Αντιεξουσιαστές στην Αντιεξουσία!

by

Τελικά ο Γιωργάκης είναι αντιεξουσιαστής στην εξουσία. Αφού ανελίχθη πονηρά στα υψηλά της κλιμάκια, σαν άλλος Ραβασόλ παρολίγο να ρίξει τη βόμβα στα θεμέλια της παγκόσμιας οικονομίας.

Τι στον φούτσο συμβαίνει ρε παιδιά;
Κόντρα σε όλα τα παιδάκια, που πιθανόν φίλε αναγνώστη να έχεις ήδη συναντήσει πολλάκις στη ζωή σου, τα οποία, προκειμένου να δικαιολογήσουν την στάση ζωής (ή καλύτερα μη ζωής) τους, ισχυρίζονται ότι τίποτε δεν αλλάζει όταν ο κόσμος συλλογικά παίρνει τα πράγματα στα χέρια του και εισέρχεται στο προσκήνιο της ιστορίας. Κόντρα στους μονόδρομους της εξουσίας. Κόντρα στις τρικυμίες εν κρανίω των αποχαυνωμένων τηλεθεατών και των χαζών συνομωσιολάγνων του «όλα είναι σχεδιασμένα». Εμείς όλοι είμαστε αυτοί που αλλάζουμε τα πράγματα, όταν πράττουμε συλλογικά και πολιτικά με πυξίδα τη δημοκρατία, την ελευθερία και την κοινωνική δικαιοσύνη.

Από τον Δεκέμβρη μέχρι τις πλατείες και την 28η
Η ιστορία ξεκινά από τον Δεκέμβρη. Τότε η νεολαία της χώρας, διαισθανόμενη την διάχυτη κοινωνική σήψη και δίχως το πέπλο του βολέματος, που έριχνε η ιδιωτικότητα της οικονομικής καβάτζας στους μικροαστούς σαπιοκοιλιάδες – την αριθμητική πλειοψηφία – του τόπου, εξεγέρθηκε. Ήδη λοιπόν από τότε ένα παλλιροϊκό κοινωνικό κύμα ανυπακοής αρχίζει να ρευστοποιεί τα δίκτυα εξουσίας κάθε μορφής που λυμαίνονται την κοινωνία. Οι νέοι δεν είναι διατεθειμένοι να γίνουν συμμέτοχοι στον εξευτελισμό της συλλογικής μας αξιοπρέπειας. Στα επόμενα χρόνια η αφαίρεση του πέπλου της οικονομικής καβάτζας και η καθολική απονομιμοποίηση του καθεστώτος γεννά το αμεσοδημοκρατικό κίνημα των πλατειών, που ανατρέπει όλες τις μπετοναρισμένες ισορροπίες μέσα στα ίδια τα κινήματα, βάζει τον λαό στο παιχνίδι χωρίς μεσάζοντες και μεταπράτες της οργής και της βίας. Το αποκορύφωμα έρχεται με την 28η Οκτωβρίου, όπου το άπλωμα των κινημάτων δίνει την λαϊκή απάντηση στην κορυφαία συμβολική στιγμή του έθνους.

Ρευστοποίηση
Η διάχυτη κοινωνική εξέγερση αλλάζει τα δεδομένα. Το καθεστώς αρχίζει να ρευστοποιείται και αναζητά, ψηλαφεί νέες ισορροπίες. Η ανάγκη για τη διατήρηση της ελάχιστης κοινωνικής συναίνεσης και συνοχής επιβάλλει κινήσεις από το μπλοκ εξουσίας, που να λειτουργήσουν νομιμοποιητικά προς αυτό. Ο Γιωργάκης σε μία απεγνωσμένη κίνηση προκηρύσσει δημοψήφισμα. Μην απατάσθε. Η κίνηση για δημοψήφισμα είναι φυσικά αποτέλεσμα των συνεχών κοινωνικών αγώνων των τελευταίων ετών. Και το μπρα – ντε – φερ που κάνουμε έχει από την άλλη μεριά ολόκληρη την παγκόσμια ελίτ και από τη δική μας μπάντα όλους τους αγωνιζόμενους ανθρώπους του πλανήτη, που στις 15.10 κατέλαβαν τις πλατείες αυτού του κόσμου.

Προτάσεις Εξουσίας
Οποιαδήποτε προσπάθεια εκμαίευσης της βούλησης του λαού από το καθεστώς έχει αποκλειστικά εκτονωτικό, νομιμοποιητικό χαρακτήρα. Είτε γίνουν εκλογές είτε γινόταν δημοψήφισμα, στόχος όλων των δυνάμεων του κοινοβουλευτισμού είναι να φύγει η κοινωνία από τους δρόμους. Δεν πρόκειται για αλλαγή πολιτικής. Πρόκειται για αναβάθμιση της επίθεσης προς την κοινωνία από καλύτερες θέσεις. Και αυτό γιατί η μόνη συνεκτική πρόταση εξουσίας, που θα αφήσει αλώβητες τις βασικές συνθήκες κυριαρχίας και εκμετάλλευσης, πάνω στις οποίες βασίζεται ο κόσμος που ξέρουμε, είναι αυτή που εκτελεί σήμερα ρομποτικά το ΠΑΣΟΚ και θα προσπαθήσει να συνεχίσει κάθε επίδοξος διαχειριστής της εξουσίας. Άξια ανάλυσης εδώ είναι η προσπάθεια κατάρτισης εναλλακτικών προτάσεων εξουσίας από τον ΣΥΡΙΖΑ και την εξωκοινοβουλευτική αριστερά (η ηγεσια του ΚΚΕ χρήζει μόνο ψυχιατρικής και παλαιοντολογικής ανάλυσης, για την οποία ίσως ασχοληθούν κάποιοι βιτσιόζοι ανασκαφείς αρχαιολόγοι του μέλλοντος). Τέτοιες προσπάθειες συγκλίνουν σε πέντε έξι στρατηγικά σημεία, όπως διαγραφή του χρέους, επιστροφή στη δραχμή, κρατικοποίηση του τραπεζικού συστήματος, αύξηση της φορολογίας του κεφαλαίου κτλ. Κινούνται όμως στις γραμμές της διαχείρισης του υπάρχοντος συστήματος σε μία σοσιαλδημοκρατική κατεύθυνση, η οποία δεν φαίνεται να είναι και ρεαλιστική προς το παρόν με βάση τους υπάρχοντες συσχετισμούς εξουσίας σε παγκόσμιο επίπεδο. Αυτές οι προσπάθειες όμως με αφήνουν παγερά αδιάφορο, καθώς είναι ντυμένες με ψεύδη περί διατήρησης ή ανόδου του βιοτικού επιπέδου ενώ δεν αγγίζουν θέματα – ταμπού, όπως τον ριζοσπαστικό εκδημοκρατισμό του πολιτεύματος, την κριτική στο μύθευμα της ανάπτυξης, τον δημόσιο και κοινωνικό χαρακτήρα της διαχείρισης των βασικών κοινωφελών αγαθών, την κοινωνική οικονομία, την αυτοδιαχείριση ολόκληρων επιχειρηματικών μονάδων που κλείνουν από τα αφεντικά και την άμεση δημοκρατία στους χώρους δουλειάς. Ενδεικτική είναι η λογική περί επιστροφής στη δραχμή, με την οποία συμπαρατάσσονται κομμάτια του πολιτικού κατεστημένου και κρατικοδίαιτα κομμάτια της αστικής τάξης. Τι να την κάνω την επιστροφή στη δραχμή, αν αυτή αποτελέσει αφορμή για την επανασύσταση των δικτύων εξουσίας και την υποτέλειά μας ξανά σε αυτά δίχως όμως πλέον το πλέγμα δικαιωμάτων και κατακτήσεων της προηγούμενης περιόδου. Η οικονομία θα έρθει ούτως ή άλλως στα μέτρα της κοινωνικής επιβίωσης, το θέμα όμως είναι αν θα ζούμε με αξιοπρέπεια την ημέρα που ξημερώνει ή αν τα ποντίκια της εξουσίας θα πάρουν πάλι τις θέσεις τους.

Αντιεξουσιαστές στην Αντιεξουσία
Στα κινήματα διαμορφώνεται ένα κοινοβουλευτικό και ένα αντικοινοβουλευτικό μπλοκ. Δεν κακίζω τους ανιδιοτελείς ανθρώπους, που επιθυμούν να δουλέψουν για προτάσεις εξουσίας με πιο ανθρώπινο καπιταλιστικό πρόσωπο. Δεν τους κακίζω γιατί ξέρω ότι στα όποια κενά εξουσίας παρουσιαστούν υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να τα γεμίσει η πέμπτη φάλλαγγα του ολοκληρωτισμού, είτε αυτή έχει ακροδεξιό είτε σταλινικό πρόσωπο. Επειδή όμως είμαι ταγμένος ψυχή τε και σώματι με τα κινήματα και την κοινωνία, έχω εδώ και χρόνια διαλέξει μεριά. Και αυτή η μεριά, το αντικοινοβουλευτικό μπλοκ, οι αντιεξουσιαστές στην αντιεξουσία, πρέπει να βάλει και να πραγματώσει μία σειρά από στρατηγικές επιλογές :

α) Ρευστοποίηση και τσάκισμα χωρίς έλεος των υπαρχόντων δικτύων εξουσίας στην πολιτική και την οικονομία. Πρέπει να φέρουμε την πολιτική και οικονομική ελίτ και τους σφουγγοκολλάριους τους στο σημείο μηδέν. Από τους μηχανισμούς των κομμάτων εξουσίας μέχρι τους διαδρομιστές των συναλλαγών με την ελίτ, τους συνδικαλιστές, τα ΜΜΕ και φυσικά την αστική τάξη της χώρας, θα πρέπει να τσακίσουμε τους μηχανισμούς τους και την διάχυσή τους στο κοινωνικό σώμα. Ο στόχος αυτός δεν περιλαμβάνει μόνο την ακηδεμόνευτη ταξική πάλη αλλά ένα πολύμορφο μέτωπο αντιεξουσιαστικής πάλης ενάντια σε κάθε μορφή κυριαρχίας και διαφθοράς.

β) Δημόσιος και κοινωνικός χαρακτήρας της παραγωγής βασικών κοινωφελών αγαθών στην παιδεία, την υγεία, το νερό, την ενέργεια, τις μεταφορές και τις επικοινωνίες. Αυτοδιαχείριση από τους εργαζομένους και την κοινωνία με συγκεκριμένους και εμπεριστατωμένους θεσμούς συμμετοχικής και άμεσης δημοκρατίας.

γ) Διάδοση παραγωγικών δομών και δικτύων χωρίς κυριαρχία και εκμετάλλευση στον πρωτογενή και κάποιους κλάδους του δευτερογενή τομέα καθώς και στις νέες τεχνολογίες κόντρα σε κράτος και αγορές. Κατάληψη, απαλλοτρίωση και αυτοδιαχείριση παραγωγικών μονάδων, που κλείνουν, και στήριξή τους στη βάση της κοινωνικής αλληλεγγύης. Δημιουργία εναλλακτικών νομισμάτων και θεσμίσεων αυτοχρηματοδότησης.

δ) Συγκρότηση αυτοθεσμίσεων σε τοπικό επίπεδο κόντρα στις κρατικές δομές και ομοσπονδίωση αυτών. Συνεργασία με αριστερούς σε προσπάθειες βαθέματος της δημοκρατίας σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο.

Ως αντιεξουσιαστές στην αντιεξουσία έχουμε χρέος να παράξουμε εδώ και τώρα εναλλακτικές κοινωνικές δομές χωρίς την ύπαρξη διαχωρισμένων θεσμών εξουσίας, να κοινωνικοποιήσουμε δηλαδή την εξουσία μέσα από τον ριζοσπαστικό εκδημοκρατισμό της κοινωνικής ζωής. Και να το πράξουμε αυτό δίχως να χαϊδέψουμε αυτιά με ανόδους βιοτικού επιπέδου, ιδιώτευση και εφησυχασμούς ή δρόμους προς χιλιαστικές ουτοπίες και εναποθέσεις ευθυνών σε τρίτους. Αυτό που προτείνουμε είναι όμορφο, όχι επειδή είναι εύκολο αλλά επειδή δεν είναι, είναι ελεύθερο, όχι επειδή στηρίζεται στην απόσυρση στο ιδιωτικό αλλά επειδή στηρίζεται στην προσωπική ευθύνη και στη δέσμευση απέναντι στο συλλογικό, είναι δημοκρατικό, όχι επειδή ενέχει την ανάθεση αλλά επειδή επενδύει στην συμμετοχή, και είναι αξιοπρεπές, γιατί τελικά βάζει εμάς στο προσκήνιο της κοινωνικής δημιουργίας χωρίς καβάτζα καμιά.

Advertisements

5 Σχόλια to “Αντιεξουσιαστές στην Αντιεξουσία!”

  1. Dante80 Says:

    Όπως ανέφερε και ένας φίλος τις προάλλες…
    «Στο μπουρδέλο επικρατεί πλέον μπάχαλο»

    XD

    Πολύ καλή ανάλυση Αντώνη, το να αναδεικνύεις τα απολύτως αυτονόητα επί της αρχής έχει μεγάλη αξία, ειδικά δε στην συγκυρία στην οποία μας έχουν βάλει.

    Παίδες, όσο πιο γρήγορα καταλάβουμε ότι η λύση βρίσκεται στον συνάνθρωπό μας, τόσο πιο γρήγορα θα μπορέσουμε να σταθούμε στα πόδια μας. Η λύση βρίσκεται στον συνάδελφό μας στην βάρδια, στον περιπτερά που παίρνουμε τσιγάρα, στις γνώριμες φάτσες που βλέπουμε κάθε μέρα στο λεωφορείο για την δουλειά. Στον κουλουρτζή που παίρνουμε λουκουμά στις 10 κάθε μέρα και στον αγρότη που μας δίνει ντομάτες στην λαϊκή κάθε παρασκευή τραγουδώντας.

    Η λύση είμαστε εμείς. Όσο πιο νωρίς το καταλάβουμε, τόσο πιο γρήγορα θα σηκωθούμε.

    A wounded spear we are, yes sir.
    A recollection of unborn fetishes through the looking glass of rage.
    Rage for all we have lost, all we never had.
    Rage for every paycheck that kills us.
    For every savior that tricked us, for every fiend that loved us. For every word that defined us.
    Rage for the longing, rage for the lusting, a collage of rage.
    And we are not amused anymore..

    The anonymous undead we are, yes sir.
    A reanimation of dreams minced through the vise of your wallet.
    A cardboard circus of compatibility. A jagged line.
    Jagged by our rhythmic cries of boredom.
    By our paper masks and wooden frowns.
    Jagged by our malice, jagged by our greed, jagged by our dementia.
    And this time you have crossed the line..

    A carnival of lust we are, yes sir.
    A rusty mahogany stain in your collective backsides.
    A symphony of anguish, a song queued for too long. A rhapsody of absurdness.
    A deranged battle-cry. A blue butterfly.
    Blue from our sins and golden cages. Blue from our salty tears.
    Blue from all we craved and all we vanquished. Blue from suffocation.
    And we are not colorblind you know..

    A puzzle of checkered flags we are, yes sir.
    A black and white abomination, staunching your digestion.
    A legion of deck cards waiting to be played.
    Waiting for the last roll, for YOUR end credits.
    Waiting for the agony of consumption, waiting for the adrenaline.
    Waiting to live again, to love without limits.
    And we have waited for ages..

    You nursed us, you watered us, you broke us.
    For every sequence there is a consequence.
    You abused us, you amused us, you raped us.
    What goes around comes around.
    You made us, you loved us, you killed us.
    Causality is a bitch, ain’t it?
    You whore us, you wore us, you tore us.
    And now you bore us.

    So take heed, we are coming for you.
    We played along TOO fucking long,
    This game is over.

    Run.

  2. inlovewithlife Says:

    Πάλι έγραψες.

    Πότε θα τα εκδώσεις;

  3. Dante80 Says:

    Μετά θάνατον…:P

  4. pithikos Says:

    Αγγλοσαξωνική λεκτική εισβολή….που θα οδηγησεί αυτό το Blog ?

  5. Dante80 Says:

    Μα είναι προφανές.

    C:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: