Για μια Συντάσσουσα Εξουσία των Κινημάτων

by

chaplin

Όταν στην Ιταλία των αρχών της δεκαετίας του ’70 τα αφεντικά της FIAT ρώτησαν τους εργάτες, που είχαν καταλάβει τα εργοστάσια, τι τελικά θέλουν για να επιστρέψουν στη δουλειά και θα τους το δώσουν, αυτοί απάντησαν «τα θέλουμε όλα».

Σήμερα, προκειμένου να προχωρήσουν μπροστά, τα κινήματά μας καλούνται να δώσουν πρωτόγνωρες και ουσιαστικές απαντήσεις απέναντι στα δίπολα που ταλανίζουν την επαναστατική πρακτική, όπως τα δίπολα «κίνημα – πρωτοπορία» ή «δράση με – για την κοινωνία», «δομή – γραφειοκρατία», «δημόσιο / κοινωνικό – κρατικό», «άρνηση ή διαιώνιση της ταυτότητας της εργασίας», «βιώσιμο οικονομικό σύστημα – καπιταλισμός κράτους ή αγορών» κτλ. Καλούνται επίσης να αντεπιτεθούν συντριπτικά στο σύστημα εξουσίας. Όμως η απάντηση από εμάς παραμένει η ίδια. Τα θέλουμε όλα.

Τι σημαίνει όμως αυτό «τα θέλουμε όλα»;

1. Σημαίνει να τσακίσουμε τα δίκτυα εξουσίας της μεταπολίτευσης, που λυμαίνονται ακόμη και σήμερα την κοινωνία. Τα κόμματα εξουσίας με τους στρατούς τους καθώς και κάθε επίδοξο και μελλοντικό εκφραστή της. Τους εργατοπατέρες και τον κρατικό συνδικαλισμό. Τα κυρίαρχα ΜΜΕ. Την κατεστημένη διανόηση της χώρας. Έτσι, θα απελευθερώσουμε δυνάμεις για την πάλη ενάντια στο σύστημα εξουσίας, ενάντια στα αφεντικά, θα προωθήσουμε τις θέσεις μάχης των κινημάτων μας μέσα στον κοινωνικό ανταγωνισμό. Φτάνει αυτό;
2. Σημαίνει να αγωνιστούμε για έναν ριζοσπαστικό εκδημοκρατισμό της κοινωνικής ζωής σε όλα τα επίπεδα (οικονομία, πολιτική, πολιτισμός). Στα κινήματά μας ενυπάρχει πάντα ως δυνατότητα το να συντάσσουν τους όρους της κοινής ζωής με όρους ριζοσπαστικής, άμεσης δημοκρατίας. Έτσι, όταν απαντάμε στο σύστημα εξουσίας ότι τα θέλουμε όλα, πρέπει να το εννοούμε κιόλας. Πρέπει δηλαδή να εννοούμε όχι μόνο ότι θα το καταστρέψουμε αλλά και ότι θα το αχρηστεύσουμε, γιατί θα έχουμε μάθει να αυτοκυβερνιόμαστε.

Όλα τα ριζοσπαστικά κινήματα του 19ου – 20ου αιώνα ξεπήδησαν από την κοινή μήτρα της πρώτης διεθνούς. Τώρα με την εμπειρία των θετικών αλλά και των λαθών 150 ολόκληρων ετών μπορούμε να συνθέσουμε και συνθέτουμε ήδη αυτές τις κινηματικές πρακτικές, που έχουν τη δυνατότητα να μετασχηματίσουν τις κοινωνικές σχέσεις από άκρη σε άκρη και να απλωθούν σε όλη την κοινωνία.

Στο πεδίο της ριζοσπαστικής σκέψης οι κοινωνίες μας έχουν ανάγκη από έναν αντικαπιταλιστικό διαφωτισμό, που να φαντάζεται ουσιαστικές διεξόδους από αυτό που σήμερα ζούμε, δηλαδή την ολοκληρωτική καταστροφή του ανθρώπου και της φύσης, αντί για τρόπους αναπαραγωγής και συντήρησης του υπάρχοντος. Ως τέτοιο μπορεί να ειδωθεί και το έργο, η τριλογία, των Νέγκρι / Χαρντ. Με την αποκρυπτογράφηση των σύγχρονων εμφανίσεων του πλήθους απαντά με ριζοσπαστικό τρόπο στο ερώτημα ποιο είναι σήμερα το επαναστατικό υποκείμενο, ότι δηλαδή είναι αυτό που ήταν πάντα : τα εξεγερμένα κοινωνικά υποκείμενα, που παίρνουν τις ζωές τους στα χέρια τους. Ενοποιεί με πρωτόγνωρο τρόπο τις μαρξιστικές ερμηνευτικές κατηγορίες «βάση – εποικοδόμημα», εισάγοντας την εμπνευσμένη από τον Φουκώ έννοια της «βιοπολιτικής παραγωγής». Ανιχνεύει τα πιθανά χαρακτηριστικά μίας δημόσιας και κοινωνικής διαχείρισης του παραγόμενου πλούτου (commonwealth) κόντρα στη διαχείριση κράτους / αγοράς. Και καλεί σε μία από τα κάτω διαρκώς συντάσσουσα (ούτε συντακτική, ούτε συντεταγμένη) εξουσία των κινημάτων. Περιγράφει δε την τελευταία πολύ αδρά ως ουσιαστικά την εξουσία μίας διαρκώς εξεγερμένης κοινωνίας, η οποία συνεχώς αυτοθεσμίζεται από τα κάτω με δημοκρατικό τρόπο.

Οι Νέγκρι / Χαρντ – πολύ σωστά – δεν δίνουν έτοιμες απαντήσεις παρά μόνο καταγράφουν δυνατότητες διεξόδου από το καπιταλιστικό αδιέξοδο και το αντεστραμμένο του είδωλο, τον κρατικό σοσιαλισμό. Εμείς καλούμαστε με τη δράση μας να περπατήσουμε την έρημο του πραγματικού και να ανοίξουμε τα μονοπάτια που ανταποκρίνονται στις σύγχρονες επιθυμίες και ανάγκες μας. Να ξεπηδήσει από τις κοινότητές μας ένας νέος ανθρωπολογικός τύπος, που θα μετατρέπει την αντίσταση στην εξουσία και την συλλογική δημιουργία σε βίωμα, σε τρόπο και μορφή ζωής. Ένας τύπος ανθρώπου που θα αντιλαμβάνεται την ιστορική – κοινωνική του θέση και θα αναλαμβάνει τις ευθύνες του, επανανοηματοδοτώντας το τώρα. Τα κινήματά μας δεν έχουν μόνο τη δυνατότητα να αλλάζουν τους συσχετισμούς δυνάμεων σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο αλλά και την προοπτική να προκαλέσουν δομικούς κοινωνικούς μετασχηματισμούς με τον μόνο τρόπο που αυτοί προκαλούνται : ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΩ.

Από την πρώτη διεθνή μέχρι σήμερα ένα κόκκινο νήμα ενώνει τα κινήματά μας, αυτό της κοινωνικής απελευθέρωσης. Όπως οι εργάτες της FIAT απέναντι στα αφεντικά τους, έτσι και σήμερα εμείς απέναντι στο σύστημα εξουσίας πρέπει να απαντήσουμε. Και πρέπει να απαντήσουμε ότι τα θέλουμε όλα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: