Μήνυμα στο Μπουκάλι σε Αντιεξουσιαστές και Αριστερούς για την Μπολιβαριανή Δημοκρατία της Βενεζουέλας

Αύγουστος 22, 2017 by

message-in-a-bottle-at-work

Η ιστορία της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας της Βενεζουέλας δεν απασχολεί ιδιαίτερα τους αντιεξουσιαστές και τους αριστερούς του Βορείου ημισφαιρίου, γιατί δεν χωρά στα ιδεολογικά σχήματά τους. Δεν απασχολεί τους αντιεξουσιαστές πως ένα αριστερό καθεστώς απέκτησε τόσο βαθιές ρίζες στις πληβειακές μάζες του λαού της Βενεζουέλας, ώστε δεκάδες φορές να προτάξουν τα στήθη τους στις απόπειρες ανατροπής του και να το διατηρήσουν στην εξουσία. Ούτε φαίνεται να τους ενδιαφέρει η πρωτοφανής ιστορικά για την αριστερά στρατηγική της πολιτικής ελίτ του καθεστώτος για την οικοδόμηση από τα πάνω μίας δυαδικής εξουσίας, που θα αποδιαρθρώσει το κράτος. Η ιστορία αυτή δεν γοητεύει ούτε τα απολιθώματα της Ευρωπαϊκής και Βορειο-αμερικάνικης αριστεράς. Έτσι, δεν γοητεύει τους αριστερούς η τάση προς την άμεση δημοκρατία, που προέκυψε μέσα από τον ιθαγενισμό και την αντι-κυριαρχία, που μοιραία αναβλύζουν από τους αγώνες ενάντια στο τέρας της αποικιοκρατίας και φυσικά είναι αδύνατον να προκύψουν από τις στείρες οικονομικές ιμπεριαλιστικές της κατανοήσεις. Μα περισσότερο δεν γοητεύει τους αριστερούς η μη λενινιστική στρατηγική του Τσαβισμού απέναντι στο κράτος, η εν πολλοίς απουσία κόμματος-κράτους, η άντληση όλης της δύναμής του από τα κινήματα και, όμοια με τους αντιεξουσιαστές, η στρατηγική για την δυαδική εξουσία με σκοπό την τελική αποδιάρθρωση του κράτους. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο πως ο Τσάβες έλεγε πως στην αριστερά διεθνώς «δεν μας καταλαβαίνουν».

Όταν κλείνει ένας ιστορικός κύκλος, είναι χρήσιμο να βγαίνουν ιστορικά συμπεράσματα για να παλεύουμε από καλύτερες θέσεις στον επόμενο. Για όσους ασφυκτιούν κλεισμένοι στα κλασικά ιδεολογικά σχήματα το κείμενο αυτό εσωκλείει ένα μήνυμα σε μπουκάλι για το μέλλον των κινημάτων, αποπειρώμενο να καταγράψει τις νίκες, τις ήττες, τις αντιφάσεις και τα αδιέξοδα της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας της Βενεζουέλας από αντιεξουσιαστική σκοπιά πάνω σε τρεις άξονες :

  • Την διαλεκτική λαϊκής εξουσίας και πολιτικής πρωτοπορίας.
  • Την οικοδόμηση από τα πάνω δυαδικής εξουσίας.
  • Την μορφή της επανάστασης στην σύγχρονη εποχή.

Ποια είναι η Σύγχρονη Διαλεκτική Λαϊκής Εξουσίας και Πολιτικής Πρωτοπορίας?

Λαϊκή εξουσία [poder popular] είναι κάθε μορφή κοινοτικής, μη διαχωρισμένης από το κοινωνικό σώμα, εξουσίας σε σχετική αυτονομία από το κράτος και το κεφάλαιο. Σε συνθήκες κοινωνικής επανάστασης τέτοιες μορφές εξουσίας αναπτύσσουν έντονα δημοκρατικά, αντι-ιεραρχικά και εξισωτικά χαρακτηριστικά.

Οι μορφές λαϊκής εξουσίας του λαού της Βενεζουέλας προέρχονται από τις ιθαγενικές παραδόσεις και χάνονται στα βάθη του χρόνου, με πιο χαρακτηριστικές μορφές τα shabono των Yanomami στην Νότια Βενεζουέλα, τα ayllu των Ίνκας ή τα δεκάδες χιλιάδες rochelas και cumbes των φυγάδων σκλάβων cimarrones. Μορφές κοινοτικής εξουσίας αναπαράγονται σταθερά στον χρόνο στην ύπαιθρο της Βενεζουέλας αλλά εμφανίζονται και με τη μορφή συνελεύσεων γειτονιάς στα Barrio των πόλεων. Σε όλο τον 20ο αιώνα η Βενεζουέλα κατατρύχεται από το αποικιοκρατικό καθεστώς της Δύσης, το οποίο ληστεύει τους φυσικούς της πόρους [κυρίως το πετρέλαιο], ενώ καταστρέφει τις κοινότητες και τα οικοσυστήματά της. Οι αντιστάσεις και οι εξεγέρσεις κατά του αποικιοκρατικού καθεστώτος και των δικτατοριών του είναι συνεχείς με κυριότερες αυτές του 1936 και του 1958. Το 1968 το Κομμουνιστικό Κόμμα της Βενεζουέλας διασπάται και ένα μικρό κομμάτι αυτού [Party of the Venezuelan RevolutionPRV] δεν παρατά την ένοπλη πάλη και παραμένει στο βουνό. Στο αντάρτικο οι guerillas του PRV μπολιάζουν τον μαρξισμό με τοπικές ιθαγενικές παραδόσεις και τα ριζοσπαστικά ρεύματα της αυτονομίας, προκειμένου να εκφράσουν με κατάλληλο τρόπο την επαναστατική πρακτική του λαού της Βενεζουέλας. Μέσα από αυτή την θεωρητική διαδικασία καταλήγουν στη θέση ότι ο θεσμός του κράτους στην Βενεζουέλα έχει «σαπίσει» και, ως εκ τούτου, με τα λόγια του Kléber Ramírez Rojas, ενός σημαντικού θεωρητικού του PRV, «[η] Βενεζουέλα πρέπει να ανατινάξει τον ζουρλομανδύα του αποικιοκρατικού κράτους και να δημιουργήσει ένα νέο κοινοτικό κράτος [commoner state] [στο οποίο] οργανωμένες κοινότητες [θα] επιλέγουν και [θα] ανακαλούν τα θεσμικά τους πρόσωπα, [θα] καθορίζουν οι ίδιες τα σχέδια για την πρόοδό τους και [θα] διαχειρίζονται οι ίδιες τις οικονομικές τους υποθέσεις». Στις τάξεις αυτής της πολιτικής πρωτοπορίας συγκροτείται μία συγκεκριμένη θεωρία για την κοινωνική επανάσταση με βάση την δυαδική εξουσία. Με τα λόγια του Roland Denis, «[τ]ο παλιό σλόγκαν της «δυαδικής εξουσίας» (αστικής και εργατικής), που ήταν σε ισχύ την αποκορύφωση του επαναστατικού κινήματος, σήμερα καθίσταται διαρκής στρατηγική με σκοπό την οργάνωση μίας κοινωνικοποιημένης μη-κρατικής εξουσίας».

Για τον Rojas, τον Denis και τους συντρόφους τους η διαλεκτική της λαϊκής εξουσίας με το κράτος είναι ξεκάθαρη : Το κράτος δεν χτίζει την κομμούνα, που θα το καταστρέψει. Οι κομμούνες αναδύονται χωρίς τον νόμο και καταστρέφουν το κράτος σε μία διαλεκτική θέσης / αντίθεσης / αντίθεσης. Στελέχη του PRV διεισδύουν στον στρατό και το 1983 συγκροτούν μία κρυφή ομάδα [Bolivarian Revolutionary Movement, MBR-200], που περιλαμβάνει έναν νεαρό Hugo Chavez. Στην εξέγερση του Caracazo του 1989, που αποτελεί πηγή όλης της νεώτερης ιστορίας εξεγέρσεων και της αριστερής στροφής της Λατινικής Αμερικής, τα στελέχη του PRV στις πόλεις ενώνονται με το λαϊκό ποτάμι και τους θεσμούς λαϊκής εξουσίας, που δομούνται καταμεσίς της σύγκρουσης με το αποικιοκρατικό καθεστώς. Στις 4 Φεβρουαρίου 1992 ξεκινά η ιστορία της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας της Βενεζουέλας, όταν μία ομάδα αξιωματικών με ηγέτη τον Hugo Chavez αποπειράται αποτυχημένα να ανατρέψει τον πρωθυπουργό του αποικιοκρατικού καθεστώτος Perez, ως απάντηση για την καταστολή του Caracazo και με την ενεργό υποστήριξη ενός πληθυντικού υποκειμένου κινημάτων.

Από την παραπάνω ιστορική αφήγηση για τις ρίζες της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας της Βενεζουέλας προκύπτουν τα εξής κριτικά συμπεράσματα για τους αντιεξουσιαστές και τους αριστερούς της Δύσης. Στην σύγχρονη διαλεκτική λαϊκής εξουσίας και πολιτικής πρωτοπορίας είναι η λαϊκή εξουσία ο θετικός πόλος, που παράγει και κατευθύνει την όποια πολιτική πρωτοπορία, με την τελευταία να λειτουργεί αναιρώντας τον αρνητικό ιστορικό της ρόλο μόνο στο μέτρο που διευρύνει τις δυνατότητες της λαϊκής εξουσίας. Με διάφορους τρόπους ο ίδιος ο Τσάβες διευκόλυνε αυτή την προοδευτική διαλεκτική, μετατρέποντας τον εαυτό του ως θεσμό-ηγέτη σε κενό σημαίνον σύμβολο της λαϊκής εξουσίας και αναίρεση της πολιτικής πρωτοπορίας, ώστε ακόμη και σήμερα -20 χρόνια μετά την άνοδό του στην εξουσία- το σύνθημα της πολιτικής του κληρονομιάς, το οποίο αντηχεί στις μάζες είναι το : «Ο Τσάβες δεν πέθανε, πολλαπλασιάστηκε». Ο ίδιος άλλωστε ο Τσάβες ως πρόσωπο και πορεία ζωής είναι δημιούργημα των αγώνων του Λαού της Βενεζουέλας και τίποτα παραπάνω.

Οικοδομείται Δυαδική Εξουσία από τα Πάνω;

Το καθεστώς της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας της Βενεζουέλας είναι άμεσο αποτέλεσμα των αγώνων του λαού της Βενεζουέλας ενάντια την αποικιοκρατία της Δύσης, που διαπερνά με κάθετες και οριζόντιες σχέσεις κυριαρχίας όλες τις πτυχές της ζωής του. Οι λυσσώδεις αντιφάσεις και τα αδιέξοδα αλλά και οι λαϊκές ρίζες του καθεστώτος μπορούν μόνο να κατανοηθούν μέσα από το πρίσμα αυτό.

Έτσι, οι κοινωνικές και δημοκρατικές πολιτικές του καθεστώτος αυτού έδωσαν ζωή και αξιοπρέπεια στις μεγάλες πληβειακές μάζες της Βενεζουέλας, που μέχρι τότε τις είχαν για σφουγγαρόπανο τα παράσιτα της εγχώριας αποικιοκρατικής ελίτ. Δημιούργησαν ωστόσο σταδιακά και μία μεσαία τάξη με λίγες διαθέσεις για ανατροπή της κυριαρχίας του κεφαλαίου και της εμπορευματικής αγοράς. Η κρατικοποίηση του ενεργειακού τομέα, από τον οποίο εξαρτάται άμεσα ή έμμεσα το 80% της οικονομίας, έστρεψε τεράστιους οικονομικούς πόρους για κοινωνικές πολιτικές, που μέχρι τότε απαλλοτριώνονταν από την αποικιοκρατική ελίτ, ωστόσο οδήγησε και το νέο καθεστώς στην αγκίστρωση από το πετρέλαιο σε μία εποχή, όπου η οικολογική κρίση με την παράγωγη αυτής κλιματική αλλαγή είναι η πιο σημαντική αντίφαση των σύγχρονων κοινωνιών. Η μερικότητα των πολιτικών μετασχηματισμού ως προς την εμπορευματική αγορά, που παρέμειναν κυρίως ποσοτικές, επέτρεψε την επιβίωση και, κατόπιν, την γιγάντωση των ιδιωτικών μονοπωλίων. Η παραμονή του καθεστώτος επί τόσα έτη στην εξουσία συγκρότησε μία διεφθαρμένη γραφειοκρατία στις μεσαίες και κατώτερες τάξεις του σε συμπλοκή με την κλεπτοκρατική και εγκληματική αστική τάξη της χώρας, την λεγόμενη boli-μπουρζουαζία, που δεν έχει να ζηλέψει πολλά από τις εποχές της αποικιοκρατίας. Οι κρατικοποιημένες επιχειρήσεις απέκτησαν σοβαρές δυσλειτουργίες και στρεβλώσεις, ενώ οι μη κοινοτικές επιχειρήσεις υπό εργατικό έλεγχο απέδωσαν πολύ λιγότερα ωφέλη από τα αναμενόμενα με αποτέλεσμα αμφότερες αυτές οι οικονομικές μορφές να μην μπορούν να δώσουν διέξοδο στην αποεπένδυση κεφαλαίου και στην ραγδαία οικονομική ύφεση, αποδεικνύοντας έτσι πως η κρατική ιδιοκτησία και ο εργατικός έλεγχος δεν είναι πανάκειες, αφού δεν βάζουν την κοινωνία στο παιχνίδι. Το μίγμα οικονομικής πολιτικής τόσο στην Βενεζουέλα όσο και στις υπόλοιπες “προοδευτικές” κυβερνήσεις της Λατινικής Αμερικής τελικά δεν ξέφυγε από την αναπαραγωγή της καπιταλιστικής ανάπτυξης μέσα από οικονομικές μορφές της περιφέρειας και του περιθωρίου, όπως ο εξορυκτισμός και η εθνική ή περιφερειακή αναπτυξιοκρατία [developmentalism]. Η οικονομική κρίση στη χώρα, που είναι απόρροια της κάθετης πτώσης των τιμών του πετρελαίου αλλά και του διαρκώς σοβούμενου οικονομικού πολέμου από τα μονοπώλια και τις ΗΠΑ, αποκάλυψε και επέτεινε όλες τις παραπάνω αντιφάσεις, κλονίζοντας σοβαρά τις λαϊκές βάσεις του καθεστώτος και αντικαθιστώντας την δύναμη από τον λαό με στοιχεία αυταρχικοποίησης της κρατικής μηχανής.

Για κάθε μία από τις παραπάνω αντιφάσεις απαιτείται ενδελεχής ανάλυση, που ωστόσο δεν χωρεί στο παρόν άρθρο, το οποίο κατά βάση πραγματεύεται τις μεταλλάξεις του κρατικού σχηματισμού στην εποχή του Τσάβες. Επί του συγκεκριμένου λοιπόν, η άνοδος το 1999 στην εξουσία με εκλογές του συνασπισμού κομμάτων με ηγέτη τον Τσάβες σήμανε την θεσμική εκκίνηση της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας της Βενεζουέλας. Οι συγκρούσεις με το αποικιοκρατικό κράτος σε όλα τα επίπεδα διεύρυναν και πολλαπλασίασαν τις αντιφάσεις στον κρατικό μηχανισμό.

Στην πρώτη φάση της ανόδου στην εξουσία, ο άμεσος σχηματισμός συντακτικής εξουσίας και η υιοθέτηση εντελώς νέου συντάγματος με σημαντικούς ποσοτικούς μετασχηματισμούς καταφέρνει σοβαρό πλήγμα στο αποικιοκρατικό κατεστημένο του βαθέος κράτους, επιφέροντας ραγδαία ανανέωση του σώματος των δικαστών, δημοκρατικούς θεσμούς αντιπροσώπευσης και ανακλητότητας σε διάφορα επίπεδα και αλλαγές στον θεσμό της ιδιοκτησίας και στην διάκριση των κρατικών λειτουργιών. Στην δεύτερη φάση του καθεστώτος [2001-2007] ανακηρύσσεται ο στόχος για τον σοσιαλισμό του 21ου αιώνα, επιταχύνονται οι κρατικοποιήσεις και γενικεύονται οι μεγάλες καμπάνιες κοινωνικών πολιτικών, που ανυψώνουν τις μεγάλες μάζες του πληθυσμού από τις αρρώστιες, τον αναλφαβητισμό και την ακραία φτώχεια, ενώ ταυτόχρονα ο λαός της Βενεζουέλας υπερασπίζει το καθεστώς από αλλεπάλληλες απόπειρες ανατροπής και επανεκλέγει συνεχώς τον Τσάβες. Εντούτοις, κατά την διάρκεια της δεύτερης αυτής περιόδου η πολιτική ελίτ του καθεστώτος αντιλαμβάνεται τις δυσχέρειες της μετάβασης στον σοσιαλισμό και μάλιστα με έναν τρόπο, που δεν έχει μάλλον προηγούμενο σε αριστερές πολιτικές ελίτ του παρελθόντος. Υπό την επιρροή γραπτών του μαρξιστή Istvan Meszaros, η πολιτική ελίτ κατανοεί μία τέτοια μετάβαση ως πρωτίστως πολιτική και δη ως την διαδικασία συγκρότησης μίας εναλλακτικής λαϊκής, συμμετοχικής εξουσίας, καθώς αντιλαμβάνεται πως μόνο κατόπιν θα καταστούν εφικτοί σοσιαλιστικοί μετασχηματισμοί στην οικονομία, την παραγωγή και την ιδιοκτησία. Η λαϊκή αυτή εξουσία πρέπει να αποκτήσει τέτοια μορφή, ώστε να έχει τις οργανωτικές δυνατότητες να αμφισβητήσει την «ικανότητα του κεφαλαίου να μεταβολίζει την κοινωνική αναπαραγωγή» [Meszaros], εκτοπίζοντας την κοινωνική εξουσία του τελευταίου. Με τα λόγια του ίδιου του Τσάβες, “[να δημιουργήσουμε] ένα σχέδιο για κάτι νέο […] ένα δίκτυο που να εργάζεται όπως ένας τεράστιος ιστός αράχνης καλύπτοντας τις νέες επικράτειες [γιατί] αν δεν δουλέψουμε σε αυτή την κατεύθυνση, όλα είναι καταδικασμένα σε αποτυχία. Όλα θα απορροφηθούν από το παλιό σύστημα, που θα τα καταπιεί, γιατί ο καπιταλισμός είναι μια τεράστια αμοιβάδα, ένα τέρας”.


Από την σκοπιά λοιπόν των πολιτικών για την από τα πάνω οικοδόμηση δυαδικής εξουσίας αυτό που εμάς μας ενδιαφέρει είναι η τρίτη περίοδος του καθεστώτος της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας της Βενεζουέλας [2007 – Σήμερα]. Στην τρίτη αυτή περίοδο οι αντιφάσεις στον κρατικό μηχανισμό κορυφώνονται, καθώς τα ριζοσπαστικά κομμάτια της πολιτικής ελίτ συγκρούονται με πιο μετριοπαθείς κύκλους αλλά αντιμετωπίζουν και την συνολική φθορά του καθεστώτος από την διαπλοκή με το κεφάλαιο, τις πελατειακές σχέσεις και την γραφειοκρατικοποίηση. Φυσικά, τα ριζοσπαστικά αυτά τμήματα δεν αποτελούν παρά αντανακλάσεις στο κράτος των συσχετισμών δύναμης των κινημάτων και των δομών λαϊκής εξουσίας στη Βενεζουέλα, που υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει πριν αλλά και μετά την Μπολιβαριανή Δημοκρατία. Από το 2007 και έπειτα καθίσταται επίσημη στρατηγική του καθεστώτος η συγκρότηση ενός κομμουναλιστικού κράτους, που θα αντικαταστήσει τους θεσμούς του αστικού αποικιοκρατικού κράτους. Η επίσημη αυτή στρατηγική δεν πέφτει από τον ουρανό αλλά έρχεται ως αποτέλεσμα της δριμείας σύγκρουσης με το κεφάλαιο ειδικά κατά την δεύτερη και τρίτη περίοδο καθώς και την ανάγκη συστηματοποίησης των απαλλοτριώσεων εργοστασίων και επιχειρήσεων, που λάμβανε χώρα αποσπασματικά από το 2005 ενάντια στα λοκ-άουτ και τις λευκές απεργίες της αστικής τάξης της χώρας. Δημιουργείται έτσι το νομικό οπλοστάσιο και θεσμοποιούνται οι νέες μορφές ιδιοκτησίας για καταλήψεις γης, επανάκτηση εργοστασίων, κοινοτικές επιχειρήσεις [
Enterprises of Communal Social PropertyEPSC] και μη-αντιπροσωπευτικά συμβούλια κομμούνας άμεσης δημοκρατίας, κομμούνες συμβουλίων και κομμουναλιστικές πόλεις, ενώ ταυτόχρονα οι πληβειακές τάξεις οπλίζονται με την συγκρότηση λαϊκών πολιτοφυλακών.

Σε νομικό επίπεδο πρόκειται για μία συνειδητή θεσμοθέτηση από τα πάνω μίας διαρκούς και οριζόντιας «συντακτικής» εξουσίας σε αντιπαραβολή με την «συντεταγμένη» αστική κρατική εξουσία με την συγκρότηση μάλιστα ειδικού υπουργείου για τις κομμούνες. Το 2010 ο ίδιος ο Τσάβες δηλώνει πως «[Ή]ρθε η ώρα για τις κοινότητες να αναλάβουν τις εξουσίες του κράτους, γεγονός που θα οδηγήσει στον πλήρη οργανωτικό μετασχηματισμό του κράτους της Βενεζουέλας και, κοινωνικά, στην πραγματική ενάσκηση της εξουσίας από την ίδια την κοινωνία μέσα από τους κοινοτικούς θεσμούς». Αυτονόητα, οι νομικές αυτές μορφές πατούν πάνω σε ήδη υπάρχουσες δομές των κινημάτων και έρχονται να τις νομιμοποιήσουν. Η νομιμοποίηση των μορφών λαϊκής εξουσίας πράγματι οδηγεί σε μία επέκτασή τους, πολλαπλασιάζοντας και επιτείνοντας ταυτόχρονα τις αντιφάσεις τους με τις δομές του αστικού κράτους, που συνεχίζουν παράλληλα να υπάρχουν. Την ίδια στιγμή η από τα πάνω προσπάθεια για την συγκρότησης δυαδικής εξουσίας έχει αναπόφευκτες αντιφάσεις. Η διαφθορά και οι πελατειακές σχέσεις διεισδύουν και στις κομμούνες, πολλές από αυτές ενίοτε ποδηγετούνται από κόμματα του κυβερνητικού συνασπισμού, ενώ αυξάνεται υλικά και πολιτικά η εξάρτηση των κινημάτων από τον κρατικό μηχανισμό και τους εκάστοτε συσχετισμούς δύναμης ανάμεσα στις γραφειοκρατικές φράξιες του. Έτσι, η διαλεκτική της δυαδικής εξουσίας δεν είναι πλέον αυτή των Rojas και Denis του ενόπλου PRV, αυτή της βίαιης καταστροφής του κράτους από τις κοινότητες των commoners, αλλά η από τα πάνω νομιμοποίηση. Το 2013 ο Hugo Chavez πεθαίνει με την ιαχή «Comuna o nada» [κομμούνα ή τίποτα], η οποία και γίνεται κεντρικό μόττο της προεκλογικής εκστρατείας του διαδόχου του Νικολάς Μαδούρο.

Από την ιστορική εξέλιξη της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας και των αγώνων του λαού της Βενεζουέλας ενάντια στην αποικιοκρατική μορφή της δυτικής κυριαρχίας και στις μορφές ιεραρχίας και εκμετάλλευσης, που αυτή χάραξε ανεξίτηλα πάνω στο κοινωνικό σώμα, προκύπτουν τα ακόλουθα συμπεράσματα για αντιεξουσιαστές και αριστερούς της Δύσης. Για τους αριστερούς το δίδαγμα είναι το εξής : Η άνοδος μίας αριστερής πολιτικής πρωτοπορίας στην εξουσία [πρέπει να] συνεπάγεται τον πολλαπλασιασμό των αντιφάσεων στην κρατική μηχανή και όχι την ενδυνάμωση του αστικού κράτους. Μία σύγχρονη αριστερή πολιτική πρωτοπορία διευρύνει τους χώρους και τις δυνατότητες λαϊκής εξουσίας σε βάρος του αστικού κρατικού μηχανισμού και εκδημοκρατίζει την κοινωνική ζωή με μη-αντιπροσωπευτικούς θεσμούς, δημιουργώντας τις συνθήκες για την συγκρότηση δυαδικής εξουσίας. Για τους αντιεξουσιαστές το δίδαγμα είναι το εξής : Η ανάπτυξη μίας διαλεκτικής σχέσης της πολιτικά οργανωμένης κοινωνίας με το κράτος και το κεφάλαιο είναι αναπόφευκτη. Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται δεν είναι αν τέτοια διαλεκτική θα υπάρχει αλλά το ποια επιθυμούμε να είναι αυτή. Στα πλαίσια αυτά η διαλεκτική σχέση των κινημάτων με το κράτος και το κεφάλαιο μπορεί να διατηρεί το γενικό σχήμα θέση / αντίθεση / αντίθεση μέχρι την ολοκληρωτική καταστροφή τους, χωρίς όμως να εξωκείλει επί του συγκεκριμένου στην ετερονομία δια της αντίθεσης. Το κυριότερο δίδαγμα από την Λατινική Αμερική είναι η ανάγκη για την διατήρηση της πολιτικής και οργανωτικής αυτονομίας των κινημάτων και η πάλη για την καταστροφή του κράτους, ακόμη και σε συνθήκες αριστερής ηγεμονίας, πόσο μάλλον ηγεμονίας από πολιτικές πρωτοπορίες που προάγουν την συγκρότηση δυαδικής εξουσίας από τα πάνω. Η παραπάνω όμως κατεύθυνση είναι όχι μόνο άκρως συμβατή αλλά και επιβάλλει την εκμετάλλευση στο έπακρο κάθε αντίφασης στον κρατικό μηχανισμό, κάθε ρήγμα στην εξουσία του κεφαλαίου και κάθε κοινωνικό χώρο, που μπορεί να αφήνει μια τέτοια αριστερή πολιτική πρωτοπορία. Με αυτά τα διδάγματα αριστεροί και αντιεξουσιαστές μπορεί κάποτε στο μέλλον να συναντηθούν ακόμη και στην Δύση όχι για έναν αναγκαία κρατικά εκπορευόμενο σοσιαλισμό αλλά για την αναρχία και τον κομμουνισμό του 21ου αιώνα.

Ποια είναι η Μορφή της Επανάστασης στην Σύγχρονη Εποχή;

Η Μπολιβαριανή Δημοκρατία της Βενεζουέλας είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο πρώτιστης σημασίας για τους αριστερούς και τους αντιεξουσιαστές της Δύσης. Και αυτό γιατί αφορά μία υπόθεση επίκαιρη ακόμη και για την Δύση, την κοινωνική επανάσταση στον σύγχρονο κόσμο.

Ο κόσμος μας δεν έχει την εικόνα των μέσων του 19ου αιώνα, όπως την γνωρίζουν οι αριστεροί και οι αντιεξουσιαστές της Δύσης από τα βιβλία των Μαρξ και Μπακούνιν, στα οποία διαρκώς εντρυφούν σαν να ήταν ευαγγέλια. Από τα τέλη του του 19ου αιώνα, οπότε γράφτηκαν τα πιο κλασικά έργα της ριζοσπαστικής σκέψης, οι οργανωτικές μορφές του κράτους και της εμπορευματικής αγοράς έχουν διαπεράσει σχεδόν κάθε πτυχή της κοινής ζωής, μεταβολίζοντας τις ανθρώπινες κοινωνίες σε μεγάλο βαθμό σύμφωνα με τις νομοτέλειές τους. Στην ιστορία της ανθρωπότητας διαχωρισμένοι μη κοινοτικοί θεσμοί κυριαρχούσαν σχεδόν πάντοτε πάνω στις κοινωνίες. Εντούτοις, ο σύγχρονος βαθμός υπαγωγής της κοινωνικής αναπαραγωγής από τους θεσμούς του κράτους και της αγοράς είναι τέτοιος που δεν μπορεί να συγκρίνεται με τις εξαρτήσεις του παρελθόντος. Γι’ αυτό και σήμερα που το κυρίαρχο σύμπλεγμα κοινωνικής εξουσίας, αυτό του κράτους / έθνους / κεφαλαίου, διέρχεται σοβαρή κρίση, οι κοινωνίες βιώνουν την κρίση αυτή ως εξαιρετικά επώδυνη κρίση της ίδιας τους της αναπαραγωγής.

Είναι λοιπόν εφικτή σήμερα μια κοινωνική επανάσταση, που θα εκτοπίζει το κράτος / έθνος / κεφάλαιο και στη θέση των διαχωρισμένων τους θεσμών θα απλώνει τις μη αντιπροσωπευτικές συνομοσπονδιωμένες αμεσοδημοκρατικές κοινότητες; Η απάντηση έρχεται από την σύγχρονη επαναστατική πρακτική, από την οποία προκύπτει ότι η επανάσταση σήμερα λαμβάνει δύο μορφές δυαδικής εξουσίας. Στις περιοχές με “αποτυχημένα” κράτη λόγω πολέμου ή λόγω των διαλυτικών φαινομένων του νεοφιλελευθερισμού, όπως στη Ρόζαβα και στο Μεξικό, η απόσυρση της κρατικής εξουσίας αφήνει το περιθώριο για την εκδίπλωση μιας δυαδικής εξουσίας τέτοιων αμεσοδημοκρατικών κοινοτήτων και τις ευκαιρίες για βαθιές αλλαγές στις ζωές και στα μυαλά των ανθρώπων. Όπου όμως υπάρχουν κράτη, που διατηρούν στοιβαρή την κυριαρχία τους πάνω στις κοινωνίες, η δυνατότητα για την εκδίπλωση δυαδικής εξουσίας ανοίγεται μόνο με μία συγκεκριμένη διαλεκτική σχέση ανάμεσα σε αυτόνομα κινήματα βάσης και πολιτικές πρωτοπορίες στην κυβέρνηση, που πολλαπλασιάζουν τις αντιφάσεις της κυριαρχίας του κράτους και του κεφαλαίου. Όπως είναι ηλίου φαεινότερο, εντός των πανίσχυρων κρατών της Δύσης είναι πιθανότερη μάλλον η δεύτερη εκδοχή.

Σε αυτό λοιπόν το σημείο οι επιτυχίες και, κυρίως, οι αποτυχίες της Μπολιβαριανής προσπάθειας είναι εξαιρετικά διδακτικές για τους αριστερούς και τους αντιεξουσιαστές της Δύσης. Αν στην εποχή της κρίσης των αντιπροσωπευτικών θεσμών οι αριστεροί δεν έχουν διαρρήξει κάθε δεσμό με την προοπτική μιας αντικρατικής κοινωνικής επανάστασης με στόχο την κοινωνική χειραφέτηση, τότε θα πρέπει να στοχαστούν σοβαρά ποιες διαλεκτικές αλληλουχίες ανάμεσα στα κινήματα και σε πολιτικές πρωτοπορίες μπορούν να οδηγήσουν σε μετα-καπιταλιστικές δημοκρατικές κοινωνίες. Στα πλαίσια αυτά η πιο ειλικρινής τέτοια απόπειρα αριστερής πολιτικής ελίτ, που έχει καταγραφεί στον 21ο αιώνα, δεν είναι άλλη από την Μπολιβαριανή Δημοκρατία της Βενεζουέλας. Η θεωρητική ένδεια, ο διανοητικός αποπροσανατολισμός, η έλλειψη γείωσης στα κινήματα και στους αγώνες, η δημοφιλία κρατικιστικών εκδοχών σοσιαλισμού, η αδυναμία σοβαρού διαλόγου για τις πρακτικές μετάβασης φέρνουν τους αριστερούς της Δύσης πολύ πιο πίσω από τους Μπολιβαριανούς ομολόγους τους σε σημείο που να μην μπορούν ενίοτε να αντιληφθούν την σημασία του παραδείγματος της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας της Βενεζουέλας. Για τις επιτυχίες του παραδείγματος αυτού θα πρέπει να λάβουν υπόψη τους τον ρόλο του παράγοντα του στρατού σε συνθήκες αποικιοκρατίας, όπως επίσης και την οικονομική δύναμη που προσέδωσε η κρατικοποίηση του πετρελαίου, γεγονός που ούτε υπάρχει σε άλλες χώρες αλλά ούτε είναι και θεμιτό να επαναληφθεί. Για τις αποτυχίες του παραδείγματος καλό θα είναι να επανεξετάσουν την στρατηγική της πάλης με βάση το διαλεκτικό σχήμα θέση / αντίθεση / σύνθεση, καθώς σε μία διαρκή στον χρόνο σειρά διαλεκτικών αλληλουχιών και ανυψώσεων σε ανώτερο επίπεδο η επιδίωξη συνθέσεων αλλοιώνει ανεπανόρθωτα τον τελικό σκοπό. Από την άλλη οι αντιεξουσιαστές οφείλουν να λάβουν υπόψη τους την πιθανότητα πάλης σε συνθήκες αριστερής ηγεμονίας ακόμη και στην Δύση και να δουλέψουν μία συγκεκριμένη επαναστατική πρακτική με βάση την επιμονή στο διαλεκτικό σχήμα θέση / αντίθεση / αντίθεση, που να διατηρεί την αυτονομία των κινημάτων ως συλλογικού πολιτικού υποκειμένου και πόλου πολιτικής, αποφεύγοντας την πολιτικά κενή λούμπα της ετερονομίας δια της αντίθεσης. Σε αυτά τα πλαίσια, τα διδάγματα, που έρχονται από την Βενεζουέλα και, γενικότερα, την Λατινική Αμερική είναι εξαιρετικά διδακτικά για το πως μπορεί πράγματι να καταστεί εφικτή μία κοινωνική επανάσταση και στην Δύση.

Από την Ιδεολογία στην Πράξη

Ζούμε το τέλος του interregnum, που ξεκίνησε με την πτώση του τείχους και του σοβιετικού μπλοκ. Μπροστά στην αποσταθεροποίηση κοινωνιών και φύσης δύο δρόμοι ανοίγονται μπροστά μας. Από την μία αντιμετωπίζουμε την ολοκληρωτική επίλυση της κρίσης του κυρίαρχου συμπλέγματος κοινωνικής εξουσίας κράτους / έθνους / κεφαλαίου με την αναίρεση πρότερων δημοκρατικών και κοινωνικών κατακτήσεων στην καρδιά της Δύσης και την προοπτική πολεμικών συρράξεων. Από την άλλη παλεύουμε για μετα-καπιταλιστικές δημοκρατικές κοινωνίες. Η κρισιμότητα της περίστασης επιβάλλει αίσθημα συνευθύνης στα οργανωμένα κομμάτια του δικού μας κόσμου, ώστε οι επερχόμενες συγκρούσεις να μας βρουν από καλύτερες θέσεις. Υπό αυτό το φως οφείλουμε να αναλύουμε όλες τις εμπειρίες, όπως αυτή της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας της Βενεζουέλας. Στα πλαίσια αυτά θα πρέπει να αφήσουμε κατά μέρος τα παβλοφικά σύνδρομα της ασφάλειας της ιδεολογίας και να περάσουμε σε μία επαναστατική πράξη, που θα μας κάνει ξανά απειλητικούς για το κράτος και το κεφάλαιο. Στον δρόμο αυτόν δεν είμαστε μόνοι αλλά θα συναντηθούμε με την μεγάλη πλειοψηφία των κοινωνιών. Έχουμε λοιπόν έναν ολόκληρο κόσμο να κερδίσουμε!

Διαρροές NSA 2013 : Θωρακίζοντας τον Λεβιάθαν

Σεπτεμβρίου 2, 2013 by

Από το Δίκτυο για την Ψηφιακή Απελευθέρωση.

Πιστεύω στην αρχή, που διακηρύχθηκε στη Νυρεμβέργη το 1945 : “Τα άτομα έχουν διεθνή καθήκοντα, που υπερτερούν της υπακοής σε εθνικές υποχρεώσεις. Γι’ αυτόν τον λόγο, οι πολίτες έχουν το καθήκον να παραβιάζουν εθνικούς νόμους με σκοπό να αποτρέψουν εγκλήματα κατά της ειρήνης και της ανθρωπότητας από το να λάβουν χώρα”.
Edward Snowden, 12 Ιουλίου 2013

Με μία σειρά ρεπορτάζ τους από τις 6 Ιουνίου 2013 και έπειτα οι εφημερίδες Guardian και Washington Post αποκάλυψαν ότι η Εθνική Υπηρεσία Ασφαλείας των ΗΠΑ (NSA) επιτηρεί με υπερσύγχρονες τεχνολογίες τις ηλεκτρονικές επικοινωνίες άνω του ενός δις ανθρώπων σε όλο τον κόσμο. Συγκεκριμένα, το κράτος των ΗΠΑ, με τη νομότυπη κάλυψη της αντιτρομοκρατικής νομοθεσίας, που ψηφίστηκε μετά τις επιθέσεις της 9/11 (Patriot Act, Foreign Intelligence Surveillance Act), και με έναν μηχανισμό κατ’ επίφαση κρατικοδικαιικών δικλείδων ασφαλείας, που περιλαμβάνει ακόμη και εξ απορρήτων δικαστήρια, όπως το FISA Court, συνεργάζεται με τις μεγαλύτερες εταιρείες ηλεκτρονικών επικοινωνιών (Verizon κτλ) και παροχής περιεχομένου (Facebook, Google κτλ), προκειμένου να αποκτά πρόσβαση είτε εκ των υστέρων είτε σε πραγματικό χρόνο στις ηλεκτρονικές επικοινωνίες (τηλεφωνία / διαδίκτυο) του ενός πέμπτου του πληθυσμού της γης. Τα ρεπορτάζ στηρίχθηκαν σε διαρροή 15.000 – 20.000 απορρήτων επίσημων εγγράφων της NSA, που δόθηκαν στον δημοσιογράφο του Guardian Glenn Greenwald, αρχικά ανωνύμως, από τον Edward Snowden, υπάλληλο της υπηρεσίας αυτής.

Η αντίδραση του κράτους των ΗΠΑ υπήρξε δριμεία. Ήδη, κατά τις πρώτες ημέρες των αποκαλύψεων ο πρόεδρος Ομπάμα εξαναγκάστηκε να προβεί σε δηλώσεις καθησυχασμού της παγκόσμιας κοινής γνώμης, δηλώνοντας πως “κανείς” δεν ακούει τις επικοινωνίες των πολιτών, για να διαψευστεί βεβαίως οικτρά από τα ατράνταχτα στοιχεία των αλλεπάλληλων ρεπορτάζ. Μετά την αυτο – αποκάλυψη του Edward Snowden ως πηγής της διαρροής με δημόσια διαθέσιμο βίντεο, όπου εξηγούσε τους πολιτικούς λόγους της κίνησής του, ο γιγάντιος κατασταλτικός μηχανισμός των ΗΠΑ, υποβοηθούμενος από τις μυστικές υπηρεσίες και τις αστυνομίες πολλών άλλων κρατών, έστρεψε το βάρος του σε αυτόν. Αφού του απαγγέλθηκαν κατηγορίες για εσχάτη προδοσία και άλλα αδικήματα, ο φυγάς Snowden αποκλείστηκε στη διεθνή ζώνη του αεροδρομίου της Μόσχας για πολλές εβδομάδες, μέχρι να του δοθεί προσωρινό άσυλο υπό το βάρος της παγκόσμιας αλληλεγγύης στο πρόσωπό του. Είχε προηγηθεί αναγκαστική προσγείωση από μαχητικά αεροσκάφη του πρωθυπουργικού αεροπλάνου του Έβο Μοράλες στην Αυστρία και έλεγχος αυτού, αφού Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία και Πορτογαλία είχαν αρνηθεί την διέλευσή του από τον εναέριο χώρο τους, κατόπιν υποδείξεων των ΗΠΑ ότι σε αυτό ενδέχεται να μεταφέρεται ο Snowden. Ο στρατός των ΗΠΑ μπλόκαρε την πρόσβαση προς τον ιστότοπο του Guardian στο προσωπικό του και, κυρίως, στους υπηρετούντες σε Αφγανιστάν, Μέση Ανατολή και Νοτιοανατολική Ασία. Στη συνέχεια, ο πάροχος υπηρεσιών ηλεκτρονικής αλληλογραφίας Lavabit, τον οποίο σύμφωνα με πληροφορίες είχε χρησιμοποιήσει ο Snowden για την εκτέλεση της διαρροής, εξωθήθηκε ατύπως σε παύση εργασιών μετά από δέκα χρόνια λειτουργίας. Και μέσα στον Αύγουστο το κράτος των ΗΠΑ έδειξε το σκληρότερο κατασταλτικό του πρόσωπο απέναντι στον επίσης ήρωα των διαρροών του wikileaks Bradley Manning, καταδικάζοντάς τον σε 35 χρόνια φυλάκισης.

Όλα δείχνουν ακόμη και στους πλέον δύσπιστους ότι έχουμε απέναντί μας τον μεγαλύτερο στην ιστορία μηχανισμό επιτήρησης, που υλοποιήθηκε ποτέ. Από τους χειρισμούς της κρίσης αλλά και τις χλιαρότατες έως ανύπαρκτες αντιδράσεις όσων κρατών αποδείχθηκε ότι οι πολίτες τους επιτηρούνται προκύπτει πως βρισκόμαστε απέναντι σε μία σχέση είτε συνεργασίας είτε ανοχής μεταξύ των ΗΠΑ και των ισχυρότερων λοιπών κρατών του πλανήτη για την διατήρηση και συγκάλυψη του μηχανισμού αυτού. Η δε συνέργεια με την NSA των πολυεθνικών εταιρειών τηλεπικοινωνιών, που αποτελούν τη ραχοκοκκαλιά του διαδικτύου, και των μεγαλύτερων παρόχων διαδικτυακών υπηρεσιών και περιεχομένου δείχνουν πως όποια προσωπικά μας δεδομένα και ηλεκτρονικές επικοινωνίες εκχωρούμε σε ιδιώτες, να θεωρούμε δεδομένο πως ενδέχεται να σκανάρονται και από τις Αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες. Όπως εξελίσσεται η παγκόσμια επιτήρηση των ηλεκτρονικών επικοινωνιών, η προσφιλής στους φιλήσυχους πολίτες φράση “καθαρός ουρανός αστραπές δε φοβάται” το μόνο που προσάπτει για όποιον την εκφέρει είναι απουσία σκέψης, ένδειξη φόβου και συνειδητή αποποίηση ευθυνών αναφορικά με μία ανθρωπότητα που οδεύει με ταχύτητα προς τον παγκόσμιο μεγάλο αδελφό.

Συνήθως ως υπόστρωμα σχέσεων κυριαρχίας, η επιτήρηση ανθρώπου από άνθρωπο παρουσιάζεται ιστορικά ως αντικοινωνικό αποτέλεσμα της εμφάνισης ιεραρχικών και διαστρωματωμένων κοινωνιών. Σήμερα που υποτίθεται πως σύμφωνα με την κυρίαρχη άποψη έχουμε αφιχθεί στο τέλος της ιστορίας, σε έναν κόσμο ελευθερίας και δημοκρατίας, ανακαλύπτουμε διαρκώς την απίστευτη επίταση της επιτήρησης των ανθρώπων από τα κράτη και τα ισχυρά ιδιωτικά συμφέροντα είτε στην εργασία τους και στην κίνησή τους στον δημόσιο χώρο είτε σε κάθε επικοινωνία τους. Η καθολίκευση της επιτήρησης και η γιγάντωση των αντίστοιχων κρατικών δομών και υποδομών δεν κατανοούνται ως φαινόμενο μόνο με την παραπομπή στη ραγδαία τεχνολογική εξέλιξη. Η ανάπτυξη άλλωστε τέτοιων πανίσχυρων τεχνολογιών επιτήρησης δεν γίνεται αυτόματα αλλά επειδή υπάρχει τεράστια ζήτηση γι’ αυτές. Το σπρώξιμό μας στα αόρατα δεσμά της ηλεκτρονικής επιτήρησης γίνεται επειδή ούτε το τέλος της ιστορίας έχει επέλθει ούτε είμαστε ελεύθεροι ή έχουμε δημοκρατία αλλά κατά βάση γιατί η θωράκιση των σύγχρονων καθεστώτων είναι αναγκαία για τον έλεγχο και την αποτροπή της κοινωνικής αντίστασης, οργάνωσης και εξέγερσης απέναντι στο πολλαπλασιαζόμενο βάρος της καταπίεσης και της κυριαρχίας. Απέναντι λοιπόν στα φαινόμενα των αυθαίρετων επιτηρήσεων, ιδιαίτερα στις ηλεκτρονικές επικοινωνίες, είναι καθήκον μας να απαιτούμε την απρόσκοπτη επικοινωνία μας σε συνθήκες ιδιωτικότητας και, οργανώνοντας τις αντιστάσεις μας, να προασπίζουμε την ελευθερία μέσα και έξω από τον ψηφιακό κόσμο.

Η Υποκρισία του Συστημικού «Αντιρατσισμού» και οι Κίνδυνοί της για το Ανταγωνιστικό Κίνημα

Μαΐου 23, 2013 by

Με νομοσχέδιο του υπουργείου δικαιοσύνης εισάγεται προς συζήτηση στη Βουλή η αυστηροποίηση του νομικού πλαισίου για την ποινικοποίηση του ρατσιστικού λόγου. Το ν/σ προβλέπει την τιμώρηση της με οποιοδήποτε μέσο επικοινωνίας δημόσιας υποκίνησης ρατσιστικής βίας ή μίσους και του δημοσίου εγκωμιασμού ή άρνησης εγκλημάτων πολέμου, ναζισμού ή εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας αλλά και την τιμώρηση ακόμη και με αναστολή ή ανάκληση άδειας λειτουργίας νομικών προσώπων, τα οποία ο δράστης τυχόν εκπροσωπεί. Είχε προηγηθεί τον Ιανουάριο του 2011 κατάθεση παρόμοιου ν/σ από την κυβέρνηση τότε του ΠΑΣΟΚ, το οποίο όμως αποσύρθηκε και δεν τέθηκε ποτέ σε ψηφοφορίας λόγω αλλαγής κρατικής φρουράς.

Η ποινικοποίηση του ρατσιστικού λόγου δεν είναι κάτι καινούργιο στην Ελλάδα. Η υποκίνηση σε πράξεις ρατσιστικής βίας και η εκφορά ρατσιστικού λόγου έχουν ποινικοποιηθεί εδώ και δεκαετίες με τον Ν. 927/1979, εντούτοις οι διατάξεις του νόμου αυτού έχουν πέσει σε αχρηστία με βασική εξαίρεση την υπόθεση Πλεύρη, όπου και εκεί λόγω της ασάφειας της αντικειμενικής / υποκειμενικής υπόστασης των αδικημάτων αλλά και της δυσχέρειας απόδειξης ο κατηγορούμενος αθωώθηκε. Αυτό όμως που είναι καινούργιο είναι αφενός η ολοκληρωτική στροφή του εγχώριου συστήματος εξουσίας, που οδήγησε στην εκλογική άνοδο και είσοδο στη Βουλή της Χρυσής Αυγής, και αφετέρου η ψήφιση από το Συμβούλιο της ΕΕ της απόφασης – πλαίσιο 2008/913/ΔΕΥ, που προβλέπει την ποινικοποίηση της δημόσιας υποκίνησης ρατσιστικής βίας και υποχρεώνει την Ελλάδα σε ενσωμάτωση στο εθνικό της δίκαιο.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αλληλεγγύη στα Μέσα Αντιπληροφόρησης

Απρίλιος 22, 2013 by

2526aprilblk&wht(1)

Οδηγίες προς Ναυτιλομένους για τη Σύγχρονη Ιδεολογική Ηγεμονία της Κυριαρχίας

Μαρτίου 29, 2013 by

Το σημείο – κλειδί για κάθε ριζοσπαστικό ρεύμα σκέψης είναι ο τρόπος με τον οποίο προσλαμβάνει την κοινωνική αλλαγή. Στις κυρίαρχες μαρξιστικές αναλύσεις του συρμού την πρωτοκαθεδρία ως αιτίες κοινωνικών αλλαγών φέρουν οι αντικειμενικές – υλικές συνθήκες του προλεταριάτου. Όσο περισσότερο εξαθλιώνονται οι μάζες, τόσο περισσότερο παίρνουν μπροστά οι μηχανές του επαναστατικού ντετερμινισμού, που αδυσώπητα δουλεύουν, ώστε η γη να γίνει έτσι και αλλιώς κόκκινη. Στις αναλύσεις της αυτονομίας, εργατικής ή κοινωνικής, πλάι στις αντικειμενικές συνθήκες, που αναντίρρητα παίζουν σπουδαίο ρόλο, πρωταρχικό ρόλο για την κοινωνική αλλαγή παίζουν οι υποκειμενικές συνθήκες, που κυριαρχούν στους από κάτω, δηλαδή ο τρόπος με τον οποίο αυτοί προσλαμβάνουν τον κόσμο και τοποθετούνται ατομικά και συλλογικά σε σχέση με αυτόν.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ριζώνοντας την Κοινωνική & Αλληλέγγυα Οικονομία στην Κοινωνία

Φεβρουαρίου 2, 2013 by

Το εγχώριο ανταγωνιστικό κίνημα βρίσκεται σε σταυροδρόμι. Οι οργανωτικές του δομές δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στις ανάγκες της ιστορικής συγκυρίας. Υπάρχουν όμως πλέον οι δυνατότητες για ένα ποιοτικό άλμα, που θα αλλάξει τους συσχετισμούς δύναμης και θα οδηγήσει σε ευρύτερους κοινωνικούς μετασχηματισμούς. Αυτό που λείπει σε αγωνιστές και ευρύτερα κομμάτια του κινήματος είναι η συνείδηση των ευθυνών, που συνεπάγεται η ιστορική στιγμή. Γιατί αυτό που απαιτεί η ιστορική στιγμή είναι τα κινήματά μας να δώσουν στο τώρα συγκεκριμένες διεξόδους στα κοινωνικά αδιέξοδα, δείχνοντας σαν ανεμοδείχτες μέσα στην καταιγίδα την κατεύθυνση της κοινωνικής απελευθέρωσης, μπολιάζοντας τις καρδιές των ανθρώπων με την ελπίδα και την προοπτική για το άμεσα εφικτό ενός καλύτερου, πιο δίκαιου και ελεύθερου, κόσμου.

Κάθε μαζικό κοινωνικό κίνημα, που συγκρούστηκε με τις δυνάμεις της συντήρησης της εποχής του, επιδίωξε τις υλικές συνθήκες της αυτονομίας του από το κράτος και τον καπιταλισμό. Η κάλυψη των ανελέητων υλικών αναγκών των κοινωνικών κομματιών, που τα απάρτιζαν, εξώθησε τέτοια κινήματα στο να δώσουν ριζοσπαστικές απαντήσεις στο πεδίο της οικονομίας και, έτσι, να διευρύνουν τις οργανωτικές τους υποδομές και την κοινωνική τους ακτινοβολία στο πεδίο της πολιτικής. Σήμερα, που το κράτος και η καπιταλιστική αγορά υποχωρούν ταχύτατα από την κάλυψη των υλικών αναγκών της κοινωνίας, τα κινήματα καλούνται να εγκολπώσουν το δημιουργούμενο κενό σε απελευθερωτική κατεύθυνση, ισχυροποιώντας με αυτό τον τρόπο τις δομές τους και αναβαθμίζοντας τις θέσεις τους στον κοινωνικό ανταγωνισμό. Σε αυτά τα πλαίσια η κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία (ΚΑΟ) μπορεί υπό όρους να αποτελέσει την απάντηση για μία παραγωγή / διανομή πέρα από τον καπιταλισμό.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Καταλάβετε τα Ερτζιανά – Δελτίο Τύπου για την Απόπειρα Φίμωσης του 98FM

Ιανουαρίου 20, 2013 by

Από το DLN.GR

Στιγμές χούντας θύμισε η εισβολή στις 28/12/2012 της αστυνομίας στους χώρους του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Με το πρόσχημα της καταστολής μεταναστών μικροπωλητών οι δυνάμεις της ΕΛΑΣ προχώρησαν με συνοδεία εισαγγελέα σε εφόδους στους χώρους φοιτητικών πολιτικών ομάδων της αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού χώρου, ενώ κατάσχεσαν εξοπλισμό του ελεύθερου ραδιοφωνικού σταθμού 98 FM. Καταθέτοντας το ιδεολογικό προκάλλυμα της επιχείρησης ο προϊστάμενος της ΕΛΑΣ Νίκος Δένδιας δήλωσε : «Η αστυνομία χτες έκανε το καθήκον της. Απέδωσε στην κοινωνία και τους φοιτητές το δημόσιο οικονομικό πανεπιστήμιο. Είναι γνωστό ότι η ΑΣΟΕΕ τα τελευταία χρόνια από άσυλο ιδεών έχει μετατραπεί σε άσυλο παραεμπορίου και ανομίας».

Ο 98 FM είναι ένας αυτοοργανωμένος ραδιοφωνικός σταθμός, που λειτουργεί αδιάλειπτα από το 2002 και εκπέμπει τόσο στα FM όσο και στο διαδίκτυο. Κριτήριο της λειτουργίας του δεν είναι το ιδιωτικό κέρδος αλλά η διακίνηση των πολιτικών ιδεών και της πληροφορίας από την κοινωνία για την κοινωνία. Αποτελεί κομμάτι ενός ευρύτερου κινήματος ελεύθερης ραδιοφωνίας, που απλώνεται σε όλη τη χώρα και έχει βαθιές ιστορικές ρίζες στις δεκαετίες του ’80 και του ’90. Τα ελεύθερα ραδιόφωνα πραγματώνουν την ελεύθερη έκφραση και διακίνηση των πολιτικών ιδεών με τρόπο αδιαμεσολάβητο από ισχυρά συμφέροντα και ιδιωτικά ωφέλη. Συνιστούν ένα μοναδικό μέσο έκφρασης για την νεολαία αλλά και για ευρύτερα κοινωνικά κομμάτια, συμβάλλοντας στην ριζοσπαστικοποίηση της δημόσιας σφαίρας και της δημοκρατίας. Υπηρετούν δηλαδή με τον πλέον ουσιαστικό τρόπο τους σκοπούς, τους οποίους το κράτος υποτίθεται ότι θα έπρεπε να προωθεί κατά τη διαχείριση του ραδιοφάσματος.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ανακοίνωση Αντιεξουσιαστικής Κίνησης Αθήνας για την αντιιφασιστική μοτοπορεία

Οκτώβριος 3, 2012 by
Προς τον Υπουργό Δημοσίας Τάξης
Η θεωρία των “δύο άκρων” που έχετε κατασκευάσει δεν πείθει κανένα.
Η συντριπτική πλειοψηφία των δυνάμεων καταστολής (ΜΑΤ, ΔΙΑΣ, ΔΕΛΤΑ) έχει ενστερνιστεί την φασιστική νοοτροπία και πρακτική και αρκετοί είναι μάλιστα και στρατολογημένοι στην νεοναζιστική Χρυσή Αυγή. Οι τελευταίες πράξεις των δυνάμεων καταστολής περιλαμβάνουν:
• Προκλητική συναίνεση και σύμπραξη σε μαχαιρώματα μεταναστών.
• Συνεργία σε επιθέσεις ενάντια σε μικροπωλητές και μαγαζιά αλλοδαπών.
• Έμμισθη “προστασία” μαγαζιών.
• Απρόκλητες και βίαιες επιθέσεις σε μαζικές αντιφασιστικές πορείες.
• Απρόκλητη βία ενάντια σε συγκεντρώσεις αλληλεγγύης.
• Βασανιστήρια και κακοποιήσεις διαδηλωτών στα κρατητήρια της Ασφάλειας καταστρατηγώντας κάθε ανθρώπινο δικαίωμα.
• Κατοχικό μένος ενάντια στη δημοκρατική κοινωνία.
Όλα αυτά αποδεικνύουν ότι, είτε τα συγκεκριμένα σώματα έχουν αυτονομηθεί ανεξέλεγκτα σαν όργανα του παρακράτους, είτε, ακόμη χειρότερα, υπηρετούν κεντρικές πολιτικές σκοπιμότητες της μειοψηφούσας κυβέρνησης.
Ήταν δυνατόν απέναντι σε τούτες τις αυταρχικές συμπεριφορές που ξεπηδούν από το νεοναζιστικό φαινόμενο να μείνουμε απαθείς;
Ή ακόμη να μείνουμε απαθείς απέναντι στον ναζιστικό ανθρωπολογικό τύπο που κυριαρχεί στην αστυνομία;
Δεν γνωρίζετε ότι θα δώσουμε και την τελευταία ρανίδα του αίματός μας ενάντια στους δεδηλωμένους εχθρούς του ανθρώπινου γένους, όπως έκαναν εκατομμύρια άνθρωποι στο παρελθόν;
Οι μεθοδεύσεις περί της θεωρίας “των άκρων” δεν θα περάσουν, γιατί βρισκόμαστε μαζί και απευθυνόμαστε στην μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας ενάντια στην νέου τύπου κατοχή.
Προς όλους
Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

NASA : Βίντεο για τις Αλλαγές στη Θερμοκρασία της Γης 1880 – 2011

Σεπτεμβρίου 17, 2012 by

Ανταπόκριση από τους Πολέμους Πατεντών του Πληροφορικού Καπιταλισμού

Σεπτεμβρίου 12, 2012 by

Από το Δίκτυο για την Ψηφιακή Απελευθέρωση.

Στις 24 Αυγούστου 2012 και μετά από τρεις συναπτές ημέρες συνεδριάσεων πρωτοβάθμιο δικαστήριο ενόρκων του San Jose της Καλιφόρνιας απεφάνθη ότι η Samsung παραβίασε έξι (6) διπλώματα ευρεσιτεχνίας (εκλαϊκευμένα πατέντες) της Apple και υποχρέωσε την πρώτη να καταβάλει στη δεύτερη το ιλιγγιώδες ποσό των 1,049 δις $ ως αποζημίωση. Οι πατέντες της Apple, που απασχόλησαν τους ενόρκους, σχετίζονταν με λογισμικό και σχεδιασμό “έξυπνων” κινητών τηλεφώνων (smartphones) και φορητών Η/Υ (tablets). Είχαν δε τόσο εκτεταμένο περιεχόμενο, που είναι απορίας πως εξαρχής χορηγήθηκαν από το Γραφείο Πατεντών των ΗΠΑ (US Patent Office). Ενδεικτικά, οι έξι αυτές πατέντες καθιστούσαν ιδιωτική ιδιοκτησία της Apple, μεταξύ άλλων, κάθε δυνατότητα χρήσης χειρονομιών πάνω σε οθόνες αφής για  τον προσανατολισμό (scrolling) και τη μεγέθυνση (zooming) του οπτικού πεδίου του χρήστη ή την επιλογή ψηφιακού περιεχομένου καθώς και το οβάλ και χωρίς γωνίες σχέδιο τέτοιων συσκευών ή την υποστήριξη από αυτές θέσης ενσωματωμένου μικροφώνου.

Η παραπάνω δικαστική απόφαση αποτελεί την πιο πρόσφατη και ίσως την πιο εντυπωσιακή μάχη ενός πολέμου πατεντών μεταξύ των μεγαλύτερων εταιρειών κατασκευής υλισμικού / λογισμικού του πλανήτη γύρω από τις νέες χρυσοφόρες αγορές συσκευών τύπου smartphone και tablet. Πεδίο μάχης του πολέμου αυτού δεν είναι κάποιος συγκεκριμένος τόπος αλλά τα δικαστήρια όλων των χωρών, που έχουν ενταχθεί στον ΠΟΕ και έχουν, κατά συνέπεια, ενσωματώσει τη διεθνή σύμβαση TRIPs και τις λοιπές διεθνείς συμβάσεις των Ηνωμένων Εθνών για τις περιφράξεις των άυλων αγαθών. Οι στρατιές, που αναμετρώνται σε αυτό τον πόλεμο, δεν είναι τα συμβατικά κανόνια της βιομηχανικής εποχής αλλά ad hoc ομάδες δικηγόρων από τις μεγαλύτερες δικηγορικές εταιρείες της Νέας Υόρκης και του City του Λονδίνου, οι οποίοι δεν κρατούν καλάζνικοφ ή χειροβομβίδες αλλά δικόγραφα χιλιάδων σελίδων πυρηνικής ισχύος. Διακύβευμα του πολέμου αυτού δεν είναι κάποια σύνορα εθνών – κρατών αλλά το ποιος θα ελέγχει το παρόν και το μέλλον του πληροφορικού καπιταλισμού. Γι’ αυτό τον λόγο σε αυτό τον πόλεμο δεν υπάρχουν καλοί και κακοί, αφού ανεξάρτητα από την έκβαση των πολλαπλών του αναμετρήσεων ηττημένες θα είναι πάντα οι κοινωνίες στο μέτρο που οι περιφράξεις των κατακτήσεων του ανθρώπινου πνεύματος θα διευρύνονται.

Με τις πατέντες κάθε κράτος χορηγεί σε ιδιώτες το αποκλειστικό δικαίωμα να εκμεταλλεύονται οικονομικά για ορισμένο χρόνο την εφαρμογή μίας πρωτότυπης τεχνολογικής ιδέας και αναλαμβάνει να περιφρουρήσει το δικαίωμα αυτό με το σύστημα δικαιοσύνης, που διαθέτει.  Κύρια αιτιολογία για τη θέσπιση του θεσμού είναι η ενίσχυση της τεχνολογικής προόδου μέσω της παροχής σε ιδιώτες οικονομικών κινήτρων για τεχνολογική έρευνα.  Η παγκοσμιοποίηση τέτοιων θεσμών με διεθνείς συμβάσεις έχει δημιουργήσει ένα προστατευτικό πλέγμα τέτοιων ιδιωτικών οικονομικών συμφερόντων, την επιβολή του οποίου αναλαμβάνουν να εφαρμόσουν σε τοπικό επίπεδο οι επιμέρους κρατικοί σχηματισμοί. Εντούτοις, η ανθρώπινη δημιουργικότητα εκ φύσεως ανθεί σε περιβάλλοντα μοιράσματος και ελευθερίας. Και αυτό γιατί ιδανική για την επιστημονική και τεχνολογική πρόοδο είναι η ελεύθερη πρόσβαση και χρήση του υφιστάμενου επιπέδου της ανθρώπινης γνώσης και η ισότιμη και δημοκρατική συνεργασία μεταξύ των δημιουργών.

Το ταχύτατο πέρασμα της παγκόσμιας καπιταλιστικής αγοράς από την εκβιομηχάνιση των περασμένων αιώνων στην πληροφορικοποίηση των τελευταίων δεκαετιών έχει μεταφέρει στο επίκεντρο της παραγωγής την ανθρώπινη δημιουργικότητα και τους μηχανισμούς της. Έτσι, τις υλικές περιφράξεις των δημόσιων γαιών που με την αιγίδα της κρατικής μηχανής γέννησαν τον βιομηχανικό καπιταλισμό του 18ου αιώνα έχουν διαδεχθεί οι νομικές περιφράξεις της κοινωνικά παραγόμενης γνώσης. Την ίδια ώρα το εργοστάσιο – κύτταρο της  παραγωγής στον βιομηχανικό καπιταλισμό έχει χάσει την ισχύ του και στο επίκεντρο της παραγωγικής διαδικασίας έχει τοποθετηθεί η δικτυακά οργανωμένη πολυεθνική επιχείρηση της πληροφορικής οικονομίας.  Παρ’ όλα αυτά, η λογική των ιδιωτικών περιφράξεων και η κορπορατίστικη / γραφειοκρατική δομή, που αποτελεί τη μέχρι τώρα μονολιθική απάντηση του πληροφορικού καπιταλισμού, φαίνεται ότι λειτουργεί πλέον ανασχετικά για την παραγωγή επιστημονικών ανακαλύψεων και τεχνολογικών εφευρέσεων. Ως αποτέλεσμα, στα περιθώρια του κυρίαρχου παραδείγματος προκύπτουν κοινωνικά αυτοοργανωμένες μορφές παραγωγής γνώσης, όπως το κίνημα ελεύθερου λογισμικού, που επενδύουν στις λογικές του μοιράσματος και του κοινόχρηστου χαρακτήρα του τελικού προϊόντος,  οι οποίες αναμετρώνται ακόμη και επί ίσοις όροις με τις κορπορατίστικες μορφές παραγωγής ακριβώς στην τεχνολογική κόψη της νέας εποχής.

Ο παγκόσμιος πόλεμος πατεντών, που μαίνεται με όλη του τη δριμύτητα από το 2010 και έπειτα, στους οικονομικούς τομείς, που αποτελούν την ατμομηχανή του πληροφορικού καπιταλισμού, αποτελεί γλαφυρή ένδειξη για όλα τα παραπάνω. Ανεξάρτητα από την έκβασή του θα σημάνει λιγότερη ποικιλία προϊόντων / υπηρεσιών για τους καταναλωτές και ανάσχεση της τεχνολογικής προόδου, ενώ θα μεγενθύνει απεριόριστα τα ολιγοπώλια στις σχετικές παγκόσμιες αγορές. Η διαίσθηση άλλωστε ότι ο πόλεμος αυτός έχει πλέον ανοίξει το κουτί της Πανδώρας διαδίδεται όχι μόνο στις τάξεις των ακαδημαϊκών αλλά και των τεχνοκρατών – χαρακτών της παγκόσμιας πολιτικής. Στα πλαίσια αυτά ο Διεθνής Οργανισμός Τηλεπικοινωνίων (ITU) κάλεσε σε άτυπες διαβουλεύσεις τους εμπλεκόμενους παίκτες σε μία προσπάθεια να δοθούν λιγότερο δαπανηρές και πιο βιώσιμες λύσεις, ώστε να αποφευχθεί μία πιθανή ανάσχεση της παγκόσμιας πληροφορικής οικονομίας.

Φαίνεται πως οι παχιές αγελάδες της Silicon Valley πεθαίνουν, αυτές τουλάχιστον που έδιναν σε δύο παιδιά, τους Larry Page και Sergey Brin, τις ευκαιρίες να ανακαλύψουν μέσα στο γκαράζ τους έναν επαναστατικό λογισμικό κώδικα για μηχανές αναζήτησης και μέσα σε 12 χρόνια η ιδέα τους μέσω της Google να κατακτά τον κόσμο. Αυτό που επικρατεί παντού είναι η ανάσχεση των νέων δυνάμεων από τις παλιές σχέσεις παραγωγής με φυγόκεντρες τάσεις σε σχέση με το κυρίαρχο παράδειγμα. Οι αντιφάσεις του σύγχρονου πληροφορικού καπιταλισμού μας δίνουν μαθήματα για το πως πρέπει εμείς να αντιμετωπίσουμε θεσμούς περιφράξεων, όπως οι πατέντες, ποια πρέπει να είναι η θέση της κοινωνικής αυτοοργάνωσης στην παραγωγή της γνώσης, πως πρέπει να διευρύνουμε τα κοινά της γενικής διανοίας και πως θα πρέπει να επανεπενδύσουμε στο ελεύθερο, δημόσιο και κοινωνικό, παίρνοντας αποστάσεις από τον κρατικό / ιδιωτικό διπολισμό του παλαιού κόσμου. Στις εγχώριες συνθήκες κρίσης και κοινωνικής διάλυσης, όπου οι υλικοί κοινωνικοί πόροι στενεύουν δραματικά, αντίστοιχες πρέπει να είναι και οι στοχεύσεις των απελευθερωτικών κινημάτων, για να τεθούν οι βάσεις ώστε στη χώρα μας να παραχθεί ένα άλλο παράδειγμα προηγμένης πληροφορικής οικονομίας πέρα από τον καπιταλισμό.

H Κατάσταση Εξαίρεσης ως Τεχνική Διακυβέρνησης στην Ελλάδα της Κρίσης

Σεπτεμβρίου 10, 2012 by

Η καθολική επίθεση της κυρίαρχης οικονομικο – πολιτικής ελίτ στις κοινωνίες της Νότιας Ευρώπης αποξηλώνει με ταχύ ρυθμό τα οικονομικά και δημοκρατικά δικαιώματα και τις ελευθερίες των κατώτερων κοινωνικών τάξεων. Η βία της επίθεσης αποκόπτει κάθε δυνατότητα των καταπιεζόμενων να επηρεάζουν τη σφαίρα της πολιτικής και καθηλώνει όλο και μεγαλύτερες ομάδες πληθυσμού στο επίπεδο της γυμνής ζωής. Βασική τεχνική της σε πολιτικό επίπεδο κοινοβουλευτικά δομημένης κυριαρχίας για να πάρει πίσω ό,τι κατακτήθηκε με αίμα τις τελευταίες εκατονταετίες είναι η χρήση σε νομικό – πολιτικό επίπεδο της κατάστασης εξαίρεσης. Η χρήση της τεχνικής αυτής είναι ιδιαίτερα αισθητή στην εγχώρια πραγματικότητα, όπου ολόκληρα κοινωνικά κομμάτια απογυμνώνονται από κάθε δικαίωμα στη ζωή και στην αξιοπρέπεια, ενώ η φύση υποβαθμίζεται απλώς σε παράπλευρη απώλεια της «ανάπτυξης» των αφεντικών.

  Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ήρθε ο Καιρός των Αποφάσεων

Σεπτεμβρίου 3, 2012 by

Ήρθε ο καιρός να βγάλουμε εμείς τα ερωτήματα και να δώσουμε εμείς τις απαντήσεις. Ήρθε ο καιρός να βάλουμε τέλος στις αποφάσεις που μας εξαιρούν και να αναλάβουμε εμείς την ευθύνη τους.

Οι διαμαρτυρίες και τα παράπονα δεν αντισταθμίζουν την ολοκληρωτική επίθεση των αφεντικών , γι αυτό δέχονται συνεχείς ταπεινωτικές ήττες. Τα πλαίσια διαπραγμάτευσης έχουν πεθάνει και μαζί τους έχουν πεθάνει όλοι αυτοί που είχαν ρόλους και εξουσίες στη διαπραγμάτευση. Οι κυρίαρχοι δεν αφήνουν περιθώρια ούτε για πιστώσεις ούτε για εκπτώσεις μπροστά στα συμφέροντά τους. Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες δεν μπορούν να διασφαλίσουν ούτε ένα ευρώ ,ούτε μια θέση εργασίας

Όμως ούτε η απαξίωση των κομμάτων, των  συνδικαλιστών ,των πολιτικών και των ηγετών δίνουν απάντηση στα προβλήματα. Διότι αυτή από μόνη της μπορεί εύκολα να οδηγήσει στον εκφασισμό και στις συνθήκες βίας που του αναλογούν. Τέτοια παραδείγματα ήδη πληθαίνουν σε βάρος πιο αδύναμων  καθημερινά.

Γι αυτό στη κρίση που ξεδιπλώνεται σε όλα τα επίπεδα, δύο δρ’ομοι ανοίγονται . Από τη μια μεριά η παραίτηση και η συνακόλουθη βαρβαρότητα και από την άλλη ο δρόμος της κοινωνικής επανάστασης.

Ή θα οδηγηθούμε δηλαδή σε μια κοινωνία « ο καθένας μόνος του και όλοι εναντίον όλων» ή θα σηκώσουμε  ανάστημα και θα πάρουμε συλλογικά τη ζωή στα χέρια μας χωρίς εκπτώσεις και χωρίς αναθέσεις.

Κάθε δρόμος είναι μια επιλογή με ευθύνες και συνέπειες. Ό δρόμος προς την έξοδο δεν μπορεί να περπατηθεί χωρίς  σχέδιο. Κι όμως αυτό το σχέδιο είναι εδώ και αφήνει όλο και πιο έντονα το αποτύπωμά του. Ένα νέο κοινωνικό δυναμικό έχει βγεί στο προσκήνιο μέσα στους χώρους δουλειάς, στη γεωργία, στις γειτονιές, στους δημόσιους χώρους στις τοπικές κοινωνίες, απαλλαγμένο από την κηδεμονία του κράτους και την κομματική λογική. Είναι το δυναμικό μιας άλλης προοπτικής  μιας νέας δυνατότητας .

 

Με αυτό το περιεχόμενο κατεβαίνουμε στη δεθ γι αυτό καλούμε  σε συγκέντρωση και πορεία μαζί με τους εργαζόμενους της ΒΙΟΜΕ για την αυτοδιαχείριση εργοστασίου  και  ενωνόμαστε  με το ¨χρυσό¨ ενάντια στην εξόρυξη σε Χαλκιδική, Κιλκίς , Έβρο.

 

  ΣΑΒΒΑΤΟ  8/9   6 ΜΜ   ΣΤΟ  ΣΥΝΤΡΙΒΑΝΙ

 

ΚΥΡΙΑΚΗ     9/ 9     11 ΠΜ   ΣΤΗΝ ΙΕΡΙΣΣΟ

                                                                                                                                                             

                                            ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ       ΚΙΝΗΣΗ

Δεν Μπορούν Αυτοί, Μπορούμε Εμείς!

Ιουλίου 29, 2012 by

ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΑΥΤΟΙ

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ

 

ΕΚΔΗΛΩΣΗ για τη δημιουργία ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

στους εργαζόμενους της ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗΣ ΜΕΤΑΛΛΕΥΤΙΚΗΣ στη Θεσ/νίκη

 

NOSOTROS Θεμιστοκλέους 66, Εξάρχεια

 

ΤΕΤΑΡΤΗ 1/8, ώρα 8:30 μ.μ.

Θα μιλήσει ο πρόεδρος του Σωματείου εργαζομένων

για το εγχείρημα της αυτοδιαχείρισης

 

Διοργάνωση: εφημερίδα ΔΡΑΣΗ

Fest Άμεσης Δημοκρατίας 2012

Ιουλίου 28, 2012 by

Μια ευχάριστη έκπληξη στο Αντιρατσιστικό

Ιουλίου 14, 2012 by

Συνέλληνα θα πρέπει να καταλάβεις ότι αυτό που εμάς μας ενώνει δεν είναι η φυλή αλλά ο έρωτας και η έμπρακτη αλληλεγγύη για τον συνάνθρωπο. Αυτή τη φυλή φτιάχνουμε εμείς, αυτός είναι ο παράδεισος και η κόλασή μας. Η δική σου φανταστική φυλή, το έθνος, μόνο χωρίζει τους αποκάτω και ενώνει τους αποπάνω για να βγαίνουν λάδι.

Από εδώ.

ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ ΜΑΝΤΑΔΑΚΗ

Ο Άλεξ είναι ένα οκτάχρονο(;) αγόρι αφρικανικής προέλευσης, από την Κυψέλη. Δεν έχει πατρίδα ή μάλλον καμιά πατρίδα δεν τον αποδέχτηκε μέχρι σήμερα σαν δικό της παιδί. Δεν είναι «εγγεγραμμένο» σε κανένα κατάλογο με ονόματα υπηκόων. Δεν έχει καταχωρισθεί πουθενά η γέννησή του. Για όλα τα κράτη του κόσμου είναι ανύπαρκτος. Δεν έχει γεννηθεί ποτέ.

Κι όμως το μαύρο αγόρι της Κυψέλης, μιλάει μόνο μια γλώσσα και μάλιστα άπταιστα. Μιλάει ελληνικά. Ο κόσμος του και η πατρίδα του είναι η Κυψέλη και τα ελληνικά. Ο Άλεξ δεν έχει πάει σχολείο. Δεν κάθισε ποτέ σε μαθητικά θρανία, αφού άλλωστε δεν έχει χαρτιά. Τα σχολεία όλου του κόσμου γράφουν μαθητές που έχουν πιστοποιητικό γέννησης και υπηκοότητα. Ο Άλεξ δεν  διαθέτει τίποτα απ΄ όλα αυτά.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Να Ξεβρωμίσει ο Τόπος

Ιουλίου 12, 2012 by

Το Εργοστάσιο να Περάσει από τα Χέρια του Κεφαλαίου στα Χέρια των Εργαζομένων!

Ιουλίου 5, 2012 by

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗΣ ΜΕΤΑΛΛΕΥΤΙΚΗΣ

Πρόσκληση
Oι εργαζόμενοι της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής, θυγατρική του ομίλου Φιλκεραμ & Johnson, απλήρωτοι απο τον Μάιο του 2011, αγωνιζόμαστε με πείσμα στο να κερδισουμε τα δίκαια αιτήματα μας, που είναι το δικαίωμα στην εργασία και την αξιοπρέπεια!

διεκδικούμε την εξασφάλιση των θέσεων εργασίας και την λειτουργία την επιχείρησης κάτω από εργατικό ελέγχο και επιτήρηση .
διεκδικούμε την επαναλειτουργία του εργοστασίου από τους ανθρώπους που ξέρουν να το λειτουργούν και όχι να ειναι άρπαγες !!
διεκδικούμε την χρηματοδότηση από το ταμείο του ΟΑΕΔ όπως χρηματοδοτεί τον κάθε άνεργο!
διεκδικούμε την δημιουργία νομικού πλαισίου λειτουργίας συνεταιριστικών επιχειρήσεων!
διεκδικούμε το δικαίωμα μας στην ζωή, το δικο μας και των παιδιων μας!

και καλούμε κάθε σωματείο, κάθε συνδικαλιστική παράταξη κάθε ένωση σωματείων , κάθε εργαζόμενο, κάθε προβληματισμένο πολίτη της Θεσσαλονίκης να πάρει μερος στην συγκέντρωση ενημέρωσης που θα γίνει την Τετάρτη 11/7/2012 και ώρα 6 μ.μ. στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης (Ολύμπου & Αριστοτέλους).

Πρόταση για διοργάνωση Φεστιβάλ Αλληλέγγυας Οικονομίας και Συνεργατικής Εργασίας

Ιουλίου 2, 2012 by
Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε να αναδύονται και να αναπτύσσονται όλο και περισσότερες ομάδες και δίκτυα αλληλέγγυας, μη εγχρήματης, ανταλλακτικής οικονομίας σε όλη την Ελλάδα αλλά και κολεκτίβες εργασίας. Η δράση και η συμμετοχή σ’ αυτά αποδεικνύει σε όλους μας ότι ένας άλλος κόσμος είναι όχι απλά εφικτός αλλά υπαρκτός.
Ένας κόσμος όπου οι νόμοι της αγοράς και το υπάρχον οικονομικό σύστημα της εκμετάλλευσης της ανθρώπινης εργασίας για το κέρδος καταρρέουν και όπου οι ανθρώπινες σχέσεις επανοηματοδοτούνται. Η εξαθλίωση και η περιθωριοποίηση που μας επιβάλλονται, στο όνομα της κρίσης, αντιμετωπίζονται μέσα από τη συλλογική δημιουργία και την αλληλεγγύη.
Σε πολλούς από εμάς που συμμετέχουμε σε ομάδες και δίκτυα αλληλέγγυας οικονομίας έχει γεννηθεί η ιδέα πραγματοποίησης ενός Φεστιβάλ Αλληλέγγυας Οικονομίας.

ΦΟΥΡΝΟΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ : Ανοιχτή Πρόταση στο Κίνημα

Ιουνίου 14, 2012 by

Σήμερα περισσότερο από ποτέ γίνεται φανερό ότι δεν έχουμε τίποτα να περιμένουμε από «τα πάνω» και ότι η μόνη δυνατότητα που έχουμε να ζήσουμε πέρα από το κράτος και το κεφάλαιο μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο αν πάρουμε συλλογικά τα πράγματα στα χέρια μας. Όλο και περισσότερο όμως γίνεται κατανοητό ότι για να κατακτήσουμε την κοινωνική αυτονομία πρέπει παράλληλα να δουλέψουμε πολύ σκληρά ώστε τα κινήματά μας να δημιουργήσουν τις υλικές συνθήκες που θα την κάνουν δυνατή. Η πρόταση που ακολουθεί είναι μία μικρή συνεισφορά σε αυτό τον σκοπό. Παρακαλώ διαδώστε την.

Η Ιδέα

Η βάση της τροφής στην κοινωνία μας είναι το ψωμί. Σήμερα, η παραγωγή και διανομή του ψωμιού εκτελείται στα πλαίσια της καπιταλιστικής αγοράς. Μπορούμε να πάρουμε στα χέρια μας το ψωμί, μετασχηματίζοντας τις κοινωνικές σχέσεις παραγωγής και διανομής του σε μη εκμεταλλευτική και αλληλέγγυα βάση. Και μπορούμε να το καταφέρουμε αυτό με ένα δίκτυο φούρνων σε όλη τη χώρα, που θα λειτουργούν σε συνεταιριστική / συνεργατική βάση με τους εργαζόμενους να παίρνουν ισότιμα όλες τις αποφάσεις και μετά την κάλυψη του κόστους παραγωγής τους θα διανέμουν ελεύθερα το παραγωγικό πλεόνασμα στην κοινωνία.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Οικο-δομώντας το Αύριο χωρίς Κράτος και Κεφάλαιο

Ιουνίου 12, 2012 by

Νέος Ελεύθερος Κοινωνικός Χώρος στην Ηλιούπολη

Ιουνίου 12, 2012 by

Πέρα από τις Εκλογές

Ιουνίου 11, 2012 by

Στου Κασίδη(αρη) το Κεφάλι

Ιουνίου 7, 2012 by

Αφού τελειώσει το πανηγυράκι των εκλογών, κάθε χρυσαυγίτης σε όλη τη χώρα θα μοιραστεί μαζί μας στιγμές από το έργο inglorious basterds σε ρόλο γερμανοτσολιά.

Ελλάδα Σκάσε!

Ιουνίου 1, 2012 by

Με την σημερινή ανακοίνωση του προγράμματός του ο ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε να πει την αλήθεια στους Έλληνες και να χάσει τις εκλογές. Με το πρόγραμμά του ο ΣΥΡΙΖΑ δηλώνει δύο πράγματα. (α) Πως θα ακυρώσει το μνημόνιο και (β) πως θα εφαρμόσει ένα ήπιο και μετριοπαθές αλλά πάντως λαϊκό σχέδιο σωτηρίας αυτής εδώ της κοινωνίας. Αυτό που ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είπε αλλά εξυπακούεται και γίνεται βέβαια κατανοητό από όλους είναι ότι, αν οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές ηγεσίες της Ευρώπης αντιδράσουν, θα υπάρχει και ένα εναλλακτικό οικονομικό σχέδιο για την όσο το δυνατόν πιο ομαλή μετάβαση στη δραχμή. Και επειδή το Ευρωπαϊκό κατεστημένο ήδη απεργάζεται σχέδιο εξόδου της Ελλάδας από το Ευρώ, αν εκλεγεί ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση η έξοδος από το Ευρώ μέσα από σταδιακά γοργά βήματα θα γίνει.

Γι’ αυτό τον λόγο ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα εκλεγεί. Γιατί η πλειοψηφία των Ελλήνων είναι άνθρωποι που προτιμούν – τουλάχιστον για την ώρα – να έχουν το Ευρώ αλλά να αντικρύζουν τα παιδιά τους σε μία κοινωνία με 35% ανεργία, χωρίς καμία παραγωγική βάση και να λένε ότι για όλα φταίνε οι άλλοι. Κακομαθημένοι ψευτόμαγκες, μικροαστοί μαθημένοι στην ιδιώτευση και στον ωχαδερφισμό, εχθρικοί προς την προσωπική κριτική και την κοινωνική χειραφέτηση – τουλάχιστον για την ώρα. Έτσι λοιπόν με την πλειοψηφία των Ελλήνων, κυρίως τις μεγαλύτερες ηλικίες, να σκέφτονται και να πράττουν σαν αιγοπρόβατα, στις 18/6 θα έχουμε μία ακροδεξιά νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση από μπουχέσες της κακιάς ώρας, που πουλάνε φτηνό πνεύμα με λίγο μαϊντανό από έθνος και ηθικιστικές χαζομάρες. Αν δεν διαλυθεί άμεσα το Ευρώ, θα μείνουμε μέσα το πολύ για έναν χρόνο μέχρι να σταματήσουν να τροφοδοτούν ένα βαρέλι δίχως πάτο. Δίχως λαϊκό σχέδιο σωτηρίας και με εντελώς διαλυμένη την παραγωγική βάση η προσγείωση τότε θα είναι εξαιρετικά σφοδρή.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Όταν το Κράτος Αυτοεξαιρείται από τους Ίδιους του τους Νόμους

Μαΐου 31, 2012 by

Οι θετοί νόμοι σε μία κοινωνία είναι το αποτέλεσμα του συσχετισμού δύναμης ανάμεσα στα κινήματα και την εξουσία. Αποτέλεσμα ενός τέτοιου ιστορικού συσχετισμού είναι και τα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα του ανθρώπου απέναντι στο κράτος, που κατακτήθηκαν μέσα από μακροχρόνιους, αιματηρούς κοινωνικούς αγώνες. Σήμερα, ακόμη και η ύπαρξη στον νόμο τέτοιων δικαιωμάτων τίθεται πολλές φορές εμπόδιο στην καθολική επίθεση κράτους / κεφαλαίου απέναντι σε ολόκληρες κοινωνικές ομάδες. Μία λοιπόν εκδήλωση της επίθεσης αυτής στο νομικό πεδίο είναι η άρση από το κράτος των όποιων νομικών εμποδίων με την μέθοδο της αυτοεξαίρεσης των κατασταλτικών του μηχανισμών από οποιαδήποτε υποχρέωση σεβασμού θεμελιωδών μας δικαιωμάτων.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αυτό δεν είναι Κόμμα, είναι Δελτίο Καιρού!

Μαΐου 26, 2012 by

Νομίζω ότι με κάτι τέτοια το ΚΚΕ περνάει πλέον στον χώρο του καλτ. Πάω να πάρω συλλεκτικό μπρελόκ.

Όπως νομίζω ότι με κάτι τέτοια ο κόσμος του ΚΚΕ αδικείται κατάφωρα, γιατί έχει και πραγματικούς κοινωνικούς αγωνιστές στους χώρους δουλειάς, άσχετα αν έχουμε αντιδιαμετρικά αντίθετες απόψεις για την κοινωνική απελευθέρωση.

Τεσπά! Το απλοϊκό σχήμα της ηγεσίας του κώμματος φόβος=πρόβατα=ανάθεση=ΚΚΕ μπορεί να είχε απήχηση 8% πριν δέκα χρόνια. Τώρα πλέον δεν έχει, γιατί η κοινωνία μέσα από τα κινήματά μας προχώρησε.

Η Ενημέρωση στην Εποχή του Διαδικτύου: Από το Wikileaks στον Δημοσιογραφικό Συνεργατισμό

Μαΐου 26, 2012 by

Από το Δίκτυο για την Ψηφιακή Απελευθέρωση.

Η παγκόσμια βιομηχανία της ενημέρωσης διέρχεται κρίση. Η κρίση αυτή είναι πρώτιστα κοινωνική και δευτερευόντως οικονομική. Η ιεραρχική εταιρική δομή των κυρίαρχων ΜΜΕ και ο κερδοσκοπικός τους χαρακτήρας τα έχει οδηγήσει σε στενή διαπλοκή με το πολιτικό – οικονομικό σύστημα εξουσίας, η κοινωνική απονομιμοποίηση του οποίου έχει πλέον πάρει παντού εκρηκτικές διαστάσεις. Πριν από κάθε μεγάλο κοινωνικό μετασχηματισμό η ιστορία καταγράφει βαθιές αλλαγές στη δημόσια σφαίρα. Με την έλευση του διαδικτύου η κοινωνική χρήση των νέων μέσων επικοινωνίας σπάει τη δομή πομπού – δέκτη, που παρατηρείται στη σχέση κυρίαρχων ΜΜΕ και κοινωνίας, και παράγει εναλλακτικά κοινωνικά εγχειρήματα ενημέρωσης. Η εγχώρια βιομηχανία της ενημέρωσης αποτελεί το αρχέτυπο διαπλοκής και εκμετάλλευσης. Η απειλή που συνιστούν για τους μεγαλοεκδότες και τους καναλάρχες της χώρας τα κινήματά μας δεν πηγάζει από λαϊκά ρητά συνθηματολογικού χαρακτήρα όπως “αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι” αλλά από την πιθανότητα να χάσουν τα πάντα. Η μεταπολίτευση τελείωσε, καιρός να πάρουμε τα μέσα ενημέρωσης στα χέρια μας.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Δύο, Τρεις Κουβέντες για τις Εκλογές – Αντιεξουσιαστική Κίνηση

Μαΐου 24, 2012 by

Βρισκόμαστε μπροστά σ’ ένα σταυροδρόμι που χαράσσεται εδώ και τρία χρόνια. Τις συγκρούσεις του 2008 τις διαδέχτηκε ο δημόσιος διάλογος των πλατειών απ’ το τεράστιο ποτάμι της κοινωνίας. Τον Δεκέμβρη το κράτος απαξίωνε τη ζωή δολοφονώντας έναν 15χρονο, το καλοκαίρι του 2011 η ζωή απαξίωνε το κράτος αναπνέοντας ελεύθερο αέρα στις πλατείες παρά και ενάντια στην κηδεμονία του.

Το πρόταγμα της άμεσης δημοκρατίας μπήκε σε ημερήσια διαβούλευση δημιουργώντας ένα τεράστιο ρήγμα στον τοίχο της αντιπροσώπευσης. Ο δρόμος άνοιξε, όμως το ερώτημα παραμένει, ποιος θα τον περπατήσει.

Οι μηχανισμοί διαχείρισης της εξουσίας έχουν φτάσει πλέον στη ριζικήαυτοαναίρεσή τους, μιας και αδυνατούν όχι μόνο να διασφαλίσουν το κοινωνικό συμβόλαιο και την ομαλή λειτουργία της ζωής αλλά δεν δείχνουν και καμιά προοπτική διεξόδου στο σήμερα. Ο δομικός χαρακτήρας της κρίσης συμπαρασύρει όλο το ιδεολογικό εποικοδόμημα στο οποίο έχει στηριχθεί η καπιταλιστική συναίνεση. Όλες οι υποσχέσεις του συστήματος για ευτυχία, ευημερία και ασφάλεια έχουν πλέον πέσει στο κενό. Τα ιδεολογήματα της διαρκούς και αέναης ανάπτυξης συντρίβονται αφού προηγουμένως συνέτριψαν κάθε πλαίσιο νοήματος.

Οι εκλογές κατέδειξαν με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο όχι μόνο την κρίση ενσωμάτωσης εκπροσώπησης αλλά και το τέλος του δικομματισμού και της συνακόλουθης «μεταπολίτευσης». Αυτό το «ΦΑΙΝΕΣΘΑΙ» των εκλογικών αποτελεσμάτων αποκαλύπτει το «ΕΙΝΑΙ» μιας βαθύτερης κοινωνικής διαδικασίας που είχε χρόνια δημιουργηθεί με τη μετατροπή της ζωής σε καταναλωτική μανία και αυτό με την ορθολογική μεθοδικότητα της καπιταλιστικής ανάπτυξης αλά ελληνικά. Αποτέλεσμα, το σπάσιμο του κοινωνικού δεσμού, η απονοηματοδότηση θεσμών (κοινωνικών και πολιτικών), η αποδιοργάνωση των σημασιών και η απόδραση του νοήματος.

Πλήρης δηλαδή κυριαρχία της εξατομίκευσης, του ιδιωτικού πάνω στο δημόσιο.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Εκλογές & Κίνημα

Μαΐου 15, 2012 by

Αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν τα πράγματα, θα ήταν παράνομες. Κάτι άλλο άλλαζε και αλλάζει τα πράγματα. Οι συσχετισμοί δύναμης, που αποτυπώνονται μέσα στην κοινωνία αλλά και σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο, δεν είναι αποτέλεσμα λογομαχιών στα έδρανα της Βουλής αλλά άμεση συνέπεια της δράσης ή της απουσίας των μαζικών κοινωνικών κινημάτων. Στο μέτρο που οι καταπιεζόμενοι οργανώνονται και αντιστέκονται απέναντι στο σύστημα κυριαρχίας από όλο και καλύτερες θέσεις, η πλάστιγγα του κοινωνικού ανταγωνισμού τίθεται υπό διαρκή επαναδιαπραγμάτευση. Στο μέτρο που ολόκληρα κοινωνικά κομμάτια αμφισβητούν έμπρακτα τις σχέσεις ιεραρχίας και εκμετάλλευσης του καπιταλισμού και γεννούν νέους τρόπους ζωής μέσα από την άμεση δράση, ένας ριζοσπαστικός μετασχηματισμός της κοινωνίας γίνεται όλο και πιο ορατός. Σε αυτό το πλαίσιο δεν είναι οι εκλογές που αλλάζουν τις ζωές μας αλλά εμείς οι ίδιοι από τη στιγμή που παίρνουμε τα πράγματα στα χέρια μας.

Οι εκλογές όμως δεν παύουν να αποτελούν μία πολιτική διαδικασία, που αποτυπώνει τους συσχετισμούς δύναμης σε μία δεδομένη χρονική στιγμή.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Εγιούρθητι!

Μαΐου 7, 2012 by

Με την ευγενική χορηγία του κράτους, το σπρώξιμο των κομμάτων εξουσίας και την συνεχή προπαγάνδα των ΜΜΕ εδώ και χρόνια ο εκφασισμός της κοινωνίας τελικά επεκτάθηκε.  Εκατοντάδες χιλιάδες συνέλληνες ψήφισαν τους νεοναζί στη Βουλή. Εκλέχτηκε ο Μπάμπης ο σατανιστής της διπλανής πόρτας, ο Τάσος ο ψυχασθενής «σκίζω οστά σα βούτυρο με σφαίρες», το δικό μας παιδί, ο Κώστας ο επαρχιώτης θεωρητικός του ναζισμού και φυσικά η οικογένεια του βλάχου αρχηγού. Και όλο αυτό γιατί λέει θα μπουν να δείρουν στη Βουλή.

Εντάξει, δε μου έχει μείνει άντερο από το γέλιο. Ζω τον σουρρεαλισμό. Κοντεύει λοιπόν η ώρα που θα πάρουμε όλοι θέση. Και, φασιστάκια, αν νομίζετε ότι θα πέσουμε στη λούμπα της Γερμανικής αριστεράς του ’30, είστε γελασμένοι. Αυτό που θα βιώσετε από εδώ και πέρα δεν θα έχει προηγούμενο. Θα σας ξετρυπώσουμε έναν προς έναν. Όσο για τους ασυγχώρητους ψηφοφόρους και του δεύτερου γύρου, εύχομαι να το κάνουν με πλήρη συνείδηση, για να μην λένε μετά πως δεν έχουν ευθύνες. Κλείνω τώρα για να πάω για γυμναστήριο.