Είμαστε Προλετάριοι Δικηγόροι και Είμαστε Περήφανοι γι’ Αυτό!

by

pakistan lawyers' riot

Μπορεί στον καπιταλισμό κάθε ιδιωτική συσσώρευση πλούτου να κρύβει πάντα από κάτω της κοινωνικές σχέσεις καλά συγκεκαλυμμένης αλλά απολύτως στυγνής εκμετάλλευσης. Όμως ο κόσμος αντιμετωπίζει ακόμη την κάστα των δικηγόρων συλλήβδην και στο σύνολό της με βάση την εικόνα του παραθυράκια τηλεστάρ μεγαλοδικηγόρου με τα χλιδάτα αυτοκίνητα και τις υπερπολυτελείς βίλες, που κερδίζει και καλά με την αξία του. Γι’ αυτό και το δικηγορικό «λειτούργημα» αποτελεί και σήμερα το εγχώριο όνειρο του κάθε μικροαστού για το παιδί του.

Τα φαινόμενα όμως απατούν. Οι καιροί του αυτοδημιούργητου και με οικονομική άνεση ελεύθερου επαγγελματία δικηγόρου αποτελεί παρελθόν εδώ και μία εικοσαετία. Για να απολαμβάνει την προκλητική της χλιδή μία αισχρή μειοψηφία αφεντικών του κλάδου, τραβάει κουπί στις δικηγορικές γαλέρες ένα πελώριο ανθρώπινο δυναμικό ασκουμένων, νέων αλλά πλέον όλο και περισσότερων παλαιότερων δικηγόρων – συναδέλφων. Οι συνθήκες εργασίας στο δικηγορικό κάτεργο ξεπερνούν και τη χειρότερη φαντασία. Είτε με τη δικαιολογία της μαθητείας για τους ασκούμενους είτε με τον καθαρό εκβιασμό της μισθωτής σκλαβιάς για τους νέους και τους παλαιότερους δικηγόρους το ωράριο έχει παγιωθεί στις 10 – 12 ώρες παντού, ο μέσος μισθός κυμαίνεται στα 700 – 800 €, οι άδειες δεν πληρώνονται, ενώ οι ασφαλιστικές εισφορές καταβάλλονται αποκλειστικά από τον εργαζόμενο. Την ίδια ώρα όμως που ο «συνεργάτης» δικηγόρος δεν τα φέρνει καν βόλτα, τα κέρδη των αφεντικών του επαγγέλματος είναι, για να το πούμε πολύ ήπια, απλώς αμύθητα.

Το δικηγορικό επάγγελμα παίρνει τον δρόμο, που ακολουθούν ραγδαία και άλλα επαγγέλματα της παλαί ποτέ ισχυρής μικροαστικής τάξης της χώρας, όπως αυτά του αρχιτέκτονα, του πολιτικού μηχανικού, του φαρμακοποιού, του συμβολαιογράφου, του ιδιοκτήτη ταξί και φορτηγού κτλ. Οι βίαιοι μετασχηματισμοί του εγχώριου (και του παγκόσμιου) καπιταλισμού, ήδη σε λειτουργία πριν από την κρίση, δίνουν με το μνημόνιο τη χαριστική βολή σε όσους ελπίζουν ακόμη ότι θα μπορούν στο μέλλον να κατέχουν τα μέσα αναπαραγωγής της ζωής τους, μόνο και μόνο επειδή ανήκουν σε κάποιον κάποτε καβατζωμένο επαγγελματικό κλάδο. Η προλεταριοποίηση της μεγάλης μάζας των δικηγόρων είναι τόσο ταχεία, ώστε πολλοί συνάδελφοι δεν πληρώνουν πια τις ασφαλιστικές τους εισφορές, απλώς γιατί αδυνατούν.

Υπήρξαν στο παρελθόν προσπάθειες να συγκροτηθεί ένα μαχητικό σωματείο δικηγόρων – εργαζομένων κόντρα στον Δικηγορικό Σύλλογο των αφεντικών, οι οποίες όμως δεν ευοδώθηκαν. Σήμερα αυτό είναι περισσότερο αναγκαίο από ποτέ και πρέπει να επανεκκινηθεί. Υπάρχουν όμως μαχητικές ομάδες δικηγόρων, που παλεύουν με συνέπεια για τα δημοκρατικά δικαιώματα, με τους μετανάστες, με τα κινήματα. Είμαστε φύσει και θέσει κομμάτι των καταπιεζόμενων – εκμεταλλευομένων, όχι επειδή αναζητούμε θρησκευτικού τύπου ταυτότητες ζωής στην σχέση υποτελούς εργασίας υπό τους μεγαλοδικηγόρους – εργοδότες μας αλλά γιατί αποτελούμε και εμείς αναπόσπαστο κομμάτι μίας κοινωνίας που χτυπιέται και υποφέρει. Θρυμματίζοντας κάθε αυταπάτη στους χώρους δουλειάς μας μπορούμε πλέον να επιτεθούμε πιο ενωμένοι ενάντια στα αφεντικά μας και να αναμιχθούμε στους αγώνες για την κοινωνική απελευθέρωση. Είμαστε προλετάριοι δικηγόροι και είμαστε περήφανοι γι’ αυτό.

Advertisements

6 Σχόλια to “Είμαστε Προλετάριοι Δικηγόροι και Είμαστε Περήφανοι γι’ Αυτό!”

  1. Αθανάσιος Αναγνωστόπουλος Says:

    Δικηγόρος ο συντάκτης;

    «Υπήρξαν στο παρελθόν προσπάθειες να συγκροτηθεί ένα μαχητικό σωματείο δικηγόρων – εργαζομένων κόντρα στον Δικηγορικό Σύλλογο των αφεντικών, οι οποίες όμως δεν ευοδώθηκαν. »

    Γιατί άραγε; Και μάλιστα σε ένα τόσο πολιτικοποιημένο κλάδο όπως οι δικηγόροι;

    «το ωράριο έχει παγιωθεί στις 10 – 12 ώρες παντού, ο μέσος μισθός κυμαίνεται στα 700 – 800 €»

    Αυτή είναι όμως μόνο η μισή αλήθεια. Η άλλη μισή εξηγεί ίσως πώς και δεν έχουμε «μαχητικό σωματείο».

  2. inlovewithlife Says:

    Μεγάλη κουβέντα.

    Φυσικά εξηγούνται τα πράγματα. Δεν είναι στις προθέσεις μου να πω την μισή αλήθεια αλλά τα στενά πλαίσια του άρθρου και το κοινό στο οποίο απευθύνεται δεν μου επιτρέπουν να επεκταθώ στο γιατί δεν ευοδώθηκαν τότε οι προσπάθειες.

    Η άλλη μισή λοιπόν αλήθεια είναι ότι στο χώρο των δικηγόρων υπάρχουν ακόμη οι δυνατότητες κοινωνικής ανέλιξης. Γι’ αυτούς τους λόγους η πλειοψηφία των συναδέλφων βλέπει ως παροδική την κατάσταση της εξαθλίωσης που υφίσταται. Ενώ όμως κάποτε αυτή ήταν πράγματι η αλήθεια για τους περισσότερους, σήμερα τα περιθώρια στενεύουν σημαντικά.

    Το άλλο σκέλος που έχει να κάνει με την προλεταριοποίηση είναι η σοβαρή ένσταση ολωνών ότι δεν πρέπει να θεωρούμε τους εαυτούς μας εργαζόμενους αλλά ελεύθερους επαγγελματίες. Είναι μία ένσταση σωστή κατά τη γνώμη μου μέχρι το σημείο που δεν δημιουργεί αυταπάτες για την πραγματικότητα. Γιατί είμαστε πλέον εργαζόμενοι και μάλιστα χωρίς τα προνόμια του εργατικού δικαίου. Θα πρέπει να αγωνιστούμε για τις παλιές ελευθερίες που έδινε το ελεύθερο επάγγελμα (χρόνο για δικό σου χώρο, δικές σου δουλειές κτλ) αλλά στο κομμάτι που είμαστε εργαζόμενοι να έχουμε τα αυτονόητα των εργαζομένων (πληρωμένες τις άδειες, 2/3 των ταμείων κτλ).

    Αυτά πάντως που έχουν να κάνουν με οικονομικές διεκδικήσεις είναι για εμένα λιγότερο σημαντικά. Περισσότερο σημαντικό είναι το γεγονός πως κομμάτια ιδιαίτερα μορφωμένου κόσμου περνούν στο περιθώριο και είναι έτοιμα να δώσουν τη μάχη με τους από κάτω. Μην ξεχνάμε ότι οι δικηγόροι έπαιξαν σημαντικό ρόλο στις περισσότερες επαναστάσεις (Γαλλική, Αμερικάνικη κτλ) και υπάρχουν πίσω από όλες τις μάχες για τη διεύρυνση των δημοκρατικών δικαιωμάτων. Αυτό θα γίνει και τώρα.

  3. Αθανάσιος Αναγνωστόπουλος Says:

    «Η άλλη μισή λοιπόν αλήθεια είναι ότι στο χώρο των δικηγόρων υπάρχουν ακόμη οι δυνατότητες κοινωνικής ανέλιξης’

    Ακριβώς. Συμβολαιογράφοι, δικαστές, Νομικό Συμβούλιο του Κράτους, καλές θέσεις σε δικηγορικές εταιρείες ή δικηγορικά γραφεία, ακόμη και περιζήτητοι τραπεζοϋπάλληλοι, πραγματικά πολλοί αναλογικά βγάζουν σχετικά γρήγορα καλά λεφτά.

    Από κει και πέρα, σου δίνω πολλά δίκια για τα χρήματα, όχι όμως τόσα και για τις ώρες εργασίας. Σε μεγάλο βαθμό είναι στην φύση του επαγγέλματος και δεν γνωρίζω κανένα που να δουλεύη λιγώτερο ως αυτόνομος δικηγόρος παρά ως συνεργάτης σε γραφείο. Μη σου πω το αντίθετο.

    Τέλος, όσο και αν είμαι βέβαιος ότι δεν το ασπάζεσαι και δεν θες να το ακούς, οι δικηγόροι δεν έχουν ανεργία, πράγμα που σχετίζεται ευθέως με την απουσία εργατικής προστατευτικής νομοθεσίας. Αν δεν μπορώ να απολύσω, δεν θα προσλάβω κιόλας. Το έχω ζήσει στο τομάρι μου.

  4. inlovewithlife Says:

    «Ακριβώς. Συμβολαιογράφοι, δικαστές, Νομικό Συμβούλιο του Κράτους, καλές θέσεις σε δικηγορικές εταιρείες ή δικηγορικά γραφεία, ακόμη και περιζήτητοι τραπεζοϋπάλληλοι, πραγματικά πολλοί αναλογικά βγάζουν σχετικά γρήγορα καλά λεφτά.»

    Συμφωνούμε. Ωστόσο, αυτό που λες πρέπει να παραδεχθείς ότι αρχίζει και αποτελεί εξαίρεση. Δεν αφορά τη μεγάλη μάζα των δικηγόρων, που βλέπει τα χρόνια να περνάνε, δίχως να ζει με αξιοπρέπεια.

    «Από κει και πέρα, σου δίνω πολλά δίκια για τα χρήματα, όχι όμως τόσα και για τις ώρες εργασίας. Σε μεγάλο βαθμό είναι στην φύση του επαγγέλματος και δεν γνωρίζω κανένα που να δουλεύη λιγώτερο ως αυτόνομος δικηγόρος παρά ως συνεργάτης σε γραφείο. Μη σου πω το αντίθετο. »

    Μεταξύ «αυτόνομου» δικηγόρου και «συνεργάτη» υπάρχει ωστόσο η διαφορά της εκμετάλλευσης. Άλλο είναι να δουλεύω για την πάρτη μου και άλλο να δουλεύω για άλλον και μάλιστα με αισχρό μισθό την ώρα που αυτός αποκομίζει πελώριο κέρδος από τη δουλειά μου. Με δυο λόγια ο καθείς μπορεί να κάνει το επάγγελμά του ζωή του, να ζει για να δουλεύει. Αλλά να το κάνει αυτό από ελεύθερη επιλογη, όχι με τον εκβιασμό της μισθωτής σκλαβιάς. Για να σου φέρω ένα παράδειγμα : Μεγαλοδικηγόρος δουλεύει από το πρωί ως το βράδυ και βάζει τους «συνεργάτες» να κάνουν το ίδιο. Κάθε μήνα ο πρώτος καθαρίζει 100.000 € από τη δουλειά αυτή, ενώ οι 10 από τους 15 «συνεργάτες» παίρνουν 1.000 € ή λιγότερα. Δεν βλέπω κάτι στη «φύση» του επαγγέλματος, που να δικαιολογεί είτε τις ώρες εργασίας είτε τις απολαβές του σχήματος αυτού.

    «οι δικηγόροι δεν έχουν ανεργία»

    Εξαρτάται τι εννοείς ανεργία. Αν εργασία είναι να δουλεύει κανείς 12 ώρες για 700 € μετά από 5 χρόνια δικηγορίας και έχοντας φτάσει 30-32 ετών (για ασκούμενους δεν αναφέρω), τότε ναι δεν υπάρχει ανεργία. Αλλά έτσι και αλλιώς σε λίγο θα δουλεύουμε όλοι τσάμπα σε αυτή τη χώρα και θα λέμε και ευχαριστώ ή θα μας βάζουν να αναζητούμε εμείς το οικονομικό αντικείμενο της δουλειάς μας (βλ. πλασιέ).

    «απουσία εργατικής προστατευτικής νομοθεσίας. Αν δεν μπορώ να απολύσω, δεν θα προσλάβω κιόλας. Το έχω ζήσει στο τομάρι μου.»

    Στη σχέση εργοδότη – εργαζομένου η απόλυση σημαίνει το εξής : ο ένας συνεχίζει αλώβητος από τη σχέση, ο άλλος χάνει τα προς το ζην. Ακόμη και αν αφήσουμε παραπέρα ζητήματα ηθικής, η ανεργία έχει ατομικές και κοινωνικές επιπτώσεις που αποσταθεροποιούν το ίδιο το σύστημα. Αν και όλα τα εργατικά δικαιώματα είναι αποτέλεσμα αγώνων των απο κάτω, να έχεις πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού σου ότι πολλά από αυτά ουσιαστικά σταθεροποιούσαν το χάος που προκαλούσε το καπιταλιστικό σύστημα. Αν τα αφεντικά είχαν ταξική συνείδηση, αρκετά από αυτά θα τα είχαν παραχωρήσει αμαχητί.

  5. Αθανάσιος Αναγνωστόπουλος Says:

    «αυτό που λες πρέπει να παραδεχθείς ότι αρχίζει και αποτελεί εξαίρεση.»

    Ίσως, αλλά όλοι το ξέραμε όταν δηλώναμε Νομική. Πάντως, ξέρω μόνο έναν που παραιτήθηκε για να δώση ΑΣΕΠ και να έχη την ασφάλεια της Μέσης Εκπαίδευσης.

    «δεν βλέπω κάτι στη “φύση” του επαγγέλματος, που να δικαιολογεί είτε τις ώρες εργασίας είτε τις απολαβές του σχήματος αυτού.’

    Τις απολαβές ίσως, τις ώρες ναι. Το πρωί δικαστήρια και τρεχάματα σε υπηρεσίες, το απόγευμα συναντήσεις με πελάτες. Πότε θα δης τον πελάτη, 9 η ώρα το πρωί;

    «Εξαρτάται τι εννοείς ανεργία. »

    Ανεργία είναι η ανεργία, η λέξη είναι σαφής, ανεργία δεν είναι η μη ιδανική εργασία. Ρώτα αυτόν τον καιρό και τους οικοδόμους να σου πούνε τι είναι ανεργία.

    «ο ένας συνεχίζει αλώβητος από τη σχέση»

    Όχι βέβαια, η καταγγελία έχει οικονομικό και άλλο κόστος. Επειδή στοιχίζει ακριβώς καθιστά δυσχερέστερες και τις προσλήψεις. Στο άκρον άωτον, αν η απόλυση απαγορευόταν διά νόμου υφ’ οιεσδήποτε συνθήκες, κανεις δεν θα προσελάμβανε και η ανεργία, η πραγματική και όχι η κατά φαντασίαν, θα ήταν ο ανεξαίρετος σχεδόν κανόνας.

    Ζούμε πράγματι σε καθεστώς άγχους λόγω ελεύθερων απολύσεων, αλλά ζούμε και σε καθεστώς εύκολης εύρεσης εργασίας. Όλα να τα λέμε.

    Εν πάση περιπτώσει, η ειδοποιός διαφορά του δικηγορικού επαγγέλματος κατά την γνώμη μου είναι ότι ακριβώς επειδή το επάγγελμα είναι ελεύθερο μπορεί ο καθείς να δουλεψη μοναχός του και όσα ψάρια πιάση, δυνατότητα που δεν έχει ο μέσος εργαζόμενος. Αυτό, σε συνδυασμό με την μόρφωση των δικηγόρων, τους εξοπλίζει γενικά με δυναμισμό και αισιοδοξία. Ψάχνουν πιο πολύ το ταξίδι, παρά το λιμάνι (καλά, οι άρρενες τουλάχιστον).

  6. ΝΙΚΟΛΑΣ ΡΕΪΣΗΣ Says:

    Καλημερα ασας,

    Επιθυμω να προσλαβω (εργασια & συνεργασια ) 2 -3 ανεργες δικηγορινες με αδεια ασκησης επαγγελματος { που δεν εχουν προσωπικο γραφειο { γαρφεια παρεχει η εταιρια} , με καλα αγλλικα { γαλλικα επιθυμητα } αλλα δεν μπορω να …..βγαλω ακρη με τον Δικηγορικο Συλλογο. Παρακαλω βιογραφικα με φωτο στο e-mail μου nikolas.reissis@yahoo.com { Περιοχη Αγιος Νικολαος -Κατω Πατησια }

    Ευχαριστω
    Νικολας Ρεϊσης
    Προεδρος
    N. RΕISSIS GROUP of Companies
    Direct Lines: 6942804047 , 6988721488 ,
    6998358243, 6938480361

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: