι μετασχηματισμοί είναι η αιτία που και μία άλλη ράτσα μικροαστών συμπολιτών μας κατεβαίνει στο δρόμο. Θα τους καταλάβετε από τις Ελληνικές σημαίες με σταυρό που ανεμίζουν αλλά και από τα κίτρινα καπελάκια που γράφουν «Η’ ταν ή επί τας». Ή από τις επευφημίες στον πρώην Βασιλιά μας να επιστρέψει να μας κυβερνήσει. Ή από τους προέδρους των σωματείων τους που πετάνε στον αέρα, επευφημώντας τους, την ώρα που οι πρόεδροι αυτοί έχουν ο καθένας 50 άδειες, ενώ κάθε ένας από αυτούς έχει maximum μία, άντε δύο. Όχι δεν είναι παρέλαση της Χρυσής Αυγής. Είναι οι ιδιοκτήτες φορτηγών, μικροί και μεγάλοι, που δίνουν ως άλλοι Λεωνίδες μέχρι τελικής πτώσεως (λέμε τώρα) τη μάχη απέναντι στο κράτος για την διατήρηση των οικονομικών προνομίων τους, ανεμίζοντας όμως τη σημαία του. Ακολουθούν οι φαρμακοποιοί, οι συμβολαιογράφοι, οι δικηγόροι και άλλες συντεχνίες της χώρας, που νιώθουν το χαλί να τραβιέται κάτω από τα πόδια τους.

Τέτοιοι αγώνες αποτελούν το ψυχορράγημα της εγχώριας μικροαστικής τάξης. Αποτελούν δηλαδή τις απεγνωσμένες προσπάθειες συνόλων ανθρώπων με όμοια οικονομικά συμφέροντα, οι οποίοι μέχρι τώρα κατείχαν ως έναν βαθμό τα μέσα (ανα)παραγωγής της ζωής τους, να αποτρέψουν την απαλλοτρίωση των μέσων αυτών. Αποτελούν δηλαδή τις προσπάθειες των παλιών συντεχνιών να εξασφαλίσουν τα προνόμια των μελών τους, με τον τρόπο που τα εξασφάλιζαν ως τώρα με τις συμμαχίες με την κεντρική εξουσία. Έχουν τέτοιοι αγώνες σημασία? Ναι, έχουν ως ένα βαθμό, καθώς δεν είναι αμελητέος ο αγώνας των ανθρώπων για τη διασφάλιση αξιοπρεπούς βιοτικού επιπέδου για αυτούς και τις οικογένειές τους. Άλλη όμως αξιοπρέπεια έχει ο αγώνας ενός επισφαλούς εργαζομένου να εξασφαλίσει τα προς το ζην και άλλη ενός βολεμένου μικροαστού, που ως τώρα χαΐδευε τα κόμματα εξουσίας και αδιαφορούσε για ο,τιδήποτε είχε να κάνει πέρα από την αυλή του, ενώ τώρα αλλάζει τροπάρι για λόγους ιδιοτέλειας. Οι δύο αυτοί βρίσκονται σε διαφορετικά επίπεδα εκμετάλλευσης – κυριαρχίας.

Τι σημασία μπορεί όμως να έχουν τέτοιοι αγώνες για τον κοινωνικό ανταγωνισμό? Τι σημασία δηλαδή μπορεί να έχουν τέτοιοι αγώνες για την προοπτική της κοινωνικής απελευθέρωσης? Πάλι έχουν, στο μέτρο που συγκροτούν συμμαχίες με άλλα κοινωνικά κομμάτια καταπιεζομένων για την ανατροπή των σχεδίων της εξουσίας και δημιουργούν τις προοπτικές για συνολικά αιτήματα κοινωνικής χειραφέτησης στην οικονομία και την πολιτική. Οι απόψεις και οι συμπεριφορές των ανθρώπων ρευστοποιούνται επικίνδυνα γρήγορα σε συνθήκες κοινωνικής κατάρρευσης, οπότε μην βιαζόμαστε να θεωρούμε το περιεχόμενο των αγώνων των ταξιτζήδων, φαρμακοποιών, φορτηγατζήδων και λοιπών μικρομεσαίων ως χαμένο από χέρι αλλά ως ευκαιρία για συντονισμό με τους από κάτω, όπως και τους ανθρώπους αυτούς ως εν δυνάμει εκμεταλλευόμενους – καταπιεζόμενους, που θα κινηθούν προς εμάς (ή προς την Καρατζαφέρεια σουρρεαλιστική εκδοχή του Ελληνικού καπιταλισμού ανάλογα με τα ψυχολογικά ζητήματα που έχει ο καθένας).

Advertisements

7 Σχόλια to “Το Ψυχορράγημα της Μικροαστικής Τάξης”

  1. xamogelo Says:

    Το θέμα είναι βρε και τι τους προτείνεις. Εννοώ στο θέμα π.χ. των φορτηγατζίδων τι έχεις να προτείνεις;
    π.χ. τι προτείνεις; Να παραμείνουν ως έχουν τα πράγματα με τις άδειες; Από την άλλη αν τους πει να γίνουν απλώς υπάλληλοι θα σε πάρουν με τις πέτρες.

    Τέλος όποια κοινωνική ομάδα σηκώνει ελληνική σημαία… σίγουρα δεν θα προσεγγίσει μετανάστες που είναι μια απο τις ποιο πολυπληθείς ομάδες χαμηλώμισθων εργαζομένων.

    Οι συγκεκριμένες ομάδες θα χάσουν τα προνόμια τους επειδή οι ξεπουλημένες ηγεσίες τους θα τους πουλήσουν ή τους έχουν πουλήσει είδη… και αυτοί δεν το έχουν πάρει ακόμα χαμπάρι…

    Αν ενδιέφεραν να σταματήσουν τα μέτρα το λιγότερο που θα μπορούσαν να κάνουν είναι να συμμαχήσουν με τα άλλα κλειστά επαγγέλματα… (Προφανώς θα έπρεπε να συμμετέχουν και στις άλλες απεργείες κτλ αλλά τέσπα ψιλά γράμματα.)

  2. xamogelo Says:

    ήδη όχι είδη :-p

  3. inlovewithlife Says:

    Επ, τι γίνεται ρε? χρόνια και ζαμάνια.

    Προσωπικά δεν τρέφω καμία συμπάθεια προς τις συντεχνιακές κατακτήσεις σε αντίθεση με αυτές του κόσμου της εργασίας και αυτό ακολουθώ και στο δικό μου επάγγελμα το οποίο είναι επίσης μικροαστικό (για να μην λέει κανείς ότι αυτά που γράφω τα γράφω έξω από τον χορό). Είτε οι φορτηγατζήδες νικήσουν είτε χάσουν είναι αδιάφορο για εμένα. Αυτό που θα με ενδιέφερε ίσως στον αγώνα τους θα ήταν τυχόν συντονισμός τους με άλλες ομάδες της μικροαστικής τάξης για την ανατροπή αυτής της πολιτικής. Έτσι και αλλιώς στην αναρχία δεν θα υπάρχουν ιδιοκτήτες φορτηγών. Αυτό το μοντέλο στις μεταφορές εξυπηρετούσε πιο πρωτόγονες μορφές εγχώριου καπιταλισμού, που έχουν περάσει ανεπιστρεπτί.

    Η εποχή που κάποιος πρότεινε και οι άλλοι ακολουθούσαν έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Φυσικά και έχω να προτείνω. Αντί να πετάνε στον αέρα εν μέσω επευφημιών τους προέδρους τους με τις 50 άδειες, να φτιάξουν συνεταιρισμούς με οικονομική και πολιτική (άμεση) δημοκρατία, να συνασπιστούν με τους μικροαγρότες που θα κάνουν το ίδιο και να ταΐζουν τον κόσμο των πόλεων και της υπαίθρου. Και να βάλουν ένα πλάνο, ώστε οι συνεταιρισμοί τους να φτιάξουν υποδομές (ασφαλιστικά ταμεία, παιδικούς σταθμούς, σχολεία κτλ), ώστε να μην χρειάζονται το κράτος.

    Ευχαριστήθηκες τώρα? Προφανώς όχι, γιατί εύλογα πιστεύεις ότι το τελευταίο που περνάει από το μυαλό αυτών των ανθρώπων, που ανεμίζουν Ελληνικές σημαίες, είναι αυτό το πράγμα. Δύσκολο να γίνει? Ε, τότε θα γίνει το εύκολο, δηλαδή θα χάσουν αυτά που έχουν και θα αρκεστούν σε όσο το δυνατόν λιγότερες απώλειες. Και δεν είναι μόνο θέμα ηγεσιών.

  4. xamogelo Says:

    όντως… πολύ καιρό. Ας πούμε ότι βρίσκομαι σε μεταβατική περίοδο και βαριέμαι να γράφω. (αν και παρακολουθώ τα μπλογκ και το δικό σου.)

    «Ευχαριστήθηκες τώρα? Προφανώς όχι, γιατί εύλογα πιστεύεις ότι το τελευταίο που περνάει από το μυαλό αυτών των ανθρώπων, που ανεμίζουν Ελληνικές σημαίες, είναι αυτό το πράγμα. Δύσκολο να γίνει? Ε, τότε θα γίνει το εύκολο, δηλαδή θα χάσουν αυτά που έχουν και θα αρκεστούν σε όσο το δυνατόν λιγότερες απώλειες. Και δεν είναι μόνο θέμα ηγεσιών.»

    Στο σημερινό πολιτικό πλαίσιο από μόνο του δεν είναι αρκετό. Ίσως και να μην είναι και εφικτό.
    Συμφωνώ σε γενικές γραμμές με αυτά που λες. Πάντως απόδωσα την ήττα στις ηγεσίες λόγο των πολιτικών αντιλήψεων που πιστεύω ότι επικρατούν στις τάξεις των μεταφορέων. Έχω την εντύπωση ότι τέτοιοι χώροι πρέπει να είναι ο ορισμός του προτείνω και ακολουθούν οι άλλοι από πίσω.

    Πάντως αυτή την στιγμή γίνεται το χειρότερο πράγμα… Βγαίνουν οι επιμέρους κοινωνικές ομάδες στον αγώνα (δίκαιος-αποδεκτός ή μη) μόνες τους… με αποτέλεσμα να χάνουν και να απογοητεύουν κόσμο.

  5. Γιώργος Παπανικολάου Says:

    Μια συνεισφορά στη συζήτηση που μπορεί να έχει ενδιαφέρον για τους αναγνώστες http://bloggr.p2pfoundation.net/?p=136
    Χαιρετισμούς

  6. inlovewithlife Says:

    Έλα ρε Γιώργο.

    Ενδιαφέροντα είναι όλα αυτά που γράφει το άρθρο. Κλασικό παράδειγμα εγχειρήματος που στηρίζεται σε στρατηγικές ομότιμης οικονομίας είναι το AWMN, όπως αναφέρεται και στο άρθρο.

    Τα πράγματα όμως γίνονται πιο δύσκολα όταν περνάμε σε άλλους τομείς της παραγωγής. Πχ. πως να δημιουργήσεις κοινότητες βάσης για την παραγωγή αγροτικών προϊόντων και την απόδοσή τους στην κοινωνία, όταν οι νέοι αγρότες δεν θέλουν ούτε να ακούσουν για συνεταιρισμούς.

  7. Γιώργος Παπανικολάου Says:

    Αγαπητέ in love…

    Συμφωνώ μαζί σου ότι τα πράγματα γίνονται εξαιρετικά δύσκολα σε επι μέρους κλάδους της υλικής παραγωγής (θα έλεγα ακόμα και σε κλάδους της άυλης παραγωγής όπου η εμπειρία τρόπων διαχείρισης είναι εξαιρετικά πιο πλούσια). Δεν είμαι καθόλου καλός γνώστης του αγροτικού χώρου, εν τούτοις η ιδέα του άρθρου κατ’ αρχάς υποδεικνύει την κατεύθυνση δημιουργίας commons τεχνογνωσίας πχ μεθόδων φιλικής στο περιβάλλον βιώσιμης γεωργικής παραγωγής, ανοικτών σε όλους που μπορούν να χρησιμοποιηθούν από τους παραγωγούς. Αξιολόγηση και ανταμοιβή αυτού που συνείσφερε στην κοινή γνώση. Η διαχείριση του προϊόντος στον αγροτικό τομέα είναι από τα πιο σύνθετα ζητήματα γιατί οι όποιες λύσεις θα πρέπει να οδηγούν στην «επανατοπικοποίηση» της παραγωγής και το κίνητρο για επιλογές φιλικές στο περιβάλλον. Έχω μερικές ιδέες αλλά θα πάρει πολύ να τις συζητήσουμε τώρα.

    Η οπτική της παρέμβασης είναι ότι υπάρχουν πολλές πτυχές που μπορεί να καλλιεργηθεί η συμμαχία της μικροαστικής τάξης με την μισθωτή και την επισφαλή εργασία και τους ανέργους και νομίζω η αμεσότερα εφαρμόσιμη είναι μια συντονισμένη πάλη για την διεύρυνση των κοινών (προσοχή δεν μιλάω για κρατικά) αγαθών και της δημιουργίας αυτόνομων υποδομών κοινής χρήσης. Η στρατηγική αυτή μπορεί να επιτυγχάνει μικρές συνεχείς νίκες ξεπερνώντας τις αντιθέσεις και τους ανταγωνισμούς που χωρίζουν τα ασθενέστερα στρώματα της κοινωνίας. Πρέπει να επιλέγονται οι τομείς εκείνοι όπου οι λύσεις είναι αρκετά ώριμες, απευθύνονται στις ανάγκες ευρύτερου πληθυσμού και έχουν καταντήσει οφθαλμοφανείς (πχ διαμοίραση αρχείων, υποχρέωση υπαγωγής των δεδομένων που παράγονται με κρατική χρηματοδότηση στη δημόσια (μη κρατική) σφαίρα κτλ). Η προστασία επίσης των φυσικών κοινών αγαθών μπορεί να δημιουργήσει ευρύτερες συναινέσεις και η αδυναμία του μέχρι τώρα κινήματος είναι ότι δεν έχει προβάλει επαρκώς μη κρατικής (-μη ιδιωτικής) φύσεως λύσεις διαχείρισης των φυσικών πόρων ενώ παραδείγματα τέτοιων λύσεων που λειτούργησαν υπάρχουν.

    Οι τηλεπικοινωνίες και η παραγωγή ενέργειας είναι στην πραγματικότητα «βαρειές υποδομές» (με την έννοια του κομβικού) που μπορούμε επίσης να δώσουμε τη μάχη δικαιότερης κατανομής και διεκδίκησης της αυτονομίας (ειδικά με τις κατανεμημένες υποδομές τηλεπικοινωνίας). Νομίζω ακόμα ότι η απελευθέρωση για δημόσια χρήση μέρους του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος είναι ένα πολύ δυνατό όπλο (αρκεί να το μάθει ο κόσμος) για την βελτίωση της ελευθερίας του λόγου και της επικοινωνίας. Τέλος, η στρατηγική αυτή βοηθά την τσέπη όλων, καθώς αγαθά που αποτελούσαν εμπόρευμα, παύουν με τον τρόπο αυτό να ανήκουν στη σφαίρα της αγοράς…

    Άρα δεν χρειάζεται να πολώνεται κανείς στο ζήτημα αν θα υπερασπιστεί πχ τα κλειστά επαγγέλματα (προφανώς δεν έχει λόγο να το κάνει) αλλά να υποδείξει άλλα μέτωπα όπου μπορούν να υπάρχουν ευρύτερες συγκλίσεις συμφερόντων.

    Αυτά, χαιρετισμούς…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: