Το Πραγματικό Κόστος της Ελευθερίας

by

doctorow

Από την εμφάνιση και διάδοση των νέων τεχνολογιών πληροφορικής και επικοινωνιών μία μάχη βρίσκεται σε εξέλιξη σε παγκόσμιο επίπεδο, η μάχη για την ελεύθερη πρόσβαση στη γνώση, την πληροφορία και τον πολιτισμό. Από τη μία πλευρά οι ισχυροί κάτοχοι αποκλειστικών δικαιωμάτων σε άυλα αγαθά παλεύουν να δημιουργήσουν όρους απόλυτης ιδιοκτησίας πάνω σε αυτά. Από την άλλη οι κοινωνίες παλεύουν για την ευρύτερη δυνατή διάδοση αυτών των αγαθών με τη βοήθεια των νέων τεχνολογιών. Ο Cory Doctorow, συγγραφέας sci – fi, είναι από παλιά κομμάτι των κινημάτων της δεύτερης πλευράς. Εδώ δίνει πληρωμένη απάντηση σε μία καλλιτέχνη της άλλης πλευράς :

Από τον Guardian.

Την περασμένη εβδομάδα, η συνάδελφός μου αρθρογράφος στον Guardian Helienne Lindvall δημοσίευσε ένα άρθρο με τίτλο «Το Κόστος του Δωρεάν», με το οποία ισχυρίστηκε με ειρωνικό τρόπο ότι «οι υποστηρικτές του ελευθέρως επιγραμμικά προσβάσιμου περιεχομένου» (συμπεριλαμβανομένου εμού) «χρεώνουν μεγάλες αμοιβές για να μιλήσουν σε δημόσιες εκδηλώσεις».

Η Lindvall ισχυρίζεται ότι μίλησε με κάποιον που πλησίασε ένα γραφείο πρακτορείας το οποίο υποτίθεται ότι κάποτε ήρθε σε επαφή μαζί μου για να με προσκαλέσει για μία διάλεξη και ότι αυτός της ανέφερε ότι ζήτησα $ 10.000 – $ 20.000 (£ 6.300 – £ 12.700) για να μιλήσω σε ένα κολλέγιο και 25.000 δολάρια για να μιλήσω σε μια διάσκεψη. Η Lindvall μιλά επίσης για χρεώσεις που ζητούνται από άλλους ομιλητές, συμπεριλαμβανομένου του συντάκτη του περιοδικού WIRED, Chris Anderson, συγγραφέα του βιβλίου με τίτλο «Free», του συν-ιδρυτή του Pirate Bay, Peter Sunde και του ειδικού μάρκετινγκ Seth Godin. Κατά την άποψη της Lindvall όλοι εμείς είμαστε μέρος μιας κοινής ιδεολογίας που εξορκίζει τους καλλιτέχνες να δώσουν τα πνευματικά τους έργα δωρεάν, αλλά εμείς δεν εφαρμόζουμε αυτά που κηρύττουμε, γιατί χρεώνουμε πολύ για το χρόνο μας.

Είναι ατυχές το γεγονός ότι η Lindvall δεν έκανε τον κόπο να ελέγξει τα πραγματικά περιστατικά που επικαλείται. Δεν έχω εκπροσωπηθεί από το γραφείο πρακτορείας, στο οποίο αναφέρεται, εδώ και αρκετά χρόνια, και εν πάση περιπτώσει, κανείς δεν μου έχει πληρώσει ποτέ 25.000 δολάρια για να εμφανιστώ σε οποιαδήποτε εκδήλωση. Μάλιστα, η συντριπτική πλειοψηφία των διαλέξεων που δίνω είναι ελεύθερες (δείτε εδώ για τις συνομιλίες τους τελευταίους έξι μήνες και τις σχετικές αμοιβές τους – από περίπου 95 συνομιλίες που έχω δώσει τους τελευταίους έξι μήνες, μόνο οι 11 ήταν επί πληρωμή και η πιο ακριβοπληρωμένή αυτών ήταν £ 300). Επιπλέον, δεν χρησιμοποιώ γραφεία πρακτορείας για την πλειονότητα των κρατήσεων μου (ως επί το πλείστον κάνω κρατήσεις για τον εαυτό μου – έκανα μόνο μία κράτηση μέσω γραφείου πρακτορείας κατά τα τελευταία δύο χρόνια). Δεν είμαι σίγουρος ποιος είναι ο ατυχής διοργανωτής συνέδριων, με τον οποίο μίλησε η Lindvall – η ίδια δεν έχει αναφέρει την ταυτότητα της πηγής της – αλλά είμαι έκπληκτος ότι αυτό το άτομο κατάφερε να ξεθάψει το παλιό αυτό γραφείο πρακτορείας, δεδομένου ότι το γραφείο δεν είναι ούτε στα πρώτα 400 αποτελέσματα του Google για το λήμμα «Cory Doctorow».

Είναι αλήθεια ότι η τυπική αντίδρασή μου σε προσκλήσεις σε κερδοσκοπικά συνέδρια και εταιρικές εκδηλώσεις είναι να ζητήσώ 15.000 δολάρια, με τη λογική ότι σχεδόν κανείς δεν θα πληρώσει τόσο πολύ ώστε να μπορώ να μείνω στο σπίτι μου με την οικογένειά μου και τη δουλειά μου. Αλλά αν κάποιος δεχτεί, θα ήμουν τρελός για να αρνηθώ. Ακόμα κι έτσι, βρίσκω τον εαυτό μου να ταξιδεύει περισσότερο από ό,τι θα ήθελα και συνήθως το κάνω αυτό με ζημία.

Γιατί το κάνω αυτό; Λοιπόν, αυτό είναι το κομμάτι που η Lindvall πραγματικά έχει λάθος.

Βλέπετε, το πραγματικό λάθος της Lindvall ήταν όταν είπε ότι λέω στους καλλιτέχνες να μοιράσουν το έργο τους δωρεάν. Δεν κάνω τέτοιο πράγμα.

Το ζήτημα για το οποίο αφήνω την οικογένειά μου και το γραφείο μου για να μιλήσω με ανθρώπους σε όλο τον κόσμο αφορά τους κινδύνους για την ελευθερία που απορρέουν από την αποτυχία των ισχυρών κατόχων πνευματικών δικαιωμάτων να προσαρμοστούν σε έναν κόσμο, όπου είναι αδύνατο να αποτραπεί η αντιγραφή. Γιατί τέτοια αποτροπή είναι αδύνατη. Παρά τα 15 ολόκληρα χρόνια των πολέμων για τα πνευματικά δικαιώματα, παρά τις δρακόντειους νόμους και τις άγριες κυρώσεις, παρά τις μυστικές συνθήκες και την εκτεταμένη λογοκρισία, παρά τα εκατομμύρια που δαπανώνται απερίσκεπτα για εργαλεία πρόληψης της αντιγραφής, πράξεις αντιγραφής διεξάγονται σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε.

Όπως έχω γράψει εδώ παλαιότερα, η αντιγραφή δεν πρόκειται να γίνει ποτέ δυσκολότερη απ’ ότι είναι σήμερα. Οι σκληροί δίσκοι δεν θα γίνουν μαγικά ογκωδέστεροι ούτε θα διαθέτουν λιγότερη χωρητικότητα ή θα κοστίζουν περισσότερο.

Τα δίκτυα δεν θα είναι πιο δύσκολα στη χρήση. Οι υπολογιστές δεν θα είναι βραδύτεροι. Οι άνθρωποι δεν θα σταματήσουν να μαθαίνουν να πατούν «Toy Story 3 bittorrent» στο Google. Όποιος διατείνεται το αντίθετο, πουλάει κάτι – συνήθως κάποιο είδος ανεφάρμοστων μαγικών φασολιών κατά της αντιγραφής που δήθεν αυτή τη φορά θα λειτουργήσουν πραγματικά.

Έτσι, αν υποτεθεί ότι οι κάτοχοι πνευματικών δικαιωμάτων δεν θα είναι ποτέ σε θέση να σταματήσουν ή ακόμη και να επιβραδύνουν την αντιγραφή, τι πρέπει να γίνει;

Για μένα, η απάντηση είναι απλή: αν μοιράσω τα ebooks μου με άδεια Creative Commons που επιτρέπει τη μη εμπορική ανταλλαγή, θα προσελκύσω τους αναγνώστες μου να τα αγοράσουν σε έντυπη μορφή. Αυτό λειτούργησε για μένα – Είχα βιβλία στον κατάλογο μπεστ-σέλερ των New York Times των τελευταίων δύο ετών.

Τι πρέπει να κάνουν οι άλλοι καλλιτέχνες; Λοιπόν, στην πραγματικότητα δεν με ενδιαφέρει. Η πικρή αλήθεια είναι ότι σχεδόν τα πάντα που θα δοκιμάσει κάθε καλλιτέχνης για να κερδίσει χρήματα θα αποτύχουν. Αυτό δεν έχει καμία σχέση με το διαδίκτυο, φυσικά. Σκεφτείτε την αξιοσημείωτη δήλωση του δικηγόρου της Alanis Morissette στο συνέδριο The Future of Music : το 97% των καλλιτεχνών που υπέγραψαν με μια σημαντική δισκογραφική πριν από το Napster κέρδιζε $ 600 ή λιγότερο το χρόνο από το συμβόλαιο αυτό. Και αυτοί ήταν οι τυχεροί νικητές Λόττο, το μικρό κλάσμα του 1% που κατάφερε να υπογράψει συμβόλαιο. Σχεδόν κάθε καλλιτέχνης που έχει ως στόχο να κερδίσει τα προς το ζην από την τέχνη, δεν θα φτάσει εκεί (για μένα, χρειάστηκαν 19 χρόνια πριν να μπορέσω να έχω την πολυτέλεια να εγκαταλείψω την καθημερινή εργασία μου), έστω και αν παρατήσει την εργασία του, δηλαδή να υπογράψει σε μια δισκογραφική ή να ανέβει στη Ζώνη 1.

Εάν είστε ένας καλλιτέχνης και σας ενδιαφέρει να μοιράσετε το έργο σας για να πουλήσετε περισσότερο, έχω μερικές συμβουλές για σας, όπως έγραψα εδώ – νομίζω ότι δεν θα βλάψει και ότι θα μπορούσε να βοηθήσει, ειδικά αν έχετε κάποιον άλλο τρόπο, όπως μια εταιρεία ή έναν εκδότη, να κάνετε τους ανθρώπους πρώτα να αντιληφθούν την ύπαρξη της δουλειάς σας.

Αλλά δεν με νοιάζει αν θέλετε να προσπαθήσετε να σταματήσετε τους ανθρώπους από το να αντιγραφουν την δουλειά σας μέσω του Διαδικτύου, ή αν το σχέδιό σας για την οικοδόμηση μιας εμπορικής επιχείρησης κινείται γύρω από αυτή την ιδέα. Θέλω να πω, αυτό ακούγεται ανόητο για μένα, αλλά έχω εκπλαγεί και άλλες φορές στη ζωή μου.

Αλλά αυτό που με νοιάζει είναι αυτό εδώ. Με νοιάζει αν το σχέδιό σας περιλαμβάνει τη χρήση τεχνολογιών διαχείρισης ψηφιακών δικαιωμάτων («Digital Rights Management»), τεχνολογιών που απαγορεύουν στους ανθρώπους την πρόσβαση και την τροποποίηση αυτού που αποτελεί ιδιοκτησία τους. Εάν το σχέδιό σας απαιτεί επιγραμμικές υπηρεσίες που λογοκρίνουν τα σχόλια των χρηστών τους. Εάν το σχέδιό σας περιλαμβάνει την αποσύνδεση ολόκληρων οικογενειών από το διαδίκτυο, επειδή κάποιο μέλος τους κατηγορήθηκε για παράβαση. Εάν το σχέδιό σας περιλαμβάνει την καθολική επιτήρηση του διαδικτύου για να πιάσει τους παραβάτες, εφόσον το σχέδιό σας απαιτεί εξαιρετικά πολύπλοκη νομοθεσία που πρέπει να φτυαριστεί μέσω του κοινοβουλίου χωρίς δημοκρατικό διάλογο? Εάν το σχέδιό σας μου απαγορεύει να διατηρώ βίντεο από την προσωπική μου ζωή ιδιωτικά, επειδή δεν θα είστε σε θέση να πιάνετε τους παραβάτες, εάν δεν μπορείτε να κατασκοπεύετε κάθε βίντεο.

Και αυτό είναι το σχέδιο που έχουν οι βιομηχανίες διασκέδασης με την καταδικασμένη σε αποτυχία προσπάθειά τους για την αποφυγή της αντιγραφής. Η μουσική βιομηχανία των ΗΠΑ έχει ενάγει 40.000 ανθρώπους. Το BBC έχει λάβει έγκριση από την Ofcom να χρησιμοποιεί τα υποχρεωτικά τέλη που καταβάλλουν οι πολίτες, για να κλειδώσει τις εκπομπές της με τεχνολογίες DRM, ώστε να μην μπορούμε να πειραματιζόμαστε με αυτές ή να τις βελτιώνουμε με τις δικές μας τηλεοράσεις και συσκευές εγγραφής (και αν νομίζετε ότι αυτό δεν είναι μεγάλη υπόθεση, να έχετε κατά νου ότι ολόκληρος ο παγκόσμιος ιστός δημιουργήθηκε από ανθρώπους που ερασιτεχνικά προέβαιναν σε πράξεις σταδιακής βελτίωσης των συστημάτων που βρίσκονταν γύρω τους). Και ακόμη, οι Apple, Audible, Sony και άλλοι έχουν εγγράψει σε αρκετά ψηφιακά κανάλια διανομής υποχρεωτικές DRM απαιτήσεις, ούτως ώστε οι κάτοχοι πνευματικών δικαιωμάτων να μην μπορούν να διαθέσουν τα έργα τους με δίκαιους όρους.

Στη Γαλλία, ο νόμος HADOPI των «τριών χτυπημάτων» μόλις τέθηκε σε ισχύ. Έχουν ήδη στείλει 10.000 νομικές απειλές μία εβδομάδα τώρα, και έχουν υποσχεθεί ότι θα στελνουν 150.000 τη βδομάδα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Μετά από τρεις κατηγορίες της παράβασης δίχως να προηγηθεί απόδειξη, ολόκληρη η οικογένειά σας αποσυνδέεται από το διαδίκτυο – από την εργασία, την εκπαίδευση, δραστηριότητες συμμετοχής στα κοινά, μακρινούς συγγενείς, και πληροφορίες για την υγεία, την κοινότητα. Και φυσικά, θα έχουμε το ίδιο καθεστώς εδώ σύντομα (σ.μ. Ηνωμένο Βασίλειο), χάρη στον νόμο για την Ψηφιακή Οικονομία, που πέρασε από το Κοινοβούλιο με ψηφοφορίες τύπου «ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε» στις τελευταίες συνεδριάσεις του, παρά τις χιλιάδες των Βρετανών που ζήτησαν από τους νομοθέτες τους να υπάρξει πρώτα διαβούλευση για αυτό το εξαιρετικά τεχνικό νομικό κείμενο πριν από τη διοχέτευσή του σε νόμο.

Η Viacom είναι μόνο ένας από τους πολλούς γίγαντες της βιομηχανίας της διασκέδασης που μηνύει εταιρείες όπως η Google επειδή η τελευταία επιτρεπεί καθημερινούς ανθρώπους να ανεβάζουν περιεχόμενο στο διαδίκτυο χωρίς πρότερη επιθεώρηση του καθεστώτος copyright του περιεχομένου αυτού. Δεν πειράζει το γεγονός ότι ανεβαίνουν 29 ώρες βίντεο στο YouTube κάθε λεπτό, ότι δεν υπάρχουν αρκετοί δικηγόροι σε όλο τον κόσμο να αναλάβουν μια τέτοια εργασία, και ότι μπλοκάροντας τη διαδικασία αυτή (με τη χρέωση όσων ανεβάζουν με τα έξοδα του νομικού ελέγχου για παράδειγμα) θα μπορούσε να θέσει πρακτικά κάθε πρόσωπο που βρίσκει στο YouTube την ευκαιρία για προσωπική και δημιουργική έκφραση εκτός της επιχείρησης.

Δεν έχει σημασία ότι, αν η αρχή αυτή είχε περάσει στη νομοθεσία, θα έκλεινε κάθε φόρουμ, το Twitter, υπηρεσίες κοινωνικής δικτύωσης, blog, και λίστες σε ένα δευτερόλεπτο. Αυτό είναι αρκετά κακό, αλλά πέραν αυτών των ισχυρισμών, η Viacom ζήτησε από το δικαστήριο να διατάξει την Google να καταστήσει όλο το υλικό που ανεβαίνει από χρήστες δημόσιο, έτσι ώστε η Viacom να μπορεί να το ελέγξει, πιστεύοντας ότι το δικαίωμά της να ελε΄γχει αν παραβιάζονται τα πνευματικά της δικαιώματα τυγχάνει μεγαλύτερη από την ανάγκη μου, για παράδειγμα, να καταστήσω ιδιωτικής φύσης και προσβάσιμο μόνο σε εμένα και τους παππούδες της ένα βίντεο του διετούς ηλικίας παιδιού μου στο μπάνιο.

Εν τω μεταξύ, οι βιομηχανίες διασκέδασης συνεχίζουν να πιέζουν για την υιοθέτησει σε όλο τον κόσμο μιας σειράς από τύπου Κίνας firewalls (στη Βρετανία, ο πρώην επικεφαλής του BPI Richard Mollet υπερηφανευόταν που κατάφερε να εισάγει τέτοιου είδους νομοθεσία στον Νόμο για την Ψηφιακή Οικονομία).

Αυτή είναι μια προσέγγιση που ποπ σταρ όπως ο Bono, ο εκατομμυριούχος των U2, συμφωνούν απόλυτα – τα περασμένα Χριστούγεννα, έγραψε ένα εισαγωγικό αρθράκι στη New York Times κάνοντας έκκληση για μία Κινέζικου τύπου λογοκρισία παντού. Και ακριβώς τον ίδιο μήνα εκπρόσωποι της MPAA δήλωσαν στις κυβερνήσεις του κόσμου ότι η υιοθέτηση εθνικών καθεστώτων λογοκρισίας του διαδικτύου για δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας θα επιτρέψει επίσης και σε αυτές να εμποδίζουν πληροφορίες ενοχλητικές για τα καθεστώτα τους, όπως το Wikileaks.

Η MPAA απευθυνόταν σε συνεδρίαση για την ACTA, μια μυστική συνθήκη που είναι υπό διαπραγμάτευση από τον ΟΗΕ, πίσω από κλειστές πόρτες, και η οποία περιλαμβάνει προτάσεις για αστυνομικές έρευνες από τα iPods, τα τηλέφωνα και τους φορητούς σκληρούς δίσκους ως τα σύνορα των κρατών, για να αστυνομευθούν οι παραβάσεις.

Οπότε ναι, αν θέλετε να προσπαθήσετε να ελέγξετε τα μεμονωμένα αντίγραφα του έργου σας στο διαδίκτυο, να προχωρήσετε και να προσπαθήσετε. Είναι χαζό, αν και αυτό προσπαθεί σχεδόν κάθε τεχνικός εμπειρογνώμονας στον κόσμο, αλλά τι να ξέρουμε και εμείς;

Αλλά για όσο διάστημα το εν λόγω σχέδιο περιλαμβάνει την ενσωμάτωση του ελέγχου, της επιτήρησης και της λογοκρισία στην ίδια την υποδομή της κοινωνίας της πληροφορίας, εγώ θα συνεχίσω να περιοδεύω στον κόσμο χωρίς να παίρνω λεφτά δαπανώντας κάθε δεκάρα που έχω και κάθε ουγγιά της ενέργειας στο σώμα μου για να αγωνιστώ ενάντιά σας.

Helenne, δεν μπορώ να σου προσάψω τη μη ανάγνωση της στήλης μου στον Guardian? Άλλωστε, ποτέ δεν έχω διαβάσει τη δική σου. Και ενώ κάνεις λάθος για τη μη διόρθωση του άρθρου σου, δεν θα ζητήσω από τον αρχισυντάκτη να παρέμβει ή να κάνει ανόητο, χειροπρακτικό θόρυβο για συκοφαντική δυσφήμηση. Είμαι κοινωνικός ελευθεριακός και έχω ακεραιότητα, και πιστεύω ότι η καλύτερη απάντηση στην κακή ομιλία είναι περισσότερη ομιλία, είναι αυτή η στήλη.

Αλλά θα πρέπει πραγματικά να εξοικειωθείς με τις ιδεολογίες των ανθρώπων που ασχολείσαι, προτού καταδικάσεις αυτούς. Δεν συμφωνώ με όλα όσα λέει ο Κρις Άντερσον, αλλά κάθε άλλο παρά λέει στους ανθρώπους να μοιράζουν τα έργα τους : ως επί το πλείστον, ο Chris μιλά για το πώς η διαφορετική διάρθρωση των τιμών, εμπορικά μοντέλα που ηττώνται και τεχνικές πωλήσεων μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την αύξηση της κερδοφορίας των δημιουργών, των κατασκευαστών, των εκδοτών και των εφευρετών και παραθέτει παραδείγματα ανθρώπων που έχω λειτουργήσει σύμφωνα με τις κατευθύνσεις που ο ίδιος δίνει.

Δεν έχω ιδέα τι σχέση έχει ο Seth Godin με την λίστα των επιθέσεών σας : ο Seth είναι ένας σύμβουλος μάρκετινγκ. Οι τρεις τελευταίες φορές που τον άκουσα να μιλά, αφορούσαν το πώς μπορούν να βελτιωθούν οι εταιρικές επικοινωνίες και η ταυτότητα των εμπορικών σημάτων – τέτοια πράγματα δηλαδή. Σίγουρα, ο Seth χρεώνει προφανώς ένα πολύ μεγάλο χρηματικό ποσό για τέτοιες παρουσιάσεις αλλά για σας τότε στόχος θα έπρεπε να είναι ο «κόσμος ανάποδα» του μάρκετινγκ. Εάν η άποψή σας είναι ότι οι δημιουργικοί άνθρωποι αξίζουν να πληρωθούν, τότε πιθανώς είστε υπέρ ο Seth να χρεώνει ό,τι η αγορά μπορεί να αντέξει.

Τώρα, ο Peter Sunde είναι μια ενδιαφέρουσα περίπτωση. Είναι πραγματικά κάποιος που υποστηρίζει τελείως ελεύθερη αντιγραφή. Αλλά όπως γράψατε και εσείς, για αυτή την πεποίθηση είναι έτοιμος να πάει στη φυλακή, κάτι που θεωρείται γενικά ο χρυσός κανόνας για την ειλικρίνεια (τα μόνα υψηλότερα πρότυπα που ξέρω είναι του ανθρώπου που ετοιμάζεται να πεθάνει για τις πεποιθήσεις του – θα πρέπει να ρωτήσετε τον Peter που στέκεται σε αυτό). Εάν η άποψή σας είναι ότι ο Peter πουλά μόνο μούρη για τις πολιτικές του θέσεις, πώς μπορεί να εξηγηθεί αυτή η προθυμία να φυλακιστεί για αυτές; Επίσης: δεδομένης της τώρα τελευταία εκκίνησης της υπηρεσίας Flattr από τον Peter, με την οποία επιχειρεί να καταστεί απλό για το κοινό να καταβάλλει χρήματα στους καλλιτέχνες, νομίζω πως θα έπρεπε να επανεξετάσετε την παράσταση αχρειότητας που στήσατε.

Καταλαβαίνω πολύ καλά τι λέτε στη στήλη σας: οι άνθρωποι που μοιράζονται μερικώς τη δημιουργία τους αλλά κερδίζουν και τα προς το ζην, αποτελούν εξαίρεση. Οι περισσότεροι καλλιτέχνες θα αποτύχουν σε αυτό. Επιπλέον, το βρώμικο μυστικό τους είναι οι υπέρογκες χρεώσεις για τις δημόσιες εμφανίσεις τους – δεν κερδίζουν πραγματικά μια δημιουργική διαβίωση σε όλα. Όμως οι συγγραφείς από πάντα χρησιμοποιούσαν τις διαλέξεις για οικονομικές απολαβές – ο Ντίκενς έπαιρνει περί τις 100.000 δολάρια για τις περιοδείες του στην Αμερική, ένα τεράστιο ποσό για εκείνη την εποχή. Αυτό δεν είναι νέο – οι συγγραφείς έχουμε πολλά να πούμε και πολλοί από εμάς είμαστε κρυφά τύποι που θέλουμε να εξωτερικευόμαστε και απολαμβάνουμε να μιλούν για τα πράγματα που είμαστε παθιασμένοι.

Αλλά νομίζετε ότι όποιος μιλά για την επιτυχία του στο να μοιράζει κάποια από τη δημιουργία του, για να πουλήσει κάποιο άλλο έργο, πλασάρει ψεύτικες ελπίδες. Μπορεί να υπάρχει κάποιος εκεί έξω που το κάνει αυτό, αλλά σίγουρα δεν είμαι εγώ. Όπως έχω πει στους μαθητές της γραφής μου, το να βασίζεσαι στο έργο σου για τα προς το ζην είναι μια κακή ιδέα, ασχέτως πως θα το προωθήσει. Όλοι οι καλλιτέχνες θα πρέπει να έχουν ένα εναλλακτικό σχέδιο για τη διατροφή των ίδιων και των οικογενειών τους. Αυτό δεν έχει καμία σχέση με το Διαδίκτυο – είναι ήδη γεγονός από την εποχή της ζωγραφικής των σπηλαίων.

Ξέρεις ποιος πουλά ψεύτικη ελπίδα σε αφελείς επίδοξους καλλιτέχνες; Οι άνθρωποι που ξοδεύουν το χρόνο τους λέγοντας ότι, αν δεν είχαμε όλους αυτούς τους πειρατές στο διαδίκτυο, θα υπήρχε πλήρης δημιουργική απασχόληση για όλους μας. Ότι ο λόγος που εμείς οι καλλιτέχνες κερδίζουμε τόσα λίγα είναι διότι το κοινό μας δεν είναι αξιόπιστο, ότι όταν θα έχουμε λύσει αυτό το ενοχλητικό πράγμα που λέγεται διαδίκτυο, θα υπάρχει αύριο παντεσπάνι για όλους. Αν θέλετε να καταδικάσουμε κάποιον για απάτη μέσω πώλησης ενός σωρού άχρηστων εμπορευμάτων σε καλλιτέχνες, να κυνηγήσουμε τους πωλητές DRM με τις γελοίες αξιώσεις περί προστασίας από την αντιγραφή. Να στραφούμε επίσης κατά των δισκογραφικών που λένε ότι το εργοστάσιο αγωγών εναντίον του κοινού για λογαριασμό των καλλιτεχνών (όπου οι οι δισκογραφικές βάζουν στην τσέπη τα κέρδη) είναι καλή επιχείρηση. Να στραφούμε μετά στα στούντιο που μηνύουν ώστε να είναι αδύνατο για οποιονδήποτε να ανεβάσει ανεξάρτητα βίντεο στο διαδίκτυο χωρίς ένα γιγαντιαίο προϋπολογισμό για αμοιβές σε δικηγόρους.

Και αν θέλετε να βρείτε κάποιον που στηρίζει τους καλλιτέχνες, να δούμε οργανισμούς όπως το Electronic Frontier Foundation, οι οποίοι έχουν προχωρήσει το αίτημα για κατώτερη τιμή αδειών για ελεύθερη διακίνηση μουσικής, βίντεο και άλλων δημιουργικών έργων στο διαδίκτυο. Ως τραγουδοποιός, θα είστε εξοικειωμένη με αυτές τις άδειες: όπως λέτε, έχετε το 3% κάθε φορά που κάποιος εκτελεί τα τραγούδια σας στη σκηνή. Αυτό που ζήτησε το EFF είναι η ίδια συμφωνία για το διαδίκτυο : να αγοράζουν οι ISPs γενικές άδειες για λογαριασμό των πελατών τους, άδειες που θα τους επιτρέπουν να μοιράζονται τη μουσική που θέλουν να μοιραστούν ούτως ή άλλως – αλλά με αυτό τον τρόπο, και οι καλλιτέχνες να πληρώνονται. Παρεμπιπτόντως, αυτό είναι επίσης μια προσέγγιση που ευνοείται από τον Larry Lessig, τον οποίο επίσης ειρωνεύεστε στο άρθρο σας.

Έχουν περάσει 15 χρόνια από οι Διαβουλεύσεις γύρω από την Εθνική Υποδομή για την Πληροφορία στις ΗΠΑ ξεκίνησαν τους πολέμους των ψηφιακών πνευματικών δικαιωμάτων. Και καμία από τις εξαιρετικές εξουσίες των γιγάντων της ψυχαγωγίας, όπως οι γραπτές επιστολές και η εξουσία αποσύνδεσης και η εξουσία να λογοκρίνουν και τη δύναμη να επιτηρούν, τίποτε από αυτά δεν φέρνει λεφτά στους καλλιτέχνες. Εκείνοι που λένε ότι μπορούν να ελέγξουν την αντιγραφή έχουν λάθος, και δεν θα επωφεληθούν από τη στρατηγική τους. Θα πρέπει να έχουν δικαίωμα να καταστρέψουν τις ζωές τους, τις επιχειρήσεις και τη σταδιοδρομία τους, αλλά δεν έχουν δικαίωμα να πάρουν και την υπόλοιπη κοινωνία μαζί τους.

Και αυτό, Helienne, είναι αυτό που λέω στους ανθρώπους όταν δίνω διαλέξεις, αμειβόμενες ή δωρεάν.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: